Νιώθωντας… πρόβατο.

Κάποιες φορές δεν έχουμε πολλές επιλογές παρά μόνο μία: να πάμε εκεί που πηγαίνουν   οι περισσότεροι χωρίς να σκεφτούμε, χωρίς να πούμε κάτι. Γιατί φοβόμαστε να ξεχωρίσουμε και να μείνουμε, τελικά, μόνοι να κοιτάμε τα δάχτυλα γνωστών και αγνώστων να τεντώνονται προς το μέρος μας. Γιατί φοβόμαστε να ψάξουμε τι πραγματικά θέλουμε εμείς οι ίδιοι.  Επειδή δεν θέλουμε να παραδεχτούμε μέσα μας ότι δεν έχουμε κάνει μια συζήτηση με τον εαυτό μας…

Βουτάμε λοιπόν στον ποταμό  σαν σταγόνα και αφήνουμε το ρεύμα να μας παρασύρει και γινόμαστε ένα με το νερό χάνοντας, έτσι, την ταυτότητά μας. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που μας κάνουν μοναδικούς. Χάνουμε τις απόψεις και τα πιστεύω μας χωρίς – πολλοί από εμάς – να έχουμε κάτσει να τα βρούμε. Και τότε γινόμαστε πρόβατα… και παύουμε να αποτελούμε εκείνη τη σταγόνα…

Έτσι ένιωσα σήμερα, όταν επιχείρησα να ακολουθήσω τους πολλούς. Αισθάνθηκα ηλίθια όσο ποτέ άλλοτε στη ζωή μου. Αισθάνθηκα απαίσια και κάθισα και σκέφτηκα. Προσπάθησα να βάλω το βαριεστημένο μυαλό μου σε εγρήγορση. Κοίταξα να δω ποιος είχε δίκιο και ποιος άδικο. Αλλά, αυτό που μου την έσπασε πιο πολύ, ήταν ότι ακούστηκαν μόνο όλοι αυτοί οι πολλοί. Δεν ήταν σωστό.

Σε μια πραγματική δημοκρατία, φροντίζουμε να τους ακούμε όλους. Και τους πολλούς και τους λίγους. Σε μια πραγματική δημοκρατία κανείς δεν επιβάλει τη γνώμη κανενός. Κανείς δεν είναι σωστός και κανείς δεν είναι λάθος. Σεβόμαστε όλες τις απόψεις και κάνουμε διάλογο… Δεν γίνεται μερικοί δυνατοί, που έχουν το ταλέντο και την ηδονή να είναι ηγέτες, να εκμεταλλεύονται την βαρεμάρα κάποιων άλλων.

Εγώ, το μόνο που έχω σ’ αυτή την πόλη είναι μια οικογένεια κι ένα σχολείο, που με κρατάει ζωντανή. Γιατί πραγματικά το μόνο που με κρατάει όρθια είναι οι στόχοι μου. Κι αυτό δεν μπορεί να μου το στερήσει κανείς… Κανείς δεν μπορεί να μου τσαλαπατά με τέτοιον τρόπο τα δικαιώματά μου και να μου αναστατώνει το ρυθμό και το πρόγραμμα.

Αλλά, κωλώνουν να πουν ότι κλείνουν τα σχολεία επειδή σήμερα δεν είναι καλά και χρειάζονται έναν καφέ παραπάνω… Και μετά έρχονται με στυλάκι και στάση προφήτη και προδρόμου, φωνάζουν τα αιτήματά τους και μας κοιτάνε σαν αλάθητοι σοφοί:

<< Εσείς τι θα κάνετε τώρα; >>

Όμως, δεν μπορούν να επιβάλλονται στους άλλους εκμεταλλευόμενοι το κενό στο κεφάλι τους. Δεν έχουν το δικαίωμα να σου λένε ότι είσαι λάθος. Οφείλουν να σ’ ακούνε και οφείλεις να τους ακούς. Οφείλουν να σε σέβονται, όπως ακριβώς οφείλεις να τους σέβεσαι κι εσύ.

Και η μαγκιά θα ήταν να βγαίναμε στους δρόμους κάθε απόγευμα και να δίναμε το παρόν εκεί. Να εκφράζαμε όλες αυτές τις μεγάλες ιδεολογίες μέσα στους δρόμους της πόλης μπροστά σε ανθρώπους χωρίς να κλείνουμε το σχολείο και να διαγράφουμε με αυτόν τον τρόπο και αυτά τα λίγα που μας έχουν απομείνει…

Αυτή θα ήταν η μαγκιά…

Είναι τυχαίο; Είναι τυχαίο που δεν κάνουν αυτό, αντί να κάνουν κατάληψη κάθε μέρα στο σχολείο; Εμείς; Τι είμαστε τελικά; Μήπως είμαστε πρόβατα η κάνουμε το σωστό; Ξέρουμε πραγματικά ή δεν το’ χουμε ψάξει καθόλου;

Το ξύπνημα από έναν λήθαργο θέλει θυσίες, γιατί είναι δύσκολο κι επίπονο. Όμως, κανείς δεν μας είπε ότι τα πράγματα στη ζωή είναι  πάντα εύκολα… Υπάρχουν παντού λεπτές γραμμές που διαχωρίζουν τις καταστάσεις.

Το πιο σημαντικό είναι να μαθαίνεις τον εαυτό σου. Να θέλεις να τον μάθεις και να μην σιωπάς ποτέ στη ζωή σου.  Έτσι πιστεύω εγώ, τουλάχιστον…

Πάντα με αγάπη,

Αλεξάνδρα

Advertisements

3 thoughts on “Νιώθωντας… πρόβατο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s