Απωθημένα, απλά…

Πολλές φορές φοβάται ή αισθάνεται, ότι δεν έχει φίλους. Ότι κανείς από όλους αυτούς τους ανθρώπους γύρω της ( δεν μιλάει για την οικογένεια ) αγαπάει πραγματικά την Αλεξάνδρα, σε αντίθεση μ’ εκείνη, που συνεχώς προσπαθεί, όσο μπορεί ,να βοηθήσει και να προσφέρει… Που καταπίνει την πίκρα που γεύεται συχνά και την κρύβει, την καταχωνιάζει στην μικρή της αγύμναστη καρδούλα, για να μην στεναχωρηθούν όλοι αυτοί οι φίλοι της. Κι έτσι έμαθε να κάνει απ’ την αρχή γι’ αυτό τώρα νιώθει έτσι…

Το μεγάλο απωθημένο της λοιπόν, είναι η έλλειψη σταθεράς στη ζωή της. Η αέναη κίνησή της και η ομιχλώδης μοναξιά της. Όλα αυτά που έχει δει και όλα αυτά που δεν έχει αποκτήσει εξαιτίας τους… Και, φυσικά, η ανυπαρξία των φίλων, ή πιο αληθινά, η ύπαρξη ανθρώπων που αυτή αγαπάει αλά εκείνοι όχι. Ή μήπως νομίζει ότι αγαπάει; Είναι μπερδεμένη…

Και, αλήθεια, κουράστηκε η Αλεξάνδρα… Ίσως γι’ αυτό καμπουριάζει και περπατάει κάθε μέρα με γερμένους ώμους σαν μεγάλη γυναίκα. Ίσως, γι’ αυτό δεν δέχεται να ανοιχτεί και σε άλλους ανθρώπους. Μπορεί αυτός να είναι ο λόγος που την κάνει να μιλάει απότομα και να κοιτάει μερικές φορές, μ’ εκείνο το διαολεμένο ύφος… Επειδή, απλά, κουράστηκε κι αυτή.

Και ταξιδεύει και σε όλους εκείνους τους δρόμους, που άλλοτε ενώνουν και άλλοτε χωρίζουν. Που συνδέουν και συγχρόνως απομακρύνουν. Τις πόλεις, τις γειτονιές, τους ανθρώπους, τις καρδιές και τις αντιλήψεις… Αλλά είναι τα μόνα μέρη στα οποία μπορεί να πει ότι πραγματικά ανήκει, τελικά.

Εκεί που ο ήλιος χρωματίζει τη γη κι ενώνει την άσφαλτο με τον ουρανό. Εκεί που νομίζεις ότι λίγο ακόμα και θα αγγίξεις τον τοίχο που σε χωρίζει από την αλήθεια. Στο μέρος που τα πορτοκαλιά φώτα ταξιδεύουν παράλληλα με σ’ ένα και σε κοιτάζουν με αγάπη από ψηλά, ενώ τα γκρι και κίτρινα αστέρια, που έπεσαν κατά λάθος στους λόφους και στις πεδιάδες έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου, σου χαμογελάν με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο…

Εκεί που κατοικεί η σκέψη και η ψυχή της…

Με αγάπη

Advertisements

2 thoughts on “Απωθημένα, απλά…

  1. Έτσι είναι καμιά φορά, μπερδευόμαστε, πολλά μας φαίνονται δύσκολα, άλλα απροσπέλαστα. καμιά φορά περνάμε φάσεις, άλλες φορές πάλι είναι οι άλλοι που τις περνάνε, και μας παίρνει και μας η μπάλα.
    Δεν έχει σταθερά η Αλεξάνδρα; Μα πώς, πάνω απ’ όλα έχει τον ίδιο της τον εαυτό! Κι αν κοιτάξει λίγο πιο ψύχραιμα και ήρεμα, σίγουρα θα ανακαλύψει κι άλλες τριγύρω, που τις είχε ξεχάσει, ή που δεν τους έδινε και πολλή σημασία. Και σιγά σιγά, θα συνηθίσει πάλι να βρίσκει καινούριες!
    Η ζωή έχει τα πάνω κάτω της, αλλά αυτό είναι και το μπαχαρικό που της δίνει γεύση! και ψιτ…. μεταξύ μας, δεν είναι και πολύ άσχημη η γεύση έτσι; 🙂

    1. Αγαπητέ φίλε Νέστορα, έχεις δίκιο, όπως και τις περισσότερες φορές άλλωστε. Μόνο που μερικές φορές υπάρχει κι ένα ακόμη πρόβλημα: δεν ξέρεις αν περνάς εσύ τη φάση ή οι γύρω σου… Δεν ξέρεις αν φταις εσύ ή εκείνοι. Απλώς υπάρχουν μέρες που τα βλέπεις όλα μαύρα, επειδή δεν ξέρεις πια κομμάτια λείπουν από το παζλ σου.
      Αλλά, ναι, έχεις και πάλι δίκιο… Αυτή η ικανότητά μας να καταλαβαίνουμε την γεύση της ζωής μας κάνει ανθρώπους… 🙂
      Καλή σου μέρα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s