Η σαπίλα του εκπαιδευτικού συστήματος και ο ιδανικός δάσκαλος.

Πιστεύω, πως είναι γεγονός και κοινώς αποδεκτό πλέον, ότι τα περισσότερα πράγματα σ’ αυτή την χώρα είναι απογοητευτικά (μπορείτε να με διαψεύσετε αν νομίζετε πως κάνω λάθος) και πως ακόμα και τα πιο ωραία τα πιο καλά προσόντα της δεν ξέρουμε να τα χρησιμοποιούμε σωστά. Πάρε παράδειγμα τον ήλιο, βρε παιδί μου. Τον αξιοποιούμε σωστά(μπορούσαμε κάλλιστα να ωφεληθούμε απ’ αυτόν χρησιμοποιώντας ηλιακούς και παύοντας, έτσι, να ξοδεύουμε ασύστολα ενέργεια); Αλλά, ας αφήσουμε τον ήλιο στην ησυχία του – για σήμερα τουλάχιστον –  κι ας πάμε σ’ ένα από όλα αυτά τα απογοητευτικά: το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα και τους δασκάλους του.

Καταλαβαίνετε, βέβαια, ότι σ’ αυτό το σημείο μπορώ να πιάσω το θέμα από τα μαλλιά και να το χτυπάω κάτω με τις ώρες, μέχρι τελικά, να βγάλω το άχτι μου  και να προσπαθήσω να περιγράψω έναν ιδανικό δάσκαλο – καθηγητή, σύμφωνα πάντα, με τις δικές μου απαιτήσεις, απόψεις και αντιλήψεις, ελπίζοντας κάποιος να μ’ ακούσει κι εμένα. Ελπίζοντας να προσφέρω κάτι χρήσιμο.

Πρώτα απ’ όλα λοιπόν, να πούμε λίγα λόγια για την σαπίλα του συγκεκριμένου συστήματος, που αν μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε με μία φράση θα το λέγαμε ‘’μπάτε σκύλοι αλέστε’’, λόγω της έλλειψης ελέγχου και αξιολόγησης των καθηγητών από υπεύθυνες επιτροπές. Γι’ αυτή την σαπίλα, λοιπόν, ευθύνονται οι σχετικά – άσχετοι  δάσκαλοι που μας σερβίρουν. Για να καταλάβετε ανήκουν στην σημαντικά μεγάλη κατηγορία των ‘’αχρήστων’’ , όπως έχετε ακούσει διάφορους ανθρώπους να τους χαρακτηρίζουν. Και για να γινόμαστε ακόμα πιο σαφείς, μιλάμε για υπαλλήλους που έχουν μηδαμινή μεταδοτικότητα, μετά από μήνες δεν θυμούνται ούτε τα επίθετα των μαθητών τους, λύνουν λάθος τις ασκήσεις  και μισούν την δουλειά τους, με αποτέλεσμα την αναπόφευκτη ενίσχυση της παραπαιδείας.

Αυτή είναι η ξευτίλα που μπορεί να διαπιστωθεί μέσα σ’ ένα σχολείο κι εκεί έγκειται η αποτυχία του όλου πράγματος και συνεπώς και η παρακμή μιας κοινωνίας, φαινομενικά πολιτισμένης.  Γιατί όταν η παιδεία στηρίζεται σε τέτοιους ανθρώπους γεννάει και τέτοιους ανθρώπους. Όταν η παιδεία χωλαίνει, χωλαίνει και ολόκληρη η κοινωνία.

Συνεπώς, συμπεραίνουμε την τεράστια σημασία της ύπαρξης αξιόλογων δασκάλων και  καθηγητών στη ζωή μας, αλλά και της συστηματικής αξιολόγησής τους.  Πώς θα ήταν λοιπόν, ο ιδανικός δάσκαλος – καθηγητής;

Ο καλύτερος άνθρωπος γι’ αυτή τη δουλειά θα ήταν πάνω απ’ όλα άνθρωπος. Πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό για έναν μαθητή, γιατί το να ξέρει ότι αυτός που στέκεται απέναντί του δεν είναι κέρβερος, είναι μια σημαντική προϋπόθεση για την υγιεινή συνεργασία ανάμεσά τους.

Έπειτα ο ιδανικός υπάλληλος θα αγαπούσε τα παιδιά και την δουλειά του σχετικά υπέρμετρα και θα έδινε κομμάτια από τον εαυτό του, από την ψυχή του, στους μαθητές του, χωρίς να φοβάται, χωρίς να τσιγκουνεύεται  το ενδιαφέρον και την αγάπη. Θα χαμογελούσε συχνότερα και θα έδειχνε αυτοσεβασμό και σοφία.  Επίσης θα ήξερε τον τρόπο να ακούει κι έπειτα να συμβουλεύει σωστά.

Ταλαντούχος, πάντα ενημερωμένος, άνθρωπος της εποχής στην οποία ζει, και με πλήρη επίγνωση του τι έχει επιλέξει να κάνει στην υπόλοιπη ζωή του, έχοντας ξεχωρίσει τη δουλειά του από τα προσωπικά του προβλήματα και κατανοητός.

Κάπως έτσι ονειρευόμαστε τους ιδανικούς καθηγητές και κάπως έτσι θέλουμε, ή καλύτερα απαιτούμε, να είναι. Χρειαζόμαστε έλεγχο για μια σωστά δομημένη παιδεία κι ένα καλύτερο αύριο, που δικαιούνται οι νέοι αλλά και ολόκληρες οι κοινωνίες.

Με αγάπη,

Αλεξάνδρα

Advertisements

2 thoughts on “Η σαπίλα του εκπαιδευτικού συστήματος και ο ιδανικός δάσκαλος.

  1. Αχ βρε Αλεξάνδρα μου, καλά τα λες αλλά ποιος θα μας ακούσει.
    Εγώ θεωρώ ότι γενικότερο πρόβλημα του εκπαιδευτικού συστήματος είναι και ο τρόπος που ένας καθηγητής θα επιλέξει να διδάξει αλλά και το υλικό που θα χρησιμοποιήσει. Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα ποτέ δεν έδινε στα παιδιά το έναυσμα για γνώση. Πάντα είχε έναν καταναγκαστικό χαρακτήρα.
    Το εκπαιδευτικό σύστημα λοιπόν κάνει το λάθος να υστερεί εκεί που τα παιδιά υπερτερούν, στην φαντασία. Δεν έχει νόημα να πεις σε ένα παιδί να διαβάσει 5 σελίδες ιστορίας τις οποίες σε ένα μήνα δεν θα θυμάται γιατί του κατέστησες σαφές πως θα το εξετάσεις αύριο. Τι θα κάνει το παιδί; Θα κάτσει να τις παπαγαλίσει, θα ξεμπερδέψει με την υποχρέωση του όταν εξετάσεις και στην πορεία θα γίνει ανιστόρητο μιας και ουσιαστικά δεν διάβασε, αποσκοπούσε απλά έναν καλό βαθμό. Ενώ θα μπορούσε ο καθηγητής κάλλιστα μέσα από ένα παιχνίδι ρόλων, ή βάζοντας τα παιδιά να πουν την δική τους γνώμη για ένα γεγονός να καταφέρει να δώσουν περισσότερη σημασία γιατί θα ήταν μέρος μιας δραστηριότητας και όχι ένα κομμάτι της λίστας με το «τι έχω να κάνω σήμερα; α ναι! Να διδάξω στα παιδιά ιστορία». Αυτό φυσικά είναι απλά ένα παράδειγμα και θέλω να διευκρινίσω πως ευτυχώς δεν είναι όλοι οι καθηγητές αναποτελεσματικοί, υπάρχουν αρκετοί αξιόλογοι άνθρωποι που αγαπούν την δουλειά τους και τα παιδιά και το έργο τους είναι ανεκτίμητο.
    Μετά την οικογένεια, το σχολείο είναι ο δεύτερος παράγοντας που επηρεάζει την διαμόρφωση του χαρακτήρα του παιδιού. Ο δάσκαλος σε όποια βαθμίδα και αν βρίσκεται οφείλει να βοηθά τον μαθητή του. Δεν αρκεί να του μεταλαμπαδεύσει τις γνώσεις του και να του ενσταλάξει τις αρχές του πρέπει να του δείξει μέσα από ποιον τρόπο σκέψης μπορεί να σχηματίζει άποψη για να επιχειρηματολογεί επί της γνώμης του. Να του δείξει με ποιες διαδικασίες δεν γίνει ένα ευπρεπές και ευυπόληπτο κοινωνικό ον που θα έχει πολύτιμο ρόλο και θέση στην κοινωνική πυραμίδα . Πρέπει να δείξει στον μαθητή πως σε αυτήν την «κατάσταση» δεν είναι εχθροί, είναι σύμμαχοι. Γιατί αυτό που ξεχνούν πολλοί εκπαιδευτικοί είναι ότι δεν μαθαίνουν μόνο τα παιδιά από αυτούς αλλά και τα παιδιά είναι σε θέση να τους διδάξουν πολλά.
    Ως απόρροια των παραπάνω, το εκπαιδευτικό σύστημα εκτός από εκσυγχρονισμό χρειάζεται και ποιότητα. Η οποία είναι άμεσα συνυφασμένη με την ανθρώπινο παράγοντα, δηλαδή τους μαθητές και τους καθηγητές. Όταν λοιπόν το εκπαιδευτικό ανθρώπινο δυναμικό αντιληφθεί πόσο σημαντικό ρόλο παίζει για την κοινωνία, την ιστορία και τον πολιτισμό μιας χώρας αλλά και για το μέλλον ενός έθνους – μιας και τα παιδιά αποτελούν το μέλλον – ίσως η κατάσταση να βελτιωθεί.
    Ας ευχηθούμε πως οι μελλοντικές μεταρρυθμίσεις θα είναι πρωτοποριακές και ουσιαστικές. Θα σταθούν στις βλέψεις των παιδιών και των καθηγητών, θα εξυπηρετήσουν τις ανάγκες τους και θα αποφέρουν το μέγιστο διδαχτικό αποτέλεσμα. Για να έχει το μέλλον αξία και τα παιδιά την παιδεία που τους αξίζει.

    1. Αγαπητή Μαρίνα, νομίζω πως τελικά, όλο το παιχνίδι γίνεται στον συστηματικό έλεγχο και την αξιολόγηση των ίδιων των δασκάλων. Παρατηρείται μία τρομακτική και τραγική έλλειψη από αυτά τα συστατικά… Γι’ αυτό η συνταγή βγαίνει πάντα λάθος… 😉 Χρειαζόμαστε λίγο απ’ αυτά επιτέλους!!!
      Καλό σου απόγευμα 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s