Σημείο του κύκλου (μέρος τρίτο…)

Η Ανίτα μπήκε στην αίθουσα κι έκατσε στη θέση της χαμηλώνοντας το βλέμμα. Δεν αντάλλαξε ματιές με κανέναν την υπόλοιπη ώρα. Κάρφωσε τα μάτια της στο βιβλίο της Άλγεβρας. Άπλωσε το χέρι της για να αρπάξει ένα στυλό από την κασετίνα πάνω στο θρανίο της κι όταν τον έσφιξε γερά με τα δάχτυλά της τον ακούμπησε με την επιθετική μύτη του πάνω στο χαρτί μιας τυχαίας άμοιρης σελίδας. Μία από τις πολλές στο βιβλίο της λογικής και των Μαθηματικών.

Άρχισε να ζωγραφίζει, χωρίς να προσέχει τον καθηγητή. Το επέτρεψε στον εαυτό της, γιατί δεν ένιωθε καλά κι αισθανόταν παράξενα. Είχε αδειάσει το είναι της – όσα ήξερε για τον εαυτό της μέχρι τώρα- σε ένα παντελώς άγνωστο αγόρι και που το μόνο που γνώριζε για εκείνο ήταν ότι το έλεγαν Σταμάτη. Μόνο αυτό. Κι εκείνος είχε την απαίτηση να μάθει γιατί εκείνη έκλαιγε πριν από λίγο στο μικρό μπάνιο του φροντιστηρίου, πριν μισή ώρα περίπου, όταν την βρήκε με βουρκωμένα μάτια. Η Ανίτα συνειδητοποιώντας αυτό που είχε κάνει παραξενεύτηκε με τον εαυτό της. Ανατρίχιασε. Αναρωτήθηκε γιατί. Γιατί σε έναν ξένο που απλώς την είχε ρωτήσει από ενδιαφέρον; Ήταν τόσο απελπισμένη, ώστε να του πει όλα αυτά που σε κανέναν άλλο δεν είχε εξομολογηθεί;

Τι την οδήγησε στο να δεχτεί και να του μιλήσει; Τι την έκανε να κάτσει δίπλα του και να του δώσει απλόχερα ένα μικρό ατόφιο κομμάτι από την ψυχή της; Δεν ήξερε. Ίσως, απλά είχε έρθει ο καιρός να μιλήσει σε κάποιον έξω από τον εαυτό της. Για να καταλάβει μέσα από τα μάτια ενός ξένου. Δεν γινόταν να καταλαβαίνει τον κόσμο μόνο μέσα από τα δικά της. Κι έπειτα ήταν κι εκείνη η δίψα της για επικοινωνία που την έκανε να περιπλανιέται σαν αγρίμι στους δρόμους, στα σχολεία και στα πάρκα. Περιμένοντας, ψάχνοντας και αναζητώντας, αλλά ποτέ με το να παίρνοντας ρίσκα. Γιατί ήταν δειλή. Δεν δοκίμαζε να πετάξει. Φοβόταν το πέσιμο και το τσάκισμα των φτερών της, όταν εκείνη θα έπεφτε ηττημένη πάλι από τον ουρανό στα βράχια της γης. Όταν θα μάτωνε για ακόμη μία φορά η καρδιά της.

Και δεν ζούσε και πέθαινε κάθε μέρα στην χρυσή φυλακή της μαζί με την Ανίτα. Τα ατσάλινα δεσμά της είχαν μήκος ίσο με την ακτίνα του είναι της. Ήταν κλεισμένη στα ερυθρά και λευκά αιμοσφαίρια του αίματος που κυλούσε σε όλο της το σώμα. Ήταν δεμένη στη καρδιά που συστελλόταν και διαστελλόταν και χόρευε στον παλμό της.

Είχε ξεχάσει τους άλλους. Το είναι γύρω της. Είχε σχεδόν διαγραφεί από την μνήμη της η μυρωδιά της ζωής και το άκουσμα της ανάσας του Κόσμου. Η Ανίτα είχε σταματήσει, είχε κολλήσει σε ένα μοναδικό σημείο. Σαν τους δείκτες ενός χαλασμένου ρολογιού. Είχε πέσει στο κέντρο ενός κύκλου και δεν έβλεπε τα σημεία γύρω του. Δεν μπορούσε να διαισθανθεί το κυκλικό πλέγμα. Είχε παραμελήσει ολόκληρο τον γεωμετρικό τόπο του κύκλου της, αχρηστεύοντας έτσι τον κύκλο, αχρηστεύοντας και την ίδια της την ύπαρξη.

Πόσο παράξενη είναι η ζωή μερικές φορές… Όταν οι στιγμές της μοιάζουν με σκηνές τραβηγμένες από ταινία. Όταν σελίδες βιβλίων μεταμορφώνονται σε πραγματικά γεγονότα. Έτσι ένιωθε τώρα η Ανίτα. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι ήταν η πρωταγωνίστρια ενός θεάματος ή ενός λογοτεχνικού έργου. Το κεντρικό πρόσωπο ενός δράματος…

Όταν γύρισε σπίτι, φόρεσε γρήγορα τις πυτζάμες της και ξάπλωσε στο κρεβάτι κουρασμένη. Σκέφτηκε όλα αυτά που της είχαν συμβεί. Πέρασαν διάφορες εικόνες από το μυαλό της. Σχετικές και άσχετες μεταξύ τους. Και σκέφτηκε και το πόσο παρανοϊκή μπορεί να φανεί η ζωή κάποιες στιγμές. Έπρεπε να την ρωτήσει κάποιος άγνωστος γιατί έκλαιγε, για να την κάνει να σκεφτεί περισσότερο και να δει τα λάθη της και να βοηθήσει τον εαυτό της να γυρίσει πίσω.

Κι έτσι τα μάτια της έκλεισαν υπό το βάρος όλων αυτών των συνειρμών. Και η δεκαπεντάχρονη Ανίτα αποκοιμήθηκε με ένα παράξενο συναίσθημα κι ένα μικρό βάρος στο στήθος της. Είχε μια διαίσθηση..  Χρωστούσε ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Σταμάτη τώρα. Αύριο θα τον έψαχνε… Αύριο.

( συνεχίζεται…)

Advertisements

12 thoughts on “Σημείο του κύκλου (μέρος τρίτο…)

  1. Καλή χρονιά με υγεία και ευτυχία!! Εύχομαι ότι επιθυμείς να το αποκτήσεις.
    Πάμε στα του κειμένου!
    Α ρε Σταμάτη τι μας έχεις κάνει πάμε και για τέταρτο μέρος! Και όχι αλήθεια λατρεύω το γράψιμο σου και θα διαβάσω και δεκαπέντε part αν χρειαστεί. Αλλά βρε Αλεξάνδρα μου δεν με λυπάσαι που θα πεθάνω από ασφυξία στα εικοσιδύο μου;; Γιατί θα σκάσω! Δώσε μου ένα στοιχείο για το τέλος, ένα μικράκι που να μην προδίδει πολλά. Δεν σου λέω φυσικά να μου πεις αν ο Σταμάτης θα κάνει την Ανίτα να δει τον κόσμο μέσα από τα μάτια του και να καταλάβει ότι εξίσου όμορφος φαίνεται και μέσα από τα δικά της αλλά αν θες να μου το πεις δεν θα σε σταματήσω χαχαχα
    Πανέμορφα εξελίσσεται φωνούλα μου. Περιμένω με αγωνία την συνέχεια. Μάκια 🙂

    1. Καλή Χρονιά Μαρίνα μου! 🙂 Κι εσύ ό,τι επιθυμείς. Υγεία κι ευτυχία..
      Χαίρομαι που σου άρεσε τόοσο πολύ.. σε παρακαλώ προσπάθησε να αντέξεις! Το τέλος ίσως να είναι και παράξενο… Δεν ξέρω.. Θα δείξει! Δεν αποκαλύπτω άλλα όμως! αχαχαχα
      Σε ευχαριστώ πολύ!
      Καληνύχτα

    1. Ανταποδίδω τις ευχές Νέστορα κι ό, τι θέλειςεύχομαι να σου το φέρει ο καινούργιος χρόνος..!!
      Χαίρομαι που συνεχίζετε να αναμένετε αγαπητοί μου αναγνώστες!
      Καλό βραδάκι 🙂

  2. Εϊναι σύνηθες να μιλάμε σε κάποιον άγνωστο για τα προσωπικά μας ακόμα κι αν ξέρουμε ότι δεν πρόκειται να τον ξαναδούμε. Ισως γιατί δεν μας γνωρίζει οπότε δεν πρόκειται να μας κρίνει ή αν συμβεί αυτό η κρίση του να είναι ξεκάθαρη ακριβώς γιατί δεν μας ξέρει.

  3. Επιτέλους! Μέρες την περιμέναμε αυτή την συνέχεια,μπορώ να πώ οτι ανησύχησα κιόλας για λίγο .. Αλλά η αναμονή μας δικαίωσε ! 🙂 Και,απ’ό,τι βλέπω,θα υπάρξει και συνέχεια ! Θα μπορούσε να είναι μια ωραία αρχή για βιβλίο,έτσι ? ..
    Τελικά,όντως,πραγματικά οι άνθρωποι ανοίγονται πιο εύκολα σε κάποιον που δεν γνωρίζουν,που συναντούν πρώτη φορά στη ζωή τους .Δεν είναι περίεργο. Αυτός ο κάποιος δεν γνωρίζει τίποτα γι’αυτούς,μπορεί να κρίνει εντελώς αντικειμενικά,χωρίς να μπλέκεται κάποιο συναίσθημα ..
    Άλλωστε,έχουμε ζωντανό παράδειγμα μπροστά μας νομίζω .. 😉
    Φιλιά,να προσέχεις,συνέχισε την καλή δουλειά !

  4. Οφείλω να πώ πως ένιωσα οτι καθόμουν δίπλα της στο θρανίο και την έβλεπα να ζωγραφίζει…με μετέφερες μέσα στο κείμενο,μέσα στην αίθουσα…Περιμένω με πραγματική ανυπομονησία το τέταρτο μέρος..Είναι τόσο όμορφη αυτή η ιστορία,που πραγματικά θέλω τα παιδιά να έχουν ένα υπέροχο τέλος….Ένα τέλος που αρμόζει σε μια τέτοια ιστορία..
    Καλησπέρες!! 🙂 🙂

    1. Συμφωνώ με τον από πάνω μου , για το ότι περιμένω ένα καλό τέλος γιατί αυτό αξίζει αυτή η υπέροχη ιστορία ,εεεε φανταστική Αλεξάνδρα μου ?
      Να έχεις μια καταπληκτική ημέρα, με χαμόγελο.

      PS. Αναμένω τη συνέχεια της ιστορίας, με αγωνία.

      1. Συμφωνώ με τους ενδιάμεσους (Joker-Μελίτα(ελπίζω όντως να απάντησα κάτω κάτω και όχι στη μέση)) καθώς και με τον από κάτω μου(Νέστορα).
        τι;;τι;;τι γιατί το συνεχίζω;;Ποιός είμαι εγώ να κόψω αυτό το γαιτανάκι πίεσης προς τη συγγραφέα για ένα ΚΑΛΟ ΤΕΛΟΣ;;(μόνο φωτάκια νεον δεν έβαλα ακόμα για να τονίσω την ανάγκη του ΚΑΛΟΥ ΤΕΛΟΥΣ)..
        χαχαχαχα…καλημέρα αγαπητή φωνούλα!!!όπως καταλαβαίνεις,κάθε μέρα τσεκάρω για το τέταρτο μέρος…. 🙂

  5. συμφωνώ ολοκληρωτικά με τους παραπάνω και περιμένω με αγωνία κι εγώ!

    μου αρέσει που δε γινόμαστε καθόλου πιεστικοί 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s