Ένα τεράστιο κόμπλεξ…

Κάποιοι άνθρωποι, στην γεμάτη με άχαρες και ομοιόμορφες πολυκατοικίες, γειτονιά μου, προσπαθούν βλακωδώς να πείσουν αυτούς που βρίσκονται γύρω τους ότι μένουν στην ομορφότερη και πλουσιότερη πόλη του γεωγραφικού διαμερίσματος στο οποίο ανήκουμε. Τους έχω ακούσει να παρουσιάζουν επιχειρήματα για την άποψή τους και να προσπαθούν να υποβαθμίσουν παιδιά που ήρθαν από τις διπλανές πόλεις. Φτύνουν ξερά μπροστά στα πρόσωπα των υπολοίπων τα ονόματα των σημαντικότερων μνημείων του τόπου, κορδώνονται ελαφρά και μιλάνε για τα λεφτά που έχουν οι άνθρωποι της πόλης. Βέβαια, είναι λίγοι αυτοί οι άνθρωποι, αλλά είναι μια πραγματικότητα που εγώ δεν μπορώ να αντέξω.

Ένα περιστατικό με έναν τέτοιο άνθρωπο, που συνέβη πριν λίγες μέρες μου έδωσε την ώθηση να γράψω. Γυρίζαμε με το λεωφορείο από το σχολείο στο σπίτι, όταν δυο θέσεις πιο πίσω, καθόταν ένα κοντοκουρεμένο αγόρι, που λογομαχούσε μ’ ένα αγανακτισμένο κορίτσι.  Το αγόρι γεννήθηκε και μεγάλωσε εδώ, ενώ το κορίτσι ήρθε από μια γειτονική πόλη, πριν ένα χρόνο. Τον άκουσα να την ρωτάει με επιθετικό και απολίτιστο τρόπο τι έχουν στην πόλη της. Εκείνη αμύνθηκε και του είπε ότι αυτά που της έλεγε δεν την άγγιζαν, αλλά το αγόρι συνέχισε να μιλάει αλαζονικά.

Δεν άντεξα. Σηκώθηκα όρθια και τον κοίταξα σοβαρά και προσπάθησα να του εξηγήσω ότι ο τρόπος που μιλούσε έδειχνε απλά ένα τεράστιο κόμπλεξ. Στράφηκε προς το μέρος μου προσφέροντας απλόχερα με την ματιά του μια γερή δόση από την ανείπωτη επιθετικότητά του. Κάποιος πετάχτηκε και με ρώτησε που γεννήθηκα. Απάντησα πως γεννήθηκα εδώ, αλλά μεγάλωσα και σε άλλες πόλεις τις οποίες θεωρώ πατρίδες μου.

Το λεωφορείο σταμάτησε και δεν μπόρεσα να πω τίποτε άλλο. Κατέβηκα και πήγα σπίτι μου. Ήθελα, όμως, να βοηθήσω εκείνο το αγόρι να καταλάβει ότι είναι καλό να σέβεται την καταγωγή των συνανθρώπων του και γενικά τους διαφορετικούς τόπους μας. Ήθελα να δει πόσο άσχημο είναι να διαχωρίζεις τους ανθρώπους και να τους τοποθετείς σε κατηγορίες. Πως πάνω στους χάρτες της γεωγραφίας και της καρδιάς υπάρχουν περισσότεροι τόποι απ’ όσους νομίζει…

Έτσι κι αλλιώς, όταν αγαπάς έναν τόπο, απλά τον αγαπάς και δεν κάνεις τις ευκαιρίες του, τα πλούτη του και τα μνημεία του λεκτικές επιθέσεις. Δεν αναφέρεσαι καν σ’ αυτά τα χαρακτηριστικά, αντιθέτως μιλάς με τρυφερότητα για τους δρόμους του και τον σφυγμό που πιάνεις καθώς περπατάς στην άσφαλτο. Περιγράφεις τις στροφές και τις φυλλωσιές των δέντρων που τις σκεπάζουν, απαριθμείς τις πιο κοντινές κεραίες στις γειτονικές ταράτσες και φέρνεις στο νου σου τα πιο φωτεινά αστέρια που έχεις μετρήσει από το μπαλκόνι  του σπιτιού σου. Θυμάσαι τους ανθρώπους που σ’ έκαναν να νιώσεις. Στο μυαλό σου έρχονται τα κάγκελα και τα μπαλκόνια, οι γλάστρες και τα κομμάτια ουρανού ανάμεσα από τα σπίτια…

Μιλάς με αγάπη… Χωρίς να προσπαθείς να αποδείξεις κάτι. Γιατί ξέρεις, ότι κανείς δεν θα αισθανθεί πραγματικά αυτό που έζησες στον τόπο σου. Γιατί κανείς και τίποτα δεν μπορεί να πάρει την θέση του σπιτιού.

Δεν μπορώ λοιπόν να σεβαστώ τέτοιους ανθρώπους που δεν σέβονται τα συναισθήματα για έναν διαφορετικό τόπο από τον δικό τους. Δεν μπορώ να μην πω πως τους θεωρώ κομπλεξικούς και αλαζόνες. Δεν μπορώ να πω πως αγαπούν μ’ έναν υγειές τρόπο την πόλη τους, όταν μιλούν γι’ αυτήν λες και είναι ποδοσφαιρική ομάδα…

Και τέτοιοι άνθρωποι με κάνουν να λυπάμαι…

Με αγάπη,

Αλεξάνδρα

Advertisements

One thought on “Ένα τεράστιο κόμπλεξ…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s