Τα δάκρυα του χιονιού

Ρούφηξε την μύτη της κι άναψε με τον αναπτήρα που είχε στην τσέπη της, το μικρό στρόγγυλο κεράκι. Όταν εμφανίστηκε η αδύναμη φλόγα, το τοποθέτησε προσεκτικά μέσα στο μεταλλικό φαναράκι κι έκανε το σταυρό της. Έπειτα, φόρεσε στο ζαρωμένο και γερασμένο χέρι της το μαύρο γάντι. Σηκώθηκε όρθια και με θολά μάτια κοίταξε για μια τελευταία φορά την φωτογραφία του. Την κοίταξε καλά, για να μπορέσει να πει με σιγουριά  αν όντως την κοιτούσε ειρωνικά. Εκείνος χαμογελούσε σαν να καταλάβαινε και τώρα την τιμωρούσε από εκεί μακριά που βρισκόταν. Ποτέ δεν την είχε κοιτάξει έτσι… Χαμήλωσε ντροπιασμένη τα μάτια της και άρχισε να κλαίει σιωπηλά. Δεν της άξιζε να τον θρηνήσει δυνατά. Δεν της άξιζε καν να τον κοιτάει κατάματα τώρα που ήξερε – και από την πρώτη στιγμή ήξερε- ότι αυτή έφταιγε. Αυτή ήταν υπεύθυνη για τον χωρισμό τους… Αυτή, αυτή με την αχαριστία και την αλαζονεία της. Για όλα…

Ψυχρός αέρας άρχισε να φυσάει ανακατεύοντας τα μαλλιά της και κάνοντάς τη να τρέμει. Και σαν να επιβεβαίωνε τις σκέψεις της, η παγωνιά του της τρύπησε τα κόκκαλα με μανία. Είχε χιονίσει… Εκείνες τις τελευταίες μέρες.

Δεν ήξερε πότε ακριβώς είχε ξεκινήσει το κακό. Υπέθετε από πάντα. Εξαιτίας του εγωισμού της… Ήταν σίγουρη, όμως, ότι η αρχή του τέλους τοποθετούνταν χρονικά κάπου ανάμεσα στις τελευταίες  ώρες. Εκεί ξεκίνησε ο βήχας, εκεί αρχίνισε και το κακό το τέλος που αποφάσισε να βάλει ο Θεός, για να την τιμωρήσει. Ανάμεσα στη ζέστη του σπιτιού και των λιγοστών χριστουγεννιάτικων στολιδιών, που κρέμονταν από τις κουρτίνες σαν να είχαν κουραστεί κι αυτά όλο τα ίδια και τα ίδια κάθε χρόνο και σαν να καταλάβαιναν ότι δεν προορίζονταν για τίποτε άλλο παρά μόνο για την ευχαρίστηση των ανθρώπων. Έτσι, όπως ένιωθε μερικές φορές κι εκείνη. Αυτή ήταν η χρησιμότητά της, τελικά. Υπηρέτρια των άλλων. Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο.

Καρφίτσωνε  το τελευταίο ξεθωριασμένο αγγελάκι – απροσδιορίστου ηλικίας- στην δαντελένια κουρτίνα του σαλονιού, όταν έβηξε για πρώτη φορά. Εκείνη δεν έδωσε σημασία. Έκανε ένα βήμα πίσω και κοίταξε την στολισμένη κουρτίνα. Το αποτέλεσμα ήταν αρκετά καλό. Αυτό αρκούσε. Σκούπισε το μέτωπό της κι έπιασε την μέση της. Την στεναχωρούσε η  κούραση που ένιωθε κάνοντας τόσο απλά πράγματα. Την στεναχωρούσαν τόσα πολλά πράγματα στη ζωή της… Γι’ αυτό κι έφτασε ως εδώ..

<< Γιατί δεν στολίζουμε και το δέντρο;>>, είπε με βραχνή φωνή πίσω από την εφημερίδα που διάβαζε με ενδιαφέρον.

Στράφηκε προς το μέρος του σουφρώνοντας τα χείλια της θυμωμένη. Κοίταξε την εφημερίδα και κούνησε με αποδοκιμασία το κεφάλι. Πάντα χρησιμοποιούσε πληθυντικό, αλλά ποτέ δεν βοηθούσε στις δουλειές. Ούτε κι όταν πλησίαζαν τα Χριστούγεννα…

<< Γιατί στολίσαμε πέρυσι ή πρόπερσι για να τρέχουμε τώρα;>>, του απάντησε με ερώτηση και συνέχισε σχεδόν μουρμουρίζοντας, << Έτσι κι αλλιώς όλα μόνη μου τα κάνω και δεν έχω όρεξη πια… Γεράσαμε παρ’ το χαμπάρι κι εσύ χριστιανέ! Δεν χρειαζόμαστε δέντρα και χαζομάρες μέσα σε όλη αυτή τη μούχλα!>>

Έβηξε πιο δυνατά αυτή τη φορά. Χτύπησε ελαφρά το στήθος του. Έπειτα τίναξε την εφημερίδα και καθάρισε τον λαιμό του.

<< Το είπα επειδή θα έρθουν τα παιδιά και σκέφτηκα ότι…>>, έκανε να δικαιολογήσει την δική του ερώτηση, αλλά δεν πρόλαβε να τελειώσει τη φράση

Κούνησε το χέρι της.

<< Τα παιδιά ξέρουν καλύτερα κι από’ μας. Μην ανησυχείς και θα καταλάβουν. Αυτοί είναι νέοι. Δεν περιμένουν από εμάς. Έχουν δικό τους σπίτι, για να το ντύσουν και να το κάνουν καρναβάλι!>>.

Τα παιδιά ήταν η μοναχοκόρη της, η μικρή της εγγονή και ο γαμπρός της, που λάτρευαν όλοι τους τα Χριστούγεννα, τα μελομακάρονα και τις γιορτές, επειδή ήταν νέοι κι είχαν πολλά χρόνια μπροστά τους. Δεν είχαν καμία σχέση με τα γεράματα και τη μούχλα που τα συνόδευε. Ήταν γεμάτοι ζωή  με λίγα λόγια και δεν μπορούσαν να αισθανθούν τη σκόνη μιας ολάκερης ζωής να τους βαραίνει τους ώμους. Γι’ αυτό δεν έβλεπαν και την ματαιότητα των στολιδιών και των γιορτών. Ήταν ξεροκέφαλοι, απλά…

Ανασήκωσε τους ώμους του ανήμπορος να φέρει αντίρρηση. Εκείνη πήγε κι έκατσε δίπλα του στον σκληρό καναπέ τους. Πήρε το τηλεχειριστήριο στα χέρια κι άνοιξε την τηλεόραση για να χαζέψει την αγαπημένη της απογευματινή σαπουνόπερα. Εκείνος δεν έβλεπε. Προτιμούσε την ενημέρωση.

Έτσι περνούσαν τα απογεύματά τους. Αμίλητοι με τηλεόραση, σαπουνόπερες, χαμομήλια κι εφημερίδες. Η ζωή τους; Η ζωή τους μια ασταμάτητη περιοδική επανάληψη λες κι ο χρόνος είχε κολλήσει στο ίδιο λεπτό και η ταινία δεν μπορούσε να συνεχίσει. Σαν να είχε παγώσει η ζωή τους σε ένα απόγευμα και το παρελθόν και το μέλλον είχαν παγιδευτεί στον χωροχρόνο και είχαν, τελικά, γίνει σκόνη και είχαν αχρηστευτεί για πάντα.

Πέρασε μισή ώρα έτσι. Οι εικόνες στο ηλεκτρονικό κουτί έτρεχαν από τα μπαράκια στα νοσοκομεία κι από τον έρωτα στο μίσος, ενώ οι ερωτικές εξομολογήσεις και τα σκάνδαλα έδιναν κι έπαιρναν προσπαθώντας να κρατήσουν τα μάτια του τηλεθεατή καρφωμένα στην οθόνη. Κι ενώ η πρωταγωνίστρια του δράματος είχε ήδη βουρκώσει και ήταν έτοιμη να ανακοινώσει στον πρωταγωνιστή ότι θα γινόταν η μητέρα του παιδιού του, ο βροντερός βήχας άρχισε πάλι και κάλυψε την φωνή της.

Το στήθος του άρχισε να τραντάζεται. Κι έβηχε για πολλά παρατεταμένα δευτερόλεπτα που της φαίνονταν αιώνες. Το πρόσωπό του είχε κοκκινίσει. Πνιγόταν και δεν μπορούσε να πάρει ανάσα. Χτύπησε με το χέρι της την πλάτη του.

<< Πήγαινε μέσα χριστιανέ μου να πιείς νερό!>>

Τον κοίταξε που σηκώθηκε κι έτρεξε στην κουζίνα. Στράφηκε ξανά στην τηλεόραση, όπου ο πρωταγωνιστής φιλούσε την εγκυμονούσα συμπρωταγωνίστρια του με πάθος.

Ο βήχας κόπασε και σταμάτησε τελικά. Το βράδυ εκείνο χιόνισε… και ήταν λες και οι νιφάδες παρίσταναν τους τίτλους του τέλους. Πριν πέσει για ύπνο στάθηκε στο εικονοστάσι κι έκανε την βραδινή της προσευχή. Μόνο που εκείνη τη φορά προσευχήθηκε για όλους εκτός απ’ αυτόν… Κοίταξε την εικόνα ου Χριστού και προσευχήθηκε…

Κάνε Θεέ μου… Δώσε υγεία στα παιδιά, δώσε μου κουράγιο και δύναμη να αντέξω την κάθε μέρα και κάνε να κοπεί αυτός ο ενοχλητικός βήχας. Βοήθησέ με Κύριε… κάνε να σταματήσει…

Το πρωί το χιόνι είχε στρωθεί σαν πάπλωμα στον κόσμο έξω από το διαμέρισμα. Πήγε να τον ξυπνήσει μα εκείνος δεν άνοιγε τα μάτια του. Έπεσε με ορμή πάνω στο στήθος του και άρχισε να τον ταρακουνά απεγνωσμένα. Θυμάται τον εαυτό της να ουρλιάζει, αλλά τώρα δεν ήταν σίγουρη για τίποτα.

Οι γιατροί είπαν κάτι για την καρδιά του. Εκείνη αμφέβαλλε… Οι ενοχές της ψιθύριζαν συνεχώς από τότε. Της έστριβαν το τύμπανο και την τρέλαιναν χορεύοντας πάνω στη δικιά της καρδιά.

Τώρα έσκυβε το κεφάλι της, έσφιγγε τα δόντια για να μην ακουστεί η φωνή της και άφηνε τα δάκρυα να πέφτουν στο χιόνι, που δεν είχε λιώσει ακόμη, επειδή έκανε κρύο πολύ. Στάθηκε, λοιπόν, εκεί να κλαίει βουβά. Στάθηκε για ώρα κι έπειτα έφυγε.

Όταν έφτασε στο άδειο σπίτι, έτρεξε στην αποθήκη και αφού βρήκε αυτό που έψαχνε, ένα χάρτινο μακρόστενο κουτί, το έσυρε έξω και μέχρι το σαλόνι. Πάνω στο κόκκινο χαλί άδειασε τα πλαστικά κομμάτια του χριστουγεννιάτικου δέντρου. Συνειδητοποίησε ότι είχε ξεχάσει κάτι. Έτρεξε να φέρει τις χρυσαφιές μπάλες και όταν γύρισε πίσω άνοιξε το ραδιόφωνο. Ρύθμισε τον ήχο. Το τραγούδι ίσα που ακουγόταν.

Ελπίζω να με συγχωρέσεις… κάποτε

Το δέντρο στεκόταν όρθιο τώρα. Σειρά είχαν οι μπάλες. Άρχισε να τις κρεμάει στα πλαστικά κλαδιά. Το τραγούδι που έπαιζε το ραδιόφωνο δεν το καταλάβαινε, επειδή  ήταν αγγλικό. Δεν την ένοιαζε. Μόνο το δέντρο την ενδιέφερε τώρα…

***    ***   ***

And here’s to you, Mrs. Robinson
Jesus loves you more than you will know (Wo, wo, wo)
God bless you please, Mrs. Robinson
Heaven holds a place for those who pray
(Hey, hey, hey…hey, hey, hey)

We’d like to know a little bit about you for our files
We’d like to help you learn to help yourself
Look around you, all you see are sympathetic eyes
Stroll around the grounds until you feel at home

And here’s to you, Mrs. Robinson
Jesus loves you more than you will know (Wo, wo, wo)
God bless you please, Mrs. Robinson
Heaven holds a place for those who pray
(Hey, hey, hey…hey, hey, hey)

 

Advertisements

18 thoughts on “Τα δάκρυα του χιονιού

  1. Ότι και να πω βρε Αλεξάνδρα μου λίγο θα είναι ….λες και διάβαζα σελίδες από κάποιο μυθιστόρημα. Πραγματικά υπέροχη η γραφή σου για μία ακόμη φορά . Με συγκίνησες απίστευτα .
    Σε ευχαριστώ πάρα πολύ.

  2. Οκκ…δεν ξέρω πώς το κάνεις….αλλά με κατασυγκίνησες για άλλη μια φορά….
    ΜΠΡΑΒΟ αγαπητή….υπέροχο……:-) 🙂
    ταλέντο λέγεται αυτό….κι εσύ το έχεις…πραγματικά ένιωθα αυτό που είπε και η Μελίτα..οτι διάβαζα βιβλίο 🙂
    κι ένα σχόλιο για το περιεχόμενο…
    μακάρι να προσέχουμε όλους αυτούς που δίνουν αξία στη ζωή μας,και να μην τους θυμόμαστε μόλις τους χάσουμε…δυστυχώς στην καθημερινότητα νομίζουμε οτι οι γύρω μας είναι από ατσάλι,οτι δε θα τους χάσουμε ποτέ..κι έτσι κάνουμε τις λάθος επιλογές…μέχρι να συνειδητοποιήσουμε , με το δύσκολο τρόπο, οτι είμαστε θνητοί…
    καληνύχτα,και μπράβο ακόμα μια φορά 🙂 🙂

      1. Μελίτααα είσαι τρέλα!! Χαχαχα. Αναφέρεσαι στο προηγούμενο ποστ να φανταστώ! Χαχαχα! Ναι,ναι δεν είσαι η μόνη! 🙂 🙂

    1. Καλώς ήρθες και πάλι Κωσταντίνα κα σ’ ευχαριστώ για την επίσκεψη και το σχόλιο! Να σου πω την αλήθεια….. Το έχω σκεφτεί κι αυτό!! Είναι ένα από τα όνειρά μου πάντως!! Κάτι που θέλω πάααρα μα πάρα πολύ να κάνω μία μέρα…Θα δείξει! Έχω δρόοοομο ακόμα!
      Καλό απόγευμα να έχεις!

  3. Νέστορα αγαπημέενε δεν είναι τόσο απλό… τουλάχιστον τώρα με το σχολείο, γιατι αν ξκινήσω κάτι τόσο σοβαρό και μεγάλο πρέπει να αφοσιωθώ ολοκληρωτικά σ’ αυτό. Δεν νομίζω ότι κάτι τέτοιο θα χαροποιούσε τους καθηγητές και τους γονείς μου….. (εεεε μπαμπά… τι λες κι εσύ; 🙂 ) καταλαβαίνεις… Υγεία και όρεξη και έμπνευση να έχω και ας είναι καλά και οι διακοπές! Πάντως μην ανησυχείς θα το γράψω μία μέρα των ημερών! Το χρωστάω πρώτα απ’ όλα στα όνειρά μου και στις φιλοδοξίες μου… 🙂
    καλησπέρες κι ευχαριστώ!

  4. magikifoni said: «εεεε μπαμπά… τι λες κι εσύ;»

    Εγώ λέω ότι όλα μπορούν να συνδυαστούν αν το θες κοπέλα μου.
    Με «λογική και ευαισθησία» όμως… 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s