Σημείο του κύκλου (μέρος έκτο…)

Εκείνο το βράδυ η Ανίτα είχε γελάσει αρκετές φορές με κάτι χαζές διαφημίσεις στην τηλεόραση, είχε χαμογελάσει στον μπαμπά της και είχε πάρει αγκαλιά τη μαμά της χωρίς καμία προειδοποίηση.

<< Τι έγινε; >>, ρώτησε εκείνη ενώ χάιδευε την πλάτη της μικρής της μοναχοκόρης.

Είχε παραξενευτεί, γιατί η Ανίτα δεν την αγκάλιαζε συχνά. Την πλησίαζε σπάνια και δεν της μιλούσε ποτέ για σημαντικά πράγματα όπως το πώς αισθάνεται ή το τι συμβαίνει στην καθημερινότητά της με τους συμμαθητές της και τους φίλους της. Δεν της περιέγραφε στιγμές από την ζωή της. Δεν της έλεγε ιστορίες. Ήταν απόμακρη και προτιμούσε την μοναξιά πάντα… Γι’ αυτό αισθανόταν έναν μικρό φόβο να τσιμπάει την καρδιά της τώρα που έσφιγγε στην αγκαλιά της την Ανίτα, παρόλο που αυτό ήταν μία κίνηση τόσο φυσική όσο η αναπνοή.

Η Ανίτα αισθάνθηκε αμέσως την ανησυχία της,, έκανε πίσω και την κοίταξε με το αχνό και καθησυχαστικό χαμόγελό της. Άγγιξε τα μαλλιά της μαμάς της κι αναστέναξε σαν να ήθελε να μεταφράσει όλον αυτό τον χείμαρρο από σκέψεις και συναισθήματα που κατακρατούσε μέσα της με τόση επιμονή, όλα αυτά τα χρόνια. Σαν να ήθελε να της μιλήσει. Να της πει… Και πόσα πολλά ήταν αυτά που φύλαγε μέσα της! Χιλιάδες από λέξεις και σκόρπιες αποχρώσεις από συναισθήματα και εντάσεις. Αυθόρμητες σκέψεις που έμεναν πνιγμένες στη θάλασσα του μυαλού της και άφθονα λόγια που βρίσκονταν κλειδωμένα και δεμένα στο υπόγειο της ψυχής της. Τόσα λόγια… Όλα ανείπωτα. Δεν είχε χρόνο να της μιλήσει τώρα. Ήταν αργά κι έπρεπε να πάει για ύπνο, για να μαζέψει δύναμη και να καταφέρει να ανταπεξέλθει στους γρήγορους ρυθμούς της ζωής της. Δεν είχε χρόνο για τα λόγια τώρα. Ποτέ δεν είχε.

<< Όλα είναι καλά, μαμά >>, είπε και την φίλησε γλυκά στο μάγουλο κι αφού την καληνύχτισε εξαφανίστηκε και χώθηκε στο δωμάτιό της -την μικρή της γυάλα- κι έπεσε με φόρα ανάσκελα στο κρεβάτι.

Κοιτώντας τα ντουβάρια, λίγο πριν βαρύνουν τα μάτια της και χαθεί για μερικές ώρες στο σκοτάδι του ύπνου και τη στιγμή που μια λεπτή και λευκή δέσμη φωτός διαπερνούσε τις κουρτίνες και έφτανε μέχρι το ταβάνι, η Ανίτα σκέφτηκε πως αυτοί οι τέσσερις τοίχοι ήξεραν περισσότερα για εκείνην από όσα οι γονείς της. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε. Και τότε αυθόρμητα και τελείως μουδιασμένη και ναρκωμένη ένιωσε τα χείλια της να τραβιούνται προς τα έξω σχηματίζοντας ένα ειρωνικό χαμόγελο λες κι αυτό την ευχαριστούσε… Όχι, δεν την ευχαριστούσε. Απλώς το έβλεπε ειρωνικό και ίσως και λίγο αστείο… Αλλά τώρα ήταν αργά και… Και δεν είχε άλλο χρόνο…

Θέλεις να χορέψουμε;

Γιατί όχι;

Έπιασε με τα χέρια του τη μέση της, τόσο απαλά που σχεδόν την άγγιζε. Εκείνη αυτόματα τύλιξε τα χέρια της γύρω από τον σβέρκο του όλο φινέτσα και χάρη. Αφού άφησε την ανάσα του να ζεστάνει για μερικά κομμάτια σιωπής το μέτωπό της, έκλεισε τα μάτια της ευχαριστημένη και ακούμπησε το σαγόνι της στον δεξί του ώμο λες και ήταν κάτι που το έκανε πάντα. Τώρα ζέσταινε αυτή με την ανάσα της το αυτί του.

Μέσα στο φεγγαρόφωτο οι μπούκλες στον σβέρκο του και το περίγραμμα των γωνιών του προσώπου του έπαιρναν μία φωτεινή και λευκή απόχρωση, που τον έκαναν να μοιάζει ξανά με άγγελο. Μέσα σε μια ενότητα λευκού αέρινου υγρού χόρευαν  το Since I’ve been loving you με τον Robert Plant να ουρλιάζει μόνο για αυτούς και τον Jimmy Page να χαϊδεύει της μαγικές χορδές της κιθάρας του σε μια σκοτεινή γωνία του δωματίου.

Και χόρευαν… και χόρευαν..Λικνίζονταν σε μια λευκή ενότητα ανάμεσα σε μια θάλασσα σκοταδιού υπό τον ρυθμό ενός τραγουδιού που δεν χορεύεται…

Εκείνος άφησε την μέση της και τράβηξε το μανίκι του. Κοίταξε το ρολόι του. Η μουσική είχε σταματήσει ήδη. Ξαφνικά, σαν να μην είχε παιχτεί ποτέ. Κοίταξε ανήσυχη το χέρι του. Το ρολόι άστραψε, όπως άστραψαν και τα μάτια του.

Πρέπει να φύγω…

Μα γιατί;

Δεν ξέρω. Απλώς πρέπει να φύγω…

Που θα πας;

Δεν ξέρω…

Θα μου πεις όταν μάθεις;

Άμα μπορέσω, θα έρθω να σε βρω και να σου πω… Αλλά ξέρεις… Κανείς δεν γυρίζει πίσω για να σου πει όταν έχει ήδη φύγει…

Τι εννοείς;

Κάτι ακούστηκε. Σαν γυαλί που πέφτει στο πάτωμα και χωρίζεται σε χιλιάδες κομμάτια. Στη μέση της νύχτας η καρδιά της Ανίτας είχε παραμορφωθεί από την λύπη, ενώ αυτή συνέχιζε να κοιμάται στο προσωπικό της σκοτάδι. Τα όνειρα τέλειωσαν λίγες ώρες πριν ξημερώσει, σαν ταινίες σε ένα έρημο σινεμά που έκλεινε…

( συνεχίζεται… )

Advertisements

4 thoughts on “Σημείο του κύκλου (μέρος έκτο…)

  1. Θα συμφωνήσω και με τους δύο πιο πάνω σχολιαστές. Και αυτό το κείμενο είναι εξαιρετικό . Με πολύ συναίσθημα . Περιττό να σου πω ότι η ιστορία εξελίσσεται τόσο υπέροχα και πραγματικά έχω μεγάλη αγωνία για τη συνέχεια. Πολλά φιλάκια Αλεξάνδρα μου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s