Σημείο του κύκλου (μέρος πρώτο….)

Στον κόσμο του  σκοταδιού όλα είναι πιο απλά. έχουν την κανονική μορφή τους. Δεν λένε ψέματα. Δεν υποκρίνονται και δεν σε κουράζουν ποτέ. Γι’ αυτό της άρεσε να κοιμάται όσο πιο πολύ μπορούσε. Γιατί ο ύπνος ήταν για εκείνη μια ασπίδα, ένας ίσκιος μέσα στο καλοκαίρι και μια ευκαιρία για πλήρη απομόνωση μέσα στο χάος του σύμπαντος. Ήταν ένα διάλλειμα από την πραγματικότητα που τόσες και τόσες φορές την πλήγωνε. Ο λήθαργος ήταν ο πιο πιστός της φίλος, καθώς κάθε φορά που η ίδια κουραζότανε από την ματωμένη της καρδιά εκείνος πρόσφερε αμίλητος τον ώμο του για να στηριχτεί επάνω του και χωρίς να περιμένει κάτι ως αντάλλαγμα. Δεν μπορούσε, όμως να κοιμάται για πάντα.

Κοίταξε θλιμμένη το ηλεκτρονικό ρολόι στο κομοδίνο δίπλα από το κρεβάτι της που έδειχνε 15:00. Η ώρα της ζωής της. Δεκαπέντε χρόνια στη ζωή και τα πάντα φαίνονταν βουνό στην Ανίτα. Το σχολείο το μισούσε γιατί μισούσε και τους ψυχρούς καθηγητές του, που πίστευαν ότι δεν μπορείς να συνδυάσεις την έννοια δουλειά με εκείνη του χόμπι και που της μιλούσαν με τόση σιγουριά για το ποια πρέπει να είναι τα όνειρά της. Αλλά δεν απεχθανόταν μόνο το σχολείο. Αισθανόταν έτσι και για τους φίλους, τους συμμαθητές της και τα ψεύτικα κομπλιμέντα τους που τα χάριζαν χαρούμενοι κάθε μέρα, χωρίς να τα πιστεύουν ποτέ. Λυπόταν για τις ρηχές σχέσεις που στόχευαν να έχουν με όλους σε μια προσπάθεια να είναι δημοφιλείς και αγαπητοί σε όλους. Τα αγγλικά, το φροντιστήριο, η πολυκατοικία, τα κάγκελα στο σχολείο και ο χειμώνας ήταν το ίδιο πράγμα.

Ακόμα και ο ίδιος της ο εαυτός αποτελούσε μια ανηφόρα για την μικρή Ανίτα. Ένα κυνήγι ενός κρυμμένου πράγματος, που δεν ήξερε αν ήταν θησαυρός, αλλά έπρεπε οπωσδήποτε να ανακαλύψει. Γιατί; Έτσι της έλεγε το ένστικτο της.

<< Ανίτα σήκω! Έχεις μισή ώρα για το φροντιστήριο! >>, η φωνή της μαμάς της ακούστηκε πνιχτά έξω από την πόρτα του δωματίου της και εισχώρησε αυστηρή στα αυτιά της.

Ενοχλημένη τράβηξε το πάπλωμα μέχρι το πρόσωπό της και ξεφύσησε μέσα στη ζεστή του αγκαλιά αγανακτισμένη με την ζωή. Έπειτα, σηκώθηκε νωθρά από το κρεβάτι και παραπατώντας ελαφρά έξυσε την κορυφή του κεφαλιού της. Κοίταξε το είδωλό της στον καθρέφτη και του έβγαλε τη γλώσσα, κάτι που έκανε συχνά. Μετά χαμογέλασε παρατηρώντας το σγουρό μαλλί της που είχε γίνει τρομακτικό μετά από τον ύπνο. Έβγαλε ένα καθαρό σκισμένο τζιν και μία μαύρη μπλούζα από την ντουλάπα. Φόρεσε τα ρούχα κι έτρεξε στο μπάνιο. Στο άσπρο φως φαινόταν χλωμή και άρρωστη και άσχημη. Η μάλλον για το τελευταίο δεν έπαιζε ρόλο ο φωτισμός απλώς έτσι είχε γεννηθεί.  Άσχημη.

Έβρεξε το πρόσωπό της. Στο χολ έδεσε τα κορδόνια των πάνινων παπουτσιών της, πέρασε τα λουριά του σακιδίου της στους ώμους, χαιρέτησε τη μαμά της κι έφυγε κατευθείαν για το σφαγείο που θα της μάθαινε γράμματα καλύτερα από το σχολείο, επειδή εκεί πλήρωνε τους καθηγητές της κι επειδή στο πρώτο οι περισσότεροι μισούσαν τους εφήβους.

Κατεβαίνοντας δύο-δύο τα σκαλιά της πολυκατοικίας και περνώντας απ’ όλους τους ορόφους, σκεφτόταν πόσο γρήγορα είχαν αλλάξει τα δεδομένα στη ζωή της. Πότε σταμάτησε να είναι και να θεωρείται παιδί; Πότε ήταν τόσα πολλά αυτά που έπρεπε να κάνει για το καλό της; Πότε άρχισε να περνάει την ζωή της στα φροντιστήρια και στα σχολεία. Και πότε βούτηξε για πρώτη φορά με τα μούτρα στο δύσκολο ταξίδι του αυτοπροσδιορισμού της;

Ξεχύθηκε έξω στο κρύο και κούμπωσε τρέμοντας το μπουφάν της. Περπατώντας γρήγορα έφτασε έγκαιρα στον προορισμό της. Μπήκε μέσα στη ζεστή ατμόσφαιρα του φροντιστηρίου κι έτρεξε στην τάξη.

<<Καλησπέρα>>, ξεστόμισε με βραχνή φωνή.

Ο λαιμός της είχε ξεραθεί.

Πέντε παιδιά γύρισαν και την κοίταξαν κι ένα της ανταπέδωσε τον χαιρετισμό. Πήγε κι έκατσε στη θέση της. Τρία θρανία μακριά από τον καθηγητή. Έβγαλε από τον σάκο της το βιβλίο της Γεωμετρίας. Με ένα στυλό άρχισε να ζωγραφίζει ένα πρόσωπο στην πρώτη σελίδα περιμένοντας τον καθηγητή.

<< Καλησπέρες, Καλησπέρες στα όμορφα παιδιά μου! >>, μπήκε μέσα χαρούμενος και γεμάτος όρεξη για δουλειά. Όπως πάντα. << Ανοίξτε στη σελίδα 49..>>

<< Εντάξει αργεί ακόμα το αλτσχάιμερ…>>, γέλασε μια φωνή πίσω της.

Ο καθηγητής ακούμπησε τις παλάμες του στην έδρα και τους κοίταξε χαμογελώντας.

<< Τι κοιτάτε; Άντε κι έχουμε δουλειά. Θα πούμε για τους γεωμετρικούς τόπους σήμερα. Θυμάστε μήπως όταν είχαμε πει ότι ο κύκλος είναι ένας γεωμετρικός τόπος;>>, τους κοίταξε και συνέχισε, << Διάβασε Ανίτα τη θεωρία σε παρακαλώ >>.

Της έκανε νεύμα κι εκείνη έσκυψε στο βιβλίο. Διάβασε όσο πιο δυνατά και σταθερά μπορούσε:

Όπως έχουμε αναφέρει, γεωμετρικός τόπος λέγεται το σύνολο όλων των σημείων, που έχουν μια (κοινή) χαρακτηριστική ιδιότητα.
Επομένως:
• ο κύκλος (σχ.33) είναι ένας γεωμετρικός τόπος, αφού όλα τα σημεία του και μόνον αυτά έχουν την ιδιότητα να απέχουν μια ορισμένη απόσταση από ένα σταθερό σημείο

Στην ώρα του διαλείμματος πήγε στο μικρό μπάνιο και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Δεν  κατάλαβε γιατί, αλλά ένιωσε μόνη. Άσχημη και μόνη. Ένιωσε σαν να πνίγεται. Βούρκωσε. Σε λίγες στιγμές  οι ώμοι της άρχισαν να σείονται σαν δύο μικροί λοφίσκοι που βρισκόντουσαν ανάμεσα σε δύο τεκτονικές πλάκες. Έκρυψε τα μάτια της με τις παλάμες της κι αφέθηκε ηττημένη στο ξέσπασμα. Για ένα λεπτό. Μόνο για ένα και δεν θα την έβλεπε κανείς.

Όταν ένιωσε καλύτερα έκανε να βγει έξω σκουπίζοντας τα μάτια της και χωρίς να βλέπει – άθελα της-  έπεσε πάνω σε κάποιον.

Ένιωσε ντροπή πριν καν τον κοιτάξει.

<<Συγγνώμη>>, είπε μέσα απ’ τα δόντια της με βραχνή φωνή από το κλάμα.

<< Μπα δεν πειράζει…>>, ακούστηκε η φωνή του, << …έκλαιγες;>>.

(συνεχίζεται…)

Advertisements

7 thoughts on “Σημείο του κύκλου (μέρος πρώτο….)

    1. Χαίρομαι Μελιτάκι μου. Πιστεύω πως δεν θα αργήσει η συνέχεια 🙂
      Σε ευχαριστώ πολύ!
      Καλές γιορτές και πάλι σου εύχομαι…
      Καλό βραδάκι και όνειρα παραμυθένια 🙂

  1. Καλημέρα φωνούλα…και καλά Χριστούγεννα!!
    Αρχικά ένα ακόμα υπέροχο κείμενο(όπως πάντα)…
    Με καταπληκτική περιγραφή εικόνων…(π.χ. Ο λήθαργος ήταν ο πιο πιστός της φίλος, καθώς κάθε φορά που η ίδια κουραζότανε από την ματωμένη της καρδιά εκείνος πρόσφερε αμίλητος τον ώμο του για να στηριχτεί επάνω του και χωρίς να περιμένει κάτι ως αντάλλαγμα.)
    Τόσο όμορφο το συναίσθημα που βγάζει…με συγκινείς πάλι,και περιμένω ειλικρινά τη συνέχεια με αγωνία…Θέλω να δώ που θα καταλήξει και αυτή η πανέμορφη ιστορία σου..
    Ειλικρινά κάθε φορά η έκπληξή μου με τις δυνατότητές σου είναι και μεγαλύτερη….. 🙂
    Όμως,και επειδή πρέπει να κάνω ένα σχόλιο για (τη μέχρι τώρα) ουσία,-δεν κρατιέμαι με τίποτα…το ξέρεις…- έχω να πώ το εξής..δεν ήταν άσχημη η κοπέλα του κειμένου σου…και ούτε θα έπρεπε να νιώθει έτσι..(να μου πεις,άντε πές το σε μια φανταστική ηρωίδα…)γιατί η ομορφιά είναι αυτό που κρύβουμε μέσα μας…
    Σορυ,αλλά δεν άντεχα να μην το πώ.. 🙂
    Καλό απόγευμα!!!

    1. Ωωω…., πόσο με χαροποιεί το ότι σου άρεσε… Ευχαριστώ φίλτατε και καλά Χριστούγεννα και σε’ σένα! 🙂 Με υγεία και χαρά και ό,τι επιθυμείς!
      Έχεις απόλυτο δίκιο γι’ αυτό που λες για την ασχήμια.. Συμφωνώ και αυτό θα φανεί στο δεύτερο μέρος της ιστορίας… Η ηρωίδα θα το καταλάβει…
      Καληνύχτα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s