Σημείο του κύκλου (μέρος δεύτερο…)

Σήκωσε το κεφάλι της και τον κοίταξε  με τα υγρά μάτια της. Ήταν πιο ψηλός από εκείνη και είχε ένα ήρεμο καθησυχαστικό βλέμμα, που η Ανίτα δεν είχε ξανασυναντήσει σε αγόρι της ηλικίας του. Αναρωτήθηκε αν μπορούσε να του απαντήσει και να του εξηγήσει. Έμεινε εκεί στην πόρτα ανήμπορη να πάρει την απόφαση, αν και είχε ανάγκη να νιώσει αυτό το ενδιαφέρον. Ήθελε να μιλήσει σε κάποιον, να του εξηγήσει, να τον κάνει να την καταλάβει, γιατί με αυτόν τον τρόπο μπορεί να καταλάβαινε κι εκείνη περισσότερα. Το άγνωστο αγόρι ίσως μπορούσε να την βοηθήσει ακριβώς επειδή δεν ήξερε τίποτα για εκείνη… ίσως να την άκουγε.

Τώρα έσκυψε εκείνος το κεφάλι και τράβηξε με το χέρι το μανίκι του πουλόβερ του, για να δει το ρολόι του . Εκείνη δεν κουνήθηκε από τη θέση της. Δεν πήγε να φύγει. Μέσα της περίμενε να δει τι θα έκανε εκείνος.

<< Λοιπόν, έχεις πάνω από πέντε λεπτά για να μου πεις γιατί έκλαιγες…>>, είπε με χαμόγελο και βιάστηκε να προσθέσει, << αν θες βέβαια>>.

Η Ανίτα κούνησε το κεφάλι της και απομακρύνθηκαν από το μικρό μπάνιο, περπάτησαν στον στενό διάδρομο κι έφτασαν στην είσοδο, μπροστά από τον άδειο πάγκο, όπου συνήθιζε να κάθεται η κυρία Μαρία που ήταν η γραμματέας. Η Ανίτα έκανε να κάτσει σε μία από τις κόκκινες πλαστικές καρέκλες απέναντι από το χριστουγεννιάτικο δέντρο, αλλά το αγόρι της ένευσε προς την πόρτα. Όλα τα παιδιά ήταν χωμένα στις τάξεις. Ακουγόντουσαν τα γέλια και οι φωνές τους.

<< Πάμε έξω. Δεν θα μας ακούει κανείς>>.

Έκατσαν στο μαρμάρινο πεζούλι και ακούμπησαν τις πλάτες τους στην τζαμαρία. Το πεζοδρόμιο βρεχόταν από το λευκό φως  που ερχόταν από το εσωτερικό του φροντιστηρίου και ο μαύρος δρόμος από τα πορτοκαλί φώτα των στύλων. Ρόδες αυτοκινήτων περνούσαν συνεχώς μπροστά από τα μάτια των παιδιών, μα κανένα όχημα δεν σταματούσε και τίποτα άλλο δεν ακουγόταν εκτός από το βουητό τους. Η Ανίτα κοίταξε τα κόκκινα σταράκια της και αγκάλιασε τα γόνατά της. Έκανε κρύο έξω από τη ζέστη του κτιρίου, αλλά αυτό την έκανε να νιώθει περισσότερο ελεύθερη.

<<Λοιπόν; Πες μου >>, είπε το αγόρι δίπλα της και με την ζεστή του φωνή αγκάλιασε την παγωμένη ψυχή της μικρής Ανίτας, που τον κοίταξε έκπληκτη σαν να ξέχασε ότι εκείνος καθόταν εκεί κι ότι είχαν βγει έξω και οι δύο για να απαντήσει σ’ αυτή την ερώτηση. Για να απαντήσει σ’ εκείνον… και στην Ανίτα την ίδια, εκείνη που ζούσε μέσα της και που πέθαινε μαζί της.

Η Ανίτα χαμογέλασε εντυπωσιάζοντας τον εαυτό της. Άφησε το κεφάλι της να πέσει προς τα πίσω και το ακούμπησε στο τζάμι. Κοίταξε τον μαύρο ουρανό. Ήθελε να βρει μερικά αστέρια. Ξεφύσησε. Ταξίδεψε από την μία άκρη του ουρανού στην άλλη αλλά δεν βρήκε τίποτα. Χωρίς να κουνηθεί τον κοίταξε στρέφοντας μόνο τα μάτια της προς το μέρος του. Κοιτούσε κι εκείνος τον ουρανό. Φαινόταν σαν να έψαχνε κι αυτός κάτι, αλλά όχι αστέρια… Όχι, εκείνος έψαχνε κάτι πιο σημαντικό. Προσπαθούσε να διακρίνει κάτι συγκεκριμένο πίσω από τα μαγεμένα γκρι σύννεφα.

<<Δεν ξέρω>>, του είπε απλά και συνέχισε να τον κοιτάει και να τον παρατηρεί να βυθίζεται στην μυστηριώδη αναζήτησή του.

<<Πώς γίνεται αυτό;>>, είπε χωρίς να κουνηθεί καθόλου,<< Έκλαιγες και δεν ξέρεις γιατί;>>

Η Ανίτα γέλασε τώρα. Ένιωθε μία ευφορία από τη στιγμή που έκατσαν οι δυο τους έξω κάτω από τα θαμπά φώτα του δρόμου. Ένιωθε σαν να μην είχε κλάψει πριν λίγο στο μπάνιο.

<<Δεν ήταν κάτι συγκεκριμένο για να λέμε και του στραβού το δίκιο… Ίσως δεν ήταν και τίποτα σημαντικό… Δεν ξέρω, δεν ξέρω ούτε κι εγώ μερικές φορές….>>, σταμάτησε να μιλάει αλλά όταν κατάλαβε πως το αγόρι δεν είχε κάτι να προσθέσει συνέχισε  χαμηλόφωνα,<< Κάποιες μέρες κλαίω κρυφά στο σπίτι μου. Κλείνομαι στην τουαλέτα και αφήνω τα δάκρυα να τρέξουν απλά… Δεν ξέρω… Ίσως επειδή απογοητεύομαι όταν κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και συνειδητοποιώ το πόσο άσχημη είμαι…>>.

<< Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι στιγμές που με κουράζει η ίδια η ζωή και οι άνθρωποι που δεν ξέρουν να αγαπούν και που ξεχνούν πολλά πράγματα… Δεν έχω φίλους και κολλητές, αλλά δεν μπορώ να πω ότι με πειράζει αυτό… Όχι. Επίσης μερικές φορές νιώθω ότι δεν ξέρω τίποτα για εμένα. Νιώθω μόνη… Πολύ μόνη κάποιες μέρες και δεν με ενδιαφέρουν οι άλλοι. Θέλω μόνο τον εαυτό μου. Χάνω την Ανίτα με καταλαβαίνεις; Το μόνο που με νοιάζει είναι να την βρω… να με βρω. Κι αυτό με στεναχωρεί και με… >>, ακούμπησε το χέρι της στο σημείο της καρδιάς, αναστέναξε και άφησε ξεκρέμαστη την πρότασή της.

Σιωπή. Ανάμεσα σε δύο ξένους είχε και το κενό του ήχου την δικιά του στιγμή. Ήταν αναπόφευκτο. Η Ανίτα μπορούσε να ακούσει μόνο τις ανάσες τους. Έκανε να μιλήσει, αλλά έκλεισε το στόμα της και έσφιξε πιο δυνατά τα γόνατα στο στήθος της.

Ανατρίχιασε ακούγοντας ξαφνικά την πόρτα δίπλα της να ανοίγει.

<<Τι κάνετε εδώ παιδιά; Έχετε μάθημα!>>, φώναξε σχεδόν η κυρία Μαρία, <<Μπείτε μέσα!>>, είπε αυστηρά.

Η Ανίτα σηκώθηκε νιώθοντας τα μάγουλά της να κοκκινίζουν. Μπήκε γρήγορα μέσα στο φροντιστήριο. Το αγόρι την ακολούθησε. Εκείνη στάθηκε για λίγο και κοίταξε τον άγνωστο νέο απέναντί της. Συνειδητοποίησε ότι του είχε αδειάσει την ψυχή της, αλλά δεν ήξερε τίποτα για εκείνον. Ποιο ήταν το όνομά του; Κατάπιε και τόλμησε να τον ρωτήσει.

<< Σταμάτης >>, χαμογέλασε.

<< Ανίτα >>, του ανταπέδωσε τον φιλικό μορφασμό.

( συνεχίζεται…)

Advertisements

6 thoughts on “Σημείο του κύκλου (μέρος δεύτερο…)

  1. Πφφ ελπίζω πριν την Νέα Χρονιά να έχουμε την συνέχεια, γιατί πολύ θέλω να δω τι θα γίνει ανάμεσα τους, γιατί το ψιχανεμίζομαι ότι κάτι καλό θα γίνει ε φανταστική Αλεξάνδρα;;;
    Καλημέρες!

  2. Πωωωωωωω τι μου έκανες τώρααα…….Ήμουν μέσα στη χαρά που όλα έδειχναν να πηγαίνουν καλά μεταξύ τους,αλλά δυστυχώς το δεύτερο μέρος τελείωσε στην πιο κρίσιμη στιγμή!!
    Εύχομαι να έρθει το τρίτο μέρος,το οποίο περιμένω με ιδιαίτερη αγωνία,σύντομα…
    Όσο για το κείμενο που μόλις διάβασα…Άλλο ένα αριστούργημα….Πανέμορφο…..Μπράβο σου ειλικρινά!Είμαι σίγουρος οτι θα το δώ σύντομα και σε βιβλίο…το οποίο και θα αγοράσω αμέσως!
    🙂
    Καλή χρονιά σε εσένα και όσους αγαπάς.Υγεία κι ευτυχία για όλους μας!!!
    Ειλικρινά εύχομαι από καρδιάς τα καλύτερα!! 🙂 🙂

    1. Σε ευχαριστώ φίλτατε,
      Για τα καλά λόγια και για τις ευχές, που ανταποδίδω με πολύ αγάπη. Ελπίζω να σε ενθουσιάσει και το τρίτο μέρος!
      Καλησπέρες πολλές

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s