Το τρένο της απελευθέρωσης (μέρος δεύτερο)

Ξαφνικά μία κίνηση στην άκρη του ματιού της την έκανε να σηκώσει τα μάτια της από το χαρτί. Ένας νεαρός μπήκε στο βαγόνι και τώρα κατευθυνόταν προς το μέρος της. Εκείνη συνειδητοποίησε έντρομη ότι ερχόταν να καθίσει κοντά της. Άκουγε μια γνωστή φωνή μέσα της να λέει φοβισμένη : << Κάνε να μην έρθει εδώ…, κάνε να μην έρθει εδώ…, κάνε να μην…>>. Αλλά, όπως πάντα, δεν εισακούστηκε ούτε από την μοίρα, ούτε από την τύχη, ούτε από τον Θεό και ο άγνωστος στάθηκε για λίγο παραδίπλα, ξεφόρτωσε από την πλάτη του την θήκη μιας ηλεκτρικής κιθάρας, την τοποθέτησε προσεκτικά στον χώρο πάνω από τις θέσεις  κι έκατσε απέναντί της λέγοντας ένα καθαρό καλημέρα.

 Η μικρή μπορούσε να νιώσει το κοκκίνισμα στα μάγουλά της. Έσκυψε το κεφάλι ντροπιασμένη, έκανε πως δεν τον άκουσε κι έβγαλε το κινητό της. Προσποιήθηκε πως έστελνε μηνύματα. Το χέρι της έτρεμε ανεπαίσθητα. Δεν ήξερε τίποτα από θέατρο και υποκριτική. Αυτό της το αναγνώριζαν όλοι…

<< Πώς σε λένε μικρή;>> , ακούστηκε μια βραχνή και βαθιά φωνή – κάπως ενήλικη και αντρική- μια ανάσα από το πρόσωπό της. Μια άλλη φωνή ακούστηκε ξανά μέσα της. Κι αυτή γνωστή ήταν και της έλεγε: <<Κοίτα ζητά να μάθει το όνομά σου… Κάθεται απέναντι σου και θέλει να μάθει πως σε λένε… Κοίτα τον φοβητσιάρα!>>. Αφού κατάπιε την γεμάτη αφέλεια παιδική ντροπή της, σήκωσε δειλά τα μάτια της και τον κοίταξε με περιέργεια. Ε, ναι… αυτό σίγουρα δεν ήταν απελευθέρωση… Αυτό δεν ήταν ελευθερία. Η ντροπή δεν ήταν λέξη που χρησιμοποιούσαν οι απελευθερωμένοι και οι απελευθερωμένες. Τελεία και παύλα! Άρα, με την μέθοδο του επαγωγικού συμπεράσματος, αφού δηλαδή ντρεπόταν και δεν ήταν απελευθερωμένη από κάθε φόβο, ήταν κι αυτή μια φυλακισμένη στην προσωπική της φούσκα… Υπέροχα, λοιπόν!

<< Όμορφο είναι>>, είπε όταν του απάντησε η μικρή και όταν τον κοίταξε χωρίς να απαντήσει της είπε και το δικό του. Εκείνη κούνησε απλά το κεφάλι της και πήρε το θάρρος να τον παρατηρήσει. Ήταν ψηλός και είχε μακριά άκρα. Τα μαλλιά του μακριά κι αυτά, σπαστά και μ’ έναν παράξενο τρόπο επιμελώς ατημέλητα. Καστανά αμυγδαλωτά μάτια και ζεστό χαμόγελο.  Όμορφο πρόσωπο σίγουρα. Κοίταξε φευγαλέα το ξεθωριασμένο τζιν του που ήταν σκισμένο στα γόνατα. Ένας ροκάς. Ένιωσε άβολα.

<< Λοιπόν, πού πηγαίνεις;>>, ρώτησε εκείνος. Το κορίτσι γέλασε αυθόρμητα με την ερώτηση του.

<< Υποθέτω εκεί που πηγαίνεις κι εσύ…>>, του χαμογέλασε.

<< Σωστά…>>, είπε ο ροκάς και ακούμπησε το κεφάλι του στο παράθυρο αντιγράφοντάς την κι έπειτα συνέχισε, << Αλλά γιατί;>>

Την κοίταξε με ενδιαφέρον λες και η απάντηση ήταν σημαντική. Το τρένο ξεκίνησε και άρχισε να αφήνει πίσω του τον σταθμό.  Το κορίτσι κοίταξε έξω από το παράθυρο πριν   απαντήσει.

<< Μάλλον για να βρω την ελευθερία μου… Εσύ;>>

<< Κι εγώ το ίδιο μικρή >>.

Σιωπή σκέπασε τον χώρο ανάμεσά τους και τους παρέσυρε και τους δύο σε σκέψεις. Έξω από το παράθυρο ο κόσμος έτρεχε ανάποδα σαν μια ταινία που πήγαινε προς τα πίσω. Τα δέντρα, τα παρατημένα σπίτια και τα συρματοπλέγματα στις πεδιάδες έξω, πήγαιναν με την αντίθετη φορά των ίδιων, κάτι που ήταν τις περισσότερες φορές συνηθισμένο μα αν κοιτούσες προσεκτικά έμοιαζε περισσότερο σουρεαλιστικό. Αν κοιτούσες με περισσότερη υπομονή, ίσως και να τρόμαζες… Ποιος ξέρει;

Όταν στράφηκε δειλά σαν μικρό παιδί που φοβόταν την μαγεία του μεγαλύτερου,  προς το μέρος του, ο νεαρός ροκάς κοιτούσε ακόμη έξω. Αφηρημένος χάζευε μία την μεγάλη πεδιάδα και μία τα λιγοστά γκρίζα σύννεφα του ουρανού. Της φάνηκε όμορφος έτσι όπως έβλεπε τον κόσμο να τρέχει. Την έκανε να νιώσει ακόμα πιο παράξενα. Ένας κόμπος είχε δεθεί στο στομάχι της που πιο πριν δεν υπήρχε. Αναρωτήθηκε… Ρώτησε ψιθυριστά την φωνή εκείνη μέσα της γατί ένιωθε έτσι. Η φωνή είπε ότι ντρεπόταν να απαντήσει. Προσπέρασε το συναίσθημα και έκανε πως δεν είχε νιώσει ποτέ εκείνο το σφίξιμο στο στομάχι. Έπειτα επέτρεψε στον εαυτό της να βυθιστεί στις δικές του σκέψεις.

Με αυτόν τον τρόπο, πέρασαν πολλά λεπτά χωρίς να ακούγεται τίποτα. Έτσι είναι με τα τρένα και τους επιβάτες τους. Ή θα μιλούν ακατάπαυστα μεταξύ τους ή θα τιμούν τη μαγεία της σιωπής. Η μικρή σκέφτηκε πάλι τι σήμαινε η ελευθερία και πότε ένας άνθρωπος θεωρούνταν απελευθερωμένος… Τελικά, δεν ήταν τόσο απλό να μιλήσεις πραγματικά για κάτι τέτοιο. Αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.

<< Τι πιστεύεις ότι είναι η ελευθερία;>>, διέκοψε απότομα κι αποφασιστικά τη σιωπή σαν να μην είχαν κοκκινίσει ποτέ τα μαγουλά της.

Γύρισε έκπληκτος να την κοιτάξει. Εκείνη παρέμεινε σοβαρή.

<< Καλή ερώτηση…>>, έτριψε το πιγούνι του σαν μεγάλος σοφός κι έπειτα το ανασήκωσε κι έξυσε σκεφτικός τον λαιμό του, << Δεν μου την έχουν ξανακάνει κι εγώ ο ίδιος δεν έχω σκεφτεί ποτέ την απάντηση… Κοίτα να δεις που και η ελευθερία είναι κάτι δεδομένο τελικά…>>

<< Δηλαδή εσύ τι πιστεύεις;>>, επέμεινε η μικρή.

Τα πράγματα είχαν σοβαρέψει. Τέρμα τα παιδιάστικα συναισθήματα και οι σαχλές κοριτσίστικες σκέψεις.

Ο νέος της χαμογέλασε, όχι με ερωτικό τρόπο, αλλά μ’ έναν ακόμη καλύτερο: της χαμογέλασε σαν μεγάλος αδερφός. Ήταν καθήκον του να της απαντήσει και να της δώσει την καλύτερη απάντηση που μπορούσε. Την πιο αληθινή που εκείνος νόμιζε. Είχε χρέος σαν μεγαλύτερος… Στράφηκε ξανά στο παράθυρο.

<< Δώσε μου λίγο χρόνο. Εντάξει; >>.

Κούνησε το κεφάλι της καταφατικά. Από κάπου μακριά μπορούσε να ακούσει τον πνιχτό ήχο που κάνουν οι  ρόδες του τρένου όταν τρίβονται με τις ράγες . Κοίταξε τα χωράφια και τον ορίζοντα που τα άγγιζε. Τα σύννεφα είχαν εξαφανιστεί πια. Τα είχε υποτάξει ο ήλιος που φώτιζε τα πάντα και έριχνε φως στον δρόμο της ελευθερίας και της προσωπικής απελευθέρωσης. Όλα ήταν όμορφα, όλα είχαν το νόημά τους και πρόσφεραν στην μικρή ευχαρίστηση. Ο δρόμος προς την ελευθερία ήταν γεμάτος φως.

***   ***  ***                 ***  ***  ***

<< Κοριτσάκι…>>, ακούστηκε μια χαμηλή φωνή, << Κοριτσάκι ξύπνα φτάσαμε>>, κάποιος την σκούντηξε. Άνοιξε τα μάτια της σχεδόν τρομαγμένη. Η θέση απέναντί της ήταν άδεια… Γύρισε προς το μέρος της φωνής. Μια γιαγιά στεκόταν όρθια και την κοιτούσε λίγο ανήσυχη. Τα μάτια της μικρής ήταν θολά. Ψέλισσε ένα ευχαριστώ στην κυρία που την ξύπνησε και σηκώθηκε πάνω ζαλισμένη. Για μια στιγμή δεν ήξερε τι ακριβώς είχε συμβεί. Έτριψε γρήγορα τα μάτια της και φόρεσε το σακίδιό της. Λίγο πριν φύγει πρόσεξε κάτι με την άκρη του ματιού της. Το εισιτήριο της ήταν ακουμπισμένο πάνω στο μικρό τραπεζάκι δίπλα από το παράθυρο. Άπλωσε το χέρι της να το πάρει, για να το πετάξει αργότερα στον πιο κοντινό κάδο απορριμμάτων. Όταν είδε από τη μεριά των οδηγιών αυτές τις προτάσεις η καρδιά της σκίστηκε:

Μικρή είναι απλό – έγραφε- ελευθερία θα πει να κάνεις αυτό που πραγματικά θες χωρίς να σκέφτεσαι ή να έχεις τύψεις για κάτι ή για κάποιον. Μπορεί  εσύ να θέλεις να κάψεις ένα ολόκληρο κτίριο. Αν το κάνεις επειδή το θες αληθινά θα είσαι απελευθερωμένη. Αλλά πρόσεξε! Το αν θα θελήσεις να το κάψεις είναι θέμα πολιτισμού και παιδείας. Δηλαδή, μπορεί αυτό να σε κάνει ελεύθερη, αλλά να σε υποβιβάζει σαν άνθρωπο… Το θέμα είναι η δική σου ελευθερία να μην αγγίζει και να στερεί την ελευθερία των άλλων γύρω σου… Μην νομίζεις όμως… Και η ελευθερία είναι μια σχετική έννοια. Αυτά πιστεύω εγώ, μπορεί να είναι σωστά, μπορεί και λάθος… Εσύ να είσαι πάνω απ’ όλα καλός άνθρωπος.

Να προσέχεις μικρή

Η μικρή βούρκωσε. Πάλι δεν ήξερε γιατί.

Ξεχύθηκε στην νέα αποβάθρα με ανανεομένη ορμή. Έτρεξε με τα μάτια της σε όλον τον χώρο. Δεν τον είδε πουθενά. Κοίταξε το εισιτήριο, κοίταξε και τους ταξιδιώτες και τον γαλάζιο ουρανό. Το ένιωθε, ήταν σίγουρη. Ήταν πολύ κοντά στον προρισμό της τώρα… Σκούπισε τα μάτια της, έσφιξε τα λουριά του σακιδίου πάνω της και χαμογελασε. Τέντωσε τα χείλια της με όλη της την καρδιά λες και της είχαν πει το πιο όμορφο αστείο. Λες και της είχαν ψιθυρίσει το πιο υπέροχο κοπλιμέντο. Χαμογέλασε χωρίς να ντρέπεται…

Advertisements

9 thoughts on “Το τρένο της απελευθέρωσης (μέρος δεύτερο)

  1. Πραγματικά like! Ήταν υπέροχο Αλεξάνδρα.
    Τα συναισθήματα, η περιγραφές, οι εικόνες, η τροφή για σκέψη όλα όλα.
    Γράφεις απλά εκπληκτικά.
    Καληνύχτες, φιλιά, κιτρινιάρικα και σταγόνες ελευθερίας 🙂

      1. Την αλήθεια είπα Αλεξάνδρα μου και στην αλήθεια δεν κοκκινίζουμε, χαμογελάμε 🙂
        Φιλάκια πολλά 🙂
        ΥΓ: μου ξέφυγε κι ένα ορθογραφικό το οποίο μετά δεν μπορούσα να διορθώσω σνιφ κλαψ

  2. Για μία ακόμη φορά , έχω να πω ότι ήταν υπέροχο!

    PS.1 Παίζει να είμαι η μόνη , που ήθελε πίσω από το εισιτήριο να είχε ΚΑΙ το τηλέφωνο του?:P Πφφφ τι να πω είμαι αθεράπευτα ρομαντική .
    PS.2 Την επόμενη φορά να μου τους κάνεις ζευγάρι εεεεεεεε φανταστική Αλεξάνδρα μου εεεε?

    1. Αγαπητή Μελίτα, ευχαριστώ για τα καλά λόγια.
      υ.γ 1. Αχαχαχαχαχα 🙂 Σίγουρα είσαι και ρομαντική και » αθεράπευτα» παραμυθού!
      υ.γ 2. εεεεεεεεεε ναι φανταστική Μελίτα! εεεεε ναι όταν κι αν φτιαξω μία τέτοια ιστορία θα θυμηθώ την επιθυμία σου! Χεχε 🙂
      Αχαχαχα! Να’ σαι καλά 🙂

  3. Το δεύτερο μέρος που περιμέναμε με ανυπομονησία ήρθε….καλύτερο ακόμα και από το πρώτο οφείλω να ομολογήσω….ο πιο τέλειος ορισμός της ελευθερίας που έχω δει ποτέ….Με έκανε να αναρωτιέμαι αν είμαστε πραγματικά ελεύθεροι ή όχι…κι αν θα είμαστε ποτέ,ουσιαστικά ελεύθεροι…πρέπει να χρησιμοποιήσω κάτι κλισέ,το οποίο όμως εννοώ απόλυτα…ήταν ΥΠΕΡΟΧΟ……μοναδικό….ειλικρινά….

    υ.γ.1. έπρεπε να το βάλεις το τηλέφωνο…δίκιο έχει η Μελίτα….
    υ.γ.2 σκέψου ένα τρίτο μέρος…σκέψου…σκέψου το λέμεε :-))) ….(όοοοχχχχιιιιι….δε σε πιέζω…..ΣΚΕΨΟΥ ΕΝΑ ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ…χαχαχαχα :-))))) ) με happy end παρακαλώ,αν το γράψεις ποτέ…ειλικρινά θα χαρώ πολύ να το διαβάσω κάποια στιγμή…..
    υ.γ.3 (κι άλλο κλισέ,αλλά πάλι αλήθεια…)συνέχισε να γράφεις τόσο φανταστικά κείμενα….
    καληνύχτα!! 🙂

    1. Φίλτατε, όταν διάβασα το σχόλιό σου για πρώτη φορά (ναι, ναι το ξαναδιάβασα), χαμογελούσα στην οθόνη σαν χαζή!!! Σε ευχαριστώ πάααρα πολύ για τα καλά λόγια! 🙂 Μήπως να γινόσασταν λίγο πιο αυστηροί…. 🙂 ; Υπερβάλλετε λιγάκιιιιι….. Χαχαχαχα
      Υ.γ 1: Εντάξει! Μελίτα μην ανησυχείς βρε!! Δεν είσαι η μόνη!
      υ.γ.2: για τρίτο μέρος…. δεν ξέρω…:)
      υ.γ.: Με κάνεις να αισθάνομαι σαν μικρό πατζάρι φίλτατεεε… χαχα! Νομίζω θα συνεχίσω
      Καλησπέρες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s