Σημείο του κύκλου (μέρος πέμπτο …)

Περπατώντας στο σκονισμένο και γκρίζο πεζοδρόμιο, περνούσαν μέσα από περιστασιακά κομμάτια πορτοκαλιού φωτός και τμήματα πηχτού σκοταδιού. Οι δύο φιγούρες τυλιγμένες με την ανασφάλεια της νύχτας βημάτιζαν κουρασμένα, τώρα, η μία δίπλα στην άλλη. Τα γέλια είχαν ξεθωριάσει και η ατμόσφαιρα είχε βαρύνει απότομα ενώ  η σοβαρότητα είχε διαδεχθεί την θέση της ανεμελιάς με βία. Η γειτονιά ήταν ήσυχη, όπως κάθε βράδυ του χειμώνα στην πόλη τους. Μόνο τα σαββατοκύριακα τα φώτα της νύχτας έμοιαζαν πιο λαμπερά και οι φωνές των ανθρώπων ακούγονταν πιο δυνατές. Τέτοιες νύχτες , όπως αυτή, οι δρόμοι ήταν βουβοί και οι αδέσποτοι σκύλοι σέρνονταν στην άσφαλτο πιο μόνοι από ποτέ. Τα δέντρα στέκονταν σαν φρουροί και τους παρατηρούσαν από ένα άλλο επίπεδο με μυστικοπάθεια, λες και ανάμεσα στις πυκνές φυλλωσιές τους κρύβονταν οι πιο μύχιες σκέψεις όλων όσων είχαν περάσει από τους δρόμους τους. Το γκρίζο και παχύ στρώμα στο έδαφος γινόταν πιο ανηφορικό.

Ένα αυτοκίνητο πέρασε από δίπλα τους κι έκανε την Ανίτα να ανατριχιάσει κάτω από τον παράξενο ίσκιο μιας παράξενης, γέρικης ελιάς. Ασυναίσθητα κινήθηκε λίγο πιο αριστερά προς την μεριά του πεζοδρομίου, κοντά στο μπράτσο του Σταμάτη.

<< Μήπως ήρθε η σειρά σου; Σπάσε τη σιωπή… Θέλω να μου μιλήσεις για τον εαυτό σου! >>, είπε η Ανίτα προσπαθώντας να ακουστεί χαλαρή κι ενθουσιασμένη, παρόλο που ήταν παράλογο ανάμεσα στο σκοτάδι του πεζοδρομίου και στο γεγονός ότι ο συνοδός της ήταν κάποιος που στην ουσία τώρα γνώριζε.

Ο Σταμάτης χαμογέλασε την στιγμή που το κομμάτι του σκοταδιού πάνω στο πεζοδρόμιο έφτασε στο τέλος του και το χρυσαφί φως του δρόμου έπεσε πάνω στο πρόσωπό του. Η Ανίτα συνειδητοποίησε πόσο όμορφο χαμόγελο είχε και πως στις άκρες των τεντωμένων χειλιών του ισορροπούσαν η ευγένεια μαζί με την αυταρέσκεια, σαν δύο ικανές ακροβάτισσες στα δύο άκρα ενός λεπτού σκοινιού. Ένιωσε ένα σκίρτημα μέσα στο στήθος της λες και ανοιγόκλειναν κάτω από το δέρμα της τα φτερά ενός φυλακισμένου πουλιού που αγωνιζόταν για την ζωή του. Κράτησε την ανάσα της.

<< Φοβάσαι; >>, ρώτησε εκείνος και γύρισε μόνο τα μάτια του για να την κοιτάξει.

<< Όχι, φυσικά >>, είπε ψέματα και ξεφύσησε, << Θα μου πεις κάτι; Για σένα; Νιώθω άσχημα, ξέρεις… Σου έχω πει πράγματα που σε κανέναν άλλο δεν έχω πει κι εσύ δεν μου έχεις δώσει κανένα στοιχείο για.. τη ζωή σου… Ε; >>, γύρισε το κεφάλι της και τον κοίταξε ερωτηματικά, ενώ παράλληλα χάιδευε με το βλέμμα της τις μπούκλες χαμηλά στο σβέρκο του που έπαιρναν μία χρυσαφιά απόχρωση στο ημίφως…

Μετά από ένα ηχητικό κενό, μερικά δευτερόλεπτα σιωπής, η Ανίτα ήθελε να πεθάνει.

<< Τι θες να σου πω δηλαδή; >>, αποκρίθηκε κάπως απόμακρος.

Η Ανίτα ανασήκωσε τους ώμους της μετανοιωμένη. Ίσως τον πίεσε, αλλά δεν το ήθελε σε καμία περίπτωση αυτό. Το έκανε συχνά, όμως. Έλεγε στους ανθρώπους πράγματα που τους στεναχωρούσαν. Που τους έφερναν σε δύσκολη θέση. Γι’ αυτό απομακρυνόταν περισσότερο από κοντά τους. Γιατί ήταν μάταιες οι προσπάθειες της για μια καλή επικοινωνία μαζί τους. Γιατί τους πλήγωνε και αυτούς και αυτή την ίδια.

<< Λοιπόν… >>, ακούστηκε ξαφνικά η φωνή του Σταμάτη αιφνιδιάζοντάς την και κλέβοντας βίαια και ύπουλα έναν ακόμη χτύπο από την καρδιά της, << Θα σου πω κι εγώ κάτι που δεν έχω πει σε κανέναν…>>, είπε κι αναστέναξε βαριά.

Η καρδιά της Ανίτας άρχισε να χτυπάει δυνατά και να σπρώχνει το στήθος της προς τα έξω.

<< Τις τελευταίες μέρες βλέπω εφιάλτες… >>, είπε με χαμηλή και βραχνιασμένη φωνή κι αφού έκανε μια μικρή παύση συνέχισε με απόκοσμη φωνή, πολύ σοβαρή, πιο σοβαρή από ποτέ,<< Βλέπω εφιάλτες που με κάνουν να ξυπνάω απότομα την νύχτα ιδρωμένος και…>>, ο Σταμάτης άφησε την πρότασή του ξεκρέμαστη, μετέωρη.

<< Και; >>, τον ενθάρρυνε η Ανίτα, για να συνεχίσει.
Μπορούσε σχεδόν, να αισθανθεί τον καλά κρυμμένο φόβο του. Τον προβληματισμό του πίσω από τις λέξεις του. Θέλησε να του σφίξει το χέρι, αλλά δεν το έκανε.

<< Και χθες είδα τον θάνατό μου>>.

Η Ανίτα σταμάτησε απότομα να περπατάει και τον κοίταξε τρομαγμένη.

Όταν έφτασαν έξω από την πολυκατοικία της στάθηκε απέναντί του.

<< Το εκτιμώ που μου μίλησες γι’ αυτό… , ξέρεις >>, ψέλισσε.

<< Φαίνεσαι καλό κορίτσι… Γι’ αυτό στο εμπιστεύτηκα. Δεν το έχω συζητήσει με κανέναν άλλο, παρόλο που με έκανε να νιώσω πραγματικά περίεργα…, άσχημα. Ήταν πολύ ζωντανό, αλλά οκέυ… Δεν το κάνω και θέμα >>, χαμογέλασε αχνά.

Η Ανίτα έσφιξε τις γροθιές της και κούνησε το κεφάλι της με κατανόηση, ήρεμη πια από την κούραση που άρχισε να κυλάει στις φλέβες της και να την ναρκώνει σαν ηρεμιστικό. Τον ευχαρίστησε που την συνόδευσε κι έκανε να πάει προς την πόρτα, όταν ξαφνικά γύρισε το κεφάλι της και τον κοίταξε πίσω από τον ώμο της. Εκείνος σταμάτησε περιμένοντας.

<< Να κάνω μία τελευταία ερώτηση; >>, αποκρίθηκε δειλά εκείνη.

Ο Σταμάτης ανασήκωσε τους ώμους του αδιάφορος.

<< Εσείς τα αγόρια κλαίτε ποτέ, όταν δεν νιώθετε καλά ή σας συμβαίνει κάτι δύσκολο…; >>, η ερώτηση ακούστηκε χαζή στα αυτιά της Ανίτας, όπως ο ήχος που κάνουν τα τζάμια που σπάνε μετά από ένα φάλτσο ουρλιαχτό.

Το αγόρι χαμογέλασε με τα χείλη του σφιγμένα.

<<  Όχι, δεν κλαίμε… Απλώς δεν μιλάμε >>.

Αποχαιρετιστήκαν και η Ανίτα, αφού στάθηκε για λίγο στο πεζοδρόμιο, κάτω από την ασφάλεια του ημίφους, τον παρατήρησε να απομακρύνεται και να φεύγει κι εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκε και κάτι άλλο να απομακρύνεται, αλλά αυτό δεν μπορούσε να το δει. Κάτι που έφευγε μαζί του μέσα στην σκοτεινιά και μέσα στο χρυσαφί φως. Ένα αόρατο κάτι κατευθείαν μέσα από την ψυχή της. Έπειτα, χώθηκε στη ζέστη της πολυκατοικίας, ανέβηκε γρήγορα τις σκάλες κι αφού έφτασε στον όροφό της, έβγαλε τα κλειδιά από την τσέπη της, άνοιξε την πόρτα και μπήκε στο σπίτι της έχοντας αυτή την σπάνια ωραία αίσθηση που διαθέτει ένας κυνηγημένος  όταν φτάνει έξω από το άσυλο…

( συνεχίζεται… )

Advertisements

6 thoughts on “Σημείο του κύκλου (μέρος πέμπτο …)

  1. Πραγματικα ,ηταν ανατριχιαστικο .Τοσο μα τοσο ζωντανη και ομορφη περιγραφη,και σχεδον μπορεσα να νιωσω ενα μεταφυσικο στοιχειο ,κατι που το εκτιμω γενικα ιδιαιτερα ! 🙂 Μπραβο ! Νιωθω οτι η συνεχεια δεν θα μας απογοητευσει ! 🙂

  2. Όσο προχωράει η ιστορία σου Αλεξάνδρα μου , τόσο περισσότερο μου εξάπτεις την φαντασία και μου δημιουργείς μεγαλύτερη αγωνία. Νομίζω ότι όσο πάει γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρον.Αναμένω την συνέχεια.Καλό σου βράδυ και όνειρα παραμυθένια να έχεις .

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s