La vita e bella…

Το τελευταίο απόγευμα στο σπίτι, άνοιξε την τζαμόπορτα και ξεχύθηκε έξω στο μπαλκόνι, με τέτοια φόρα που θα έλεγε κανείς πως δεν μπορούσε να ανασάνει μέσα στο σπίτι και ζητούσε οξυγόνο. Αλλά, κάπως έτσι δεν ήταν; Ποιος μπορεί να αναπνεύσει μέσα στη θλίψη και την αποπνιχτική μελαγχολία του τέλους; Ποιος μπορεί να αντέξει το αντίο χωρίς να λυγίσει; Ποιος;

Ακούμπησε τις παγωμένες παλάμες της στα πράσινα κάγκελα. Τέντωσε τα χέρια της κι έσφιξε τα δόντια της, έτσι που όλο το σώμα αντιδρούσε και αντιστεκόταν στα γεγονότα από μόνο του και χώρια από την ψυχή, που είχε βαρύνει και το τραβούσε προς τα κάτω. Τα πόδια αντιστεκόταν με δυσκολία και με μεγάλη προσπάθεια για να μην πέσουν στα γκρίζα πλακάκια. Τα μάτια σφίγγονταν, για να μην ελευθερώσουν τα δάκρυα και τα αφήσουν να κάνουν μια ακόμη διαδρομή στα μάγουλα της.

Σε απόλυτη αντίθεση με εκείνη, η γειτονιά κάτω στον δρόμο ήταν ήσυχη και ηρεμούσε  μέσα στη ζέστη του απογεύματος. Ο ήλιος έδινε τα τελευταία φιλιά της ημέρας και αποχαιρετούσε κι αυτός με τον δικό του μοναδικό τρόπο την Ελένη χαϊδεύοντας στοργικά με το ζεστό του χέρι τα μάγουλά της. Το αεράκι ανάλαφρο κι αισιόδοξο από τη φύση του – γιατί έτσι το είχε πλάσει ο Θεός – της ψιθύριζε νοήματα παρηγορητικά μα ακατανόητα. Τα δέντρα, εκείνα τα ψηλά που πάντα αγαπούσε, κουνούσαν διακριτικά τα κλαδιά τους.

<<Γιατί με αφήνετε να φύγω;>>, τους φώναξε με παράπονο, <<Πώς γίνεται να με αποχαιρετάτε με αυτόν τον τρόπο; Πονάω… Πονάω τόσο πολύ… Δεν το καταλαβαίνει κανείς;>>.

Κοίταξε τα μπαλκόνια απέναντι. Τα κλειστά παντζούρια όλων των διαμερισμάτων και τις γλάστρες με τα σαπισμένα φύλλα που είχαν μπουχτίσει από την ζωή της πόλης και την ρουτίνα των ανθρώπων και πέθαιναν μέρα με τη μέρα πίσω από τα κάγκελα. Παρατήρησε τις κεραίες στις ταράτσες με φόντο το ηλιοβασίλεμα. Και μετά βουτιά στην άσφαλτο του δρόμου… Τα αυτοκίνητα έρχονταν κι έφευγαν συνεχώς. Άνθρωποι μπαινόβγαιναν στο ψιλικατζίδικο και περπατούσαν στο σκονισμένο πεζοδρόμιο συνοδευόμενοι από τις δικές τους μύχιες σκέψεις. Όλα μαζί συνέθεταν την μουσική ενός αποχωρισμού…

Τα καυτά δάκρυα κατάφεραν, τότε, να ξεφύγουν από τις κόγχες και έτρεξαν στο δέρμα, προσπαθώντας να αποφύγουν το δράμα και τη θλίψη. Οι ώμοι της τραντάζονταν βουβά τώρα.

Μην κλαις… είπε ο Ήλιος

Μην κλαις… ψιθύρισε γλυκά τ’ Αγέρι

La vita e bella… τραγούδησαν όλα μαζί τα Δέντρα…

Έτσι κράτησε εκείνη την τελευταία όμορφη εικόνα της γειτονιάς και την φύλαξε μέσα της σαν πολύτιμη φωτογραφία. Μπήκε πάλι μέσα στο σπίτι, σκούπισε τα νωπά μάγουλά της και έκλεισε την τελευταία βαλίτσα, όπως θα έκλεινε και ένα κεφάλαιο, αν η ζωή της είχε την μορφή λέξεων και ήταν βιβλίο…

Κατέβηκε με το ασανσέρ. Στην είσοδο της πολυκατοικίας στάθηκε και κοίταξε το σπίτι που την κρατούσε τόσα χρόνια σε αυτήν την πόλη, σ’ αυτόν τον μικρό κόσμο:

<<Θα ξαναέρθω… Πάντα εδώ θα γυρίζω>>, του υποσχέθηκε, <<Αλλά τώρα ήρθε ο καιρός να ταξιδέψω>>.

Το ταξί την περίμενε σταματημένο στην άκρη του δρόμου. Έδωσε τη βαλίτσα στον ταξιτζή κι εκείνος την βόλεψε με ευκολία στο πορτμπαγκάζ. Άνοιξε την πίσω πόρτα και χώθηκε στο  εσωτερικό του οχήματος. Ο ιδιοκτήτης του έβαλε μπρος:

<<Για πού κοπελιά;>>, είπε με βραχνή φωνή μέσα από τον καθρέφτη

<<Σιδηροδρομικό σταθμό παρακαλώ…>>

Advertisements

12 thoughts on “La vita e bella…

  1. Και η ζωή ανοίγει μια άλλη σελίδα…Αξίζει να ταξιδεύει όσο και αν πονάει να αφήσεις ένα γνώριμο τοπίο για να διαβείς ένα άγνωστο. Ωραία ιστορία. Με αισιόδοξο τέλος και ας κουβαλάει πόνο…;)
    *και πολύ ωραία μουσική βεβαίως…;))

    1. Kovovoltes, ευχαριστώ πάρα πολύ που έκοψες και μία από’ δω! Χαίρομαι πάρα πολύ για την επίσκεψη και το σχόλιό σου. 🙂 Καλώς μας ήρθες!
      Πράγματι,έτσι είναι η ζωή. Δόσεις πόνου ανάκατες με κουταλιές αισιοδοξίας… Αυτό είναι που την κάνει όμορφη και ιδιαίτερη 🙂
      Καλησπέρα

  2. Όμορφο κείμενο,υπέροχη ταινία, φανταστική μουσική! Θα έλεγα και άλλα, αλλά ξέμεινα από επίθετα! 😀 όλα έχουν μία αρχή και όλα έχουν ένα τέλος! C’est La Vie, που λένε και οι Γάλλοι :)Καλό απόγευμα!

    1. Τζοκερίνο ευχαριστώ 🙂 Αυτό το τραγούδι είναι σκέτη λατρεία πραγματικά. Δεν θα σταματήσω ποτέ να το ακούω!
      Καλησπερούδια και καλή συνέχεια! 🙂

    1. Ναι…, ισχύει κι αυτό στη ζωή, δυστυχώς… Και ακούγεται τόσο παράλογο, αλλά λένε πως ζούμε όσα μπορούμε να αντέξουμε πραγματικά. Και πάντα βγαίνοντας από μια δυσκολία συνειδητοποιούμε ότι κερδίσαμε και κάτι. Μαθαίνουμε και από τέτοιες καταστάσεις παρόλο που αργούμε να το καταλάβουμε!
      Σου εύχομαι να έχεις δύναμη για να αντέχεις 🙂
      Ευχαριστώ για την επίσκεψη και την ανάγνωση!
      Καλό απόγευμα

  3. Κάθε τέλος,λένε,είναι μια αρχή..(υποθέτω οτι διαφωνώ,το τέλος είναι τέλος,αλλά ας το αφήσουμε για την ώρα).
    το θέμα είναι άλλο…γιατί να φύγει,αφού ξεκάθαρα θέλει να μείνει;;προσπαθεί να κρατηθεί από τα δέντρα,τον ήλιο….αφού θέλει να μείνει…γιατί βάζει τον εαυτό της στη διαδικασία του να φύγει;;;

    1. Πωπω.. απαισιόδοξα σοφέ φίλε κι αγαπητέ! Χαμογέλασα με το σχόλιο. Κανείς δεν ρώτησε κάτι παρόμοιο.Με χαροποίησε η απορία σου. Και σου απαντώ φίλτατε: Μερικές φορές η ζωή χαράζει τις διαδρομές και τους δρόμους που πρέπει να περπατήσεις. Σε αναγκάζει να διαλέξεις μία συγκεκριμένη κατεύθυνση. Υπάρχουν άνθρωποι που για να πάνε πιο πέρα πρέπει να αφήσουν κάτι πίσω και άλλοι που απλώς δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς για διαφορους λόγους. Μου το έχει απδείξει η ζωή αυτό αρκετές φορές 🙂 Τώρα όσον αφορά την συγκεκριμένη ηρωίδα… Εκείνη νομίζω πως ξέρει πως πρέπει να φύγει αλλά δυσκολεύεται στον αποχωρισμό. Γι’ αυτό στο τέλος μόνη της αποφασίζει τελικά και φευγει χωρίς τύψεις. Άλλωστε αυτό της λένε και τα δέντρα και ο ήλιος να κάνει, γιατί πιστεύουν ότι είναι για το καλό της . Το θέμα ήταν να καταφέρει και να τα αποχαιρετήσει, αλλά όταν κατάλαβε πως κι εκείνα αυτό ήθελαν να κάνει ξεκίνησε για το ταξίδι της Δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις αγαπητέ!
      Ευχαριστώ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s