‘’ Άντε πάλι βάσαναααα…. ‘’

Στην Ιφιγένεια και την Αναστασία που ζήσαν πολλές περιπέτειες αυτό το καλοκαίρι…

<< Σήκω πάνω!>>

Λέει μια φωνή και ταράζει την ησυχία του μεσημεριού καλύπτοντας τον ήχο των κυμάτων, που σκάνε στην αμμουδιά μερικά βήματα πιο πέρα και που τόσην ώρα προσπαθούσαν να με χαλαρώσουν με το νανούρισμά τους.

Ξεφυσάω αγανακτισμένη και γυρίζω από μπρούμυτα, ανάσκελα. Ανασηκώνομαι, λοιπόν,  στην ξαπλώστρα μου, ενώ συγχρόνως μια ευχάριστη μυρωδιά από αντηλιακό φτάνει στα ρουθούνια μου…  Σηκώνω το κεφάλι και κοιτάω την μορφή που στέκεται  με την πλάτη στον ήλιο, που βρίσκεται πολύ ψηλά. Και τότε τυφλώνομαι και σκύβω αμέσως στην τσάντα μου. Αρπάζω τα γυαλιά μου –  αυτά με τον  κίτρινο σκελετό – και τα φοράω.

Ε, όχι… Δεν είναι δυνατόν…! Δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό σ’ εμένα…

<< Τι με κοιτάς! Σήκω έχουμε δουλειές με φούντες κι εσύ κάθεσαι και χαζολογάς… Αλλά, να σου πω την αλήθεια, δεν περίμενα και κάτι άλλο από’ σένα!>>

Μένω κυριολεκτικά με το στόμα ανοιχτό…

Κάποιος δίπλα μου ρουφάει με το καλαμάκι το κατακάθι από ένα πλαστικό ποτήρι παράγοντας αυτόματα έναν ήχο που μου τρυπάει τα’ αυτιά.

<< Τι λέει αυτός ρε μωρό;>>, με κοιτάει με παράπονο και αγανάκτηση ο εικοσάρης πολίστας στην διπλανή ξαπλώστρα…

Δεν προλαβαίνω να πω τίποτα, γιατί ο μαθηματικός μου με τραβάει με το ένα του χέρι – με το άλλο κρατάει έναν τεράστιο ξύλινο διαβήτη και δυο τρία άλλα συμπράγκαλα – και με σηκώνει πάνω απότομα, δηλαδή όπως ακριβώς πέρασε και αυτό το καλοκαίρι…

Καταλαβαίνετε λοιπόν, τη θέση μου. Δεν έχω γυαλιά με κίτρινο σκελετό και φυσικά ούτε έναν πανέμορφο φωτογενή πολίστα να μου κρατάει παρέα… Απλώς όλο αυτό είναι το όνειρο που θα δω σήμερα το βράδυ, λίγες ώρες πριν ξαναρχίσουν τα σχολεία και κάνουμε όλοι μαζί μια βουτιά στην βαθιά ρουτίνα…

Αλλά έχω κι ένα καλό προαίσθημα για φέτος… Θα περάσουμε καλά! Θα κάνουμε πράγματα, θα βάλουμε ξανά στόχους, θα χάσουμε, θα πετύχουμε, θα γνωρίσουμε καινούργιο κόσμο… Θα ζήσουμε εμπειρίες με καινούργια γεύση… Θα αντιμετωπίσουμε καινούργιες προκλήσεις και θα πειραματιστούμε με τους εαυτούς μας.

Κάτι θα μάθουμε και φέτος. Αυτό είναι σίγουρο… Μόνο να κάνουμε φιλαράκια την θετική σκέψη και την αισιοδοξία. Οργάνωση, πρόγραμμα, αγάπη για την ζωή και υπομονή!

Κι έπειτα ρε παιδιά, τόσα άλλα καλοκαίρια θα’ ρθουν! Σιγά το πράμα…!

 Με αγάπη,

Αλεξάνδρα

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s