Σημείο του κύκλου (μέρος όγδοο)

Η αίσθηση του τέλους; Είναι δύσκολο να την περιγράψεις θα σου έλεγε η Ανίτα. Είναι τόσο δύσκολη η περιγραφή της όσο και αυτή του κενού. Όσο και αυτή του σκοταδιού που σκεπάζει ένα κλειστό δωμάτιο. Πώς να περιγράψεις κάτι άδειο; Ξέρεις μόνο ότι κάτι δεν είναι όπως θα έπρεπε να είναι υπό κανονικές συνθήκες. Έλλειψη. Υπάρχει μία έλλειψη. Κάποιος έχει φύγει κι έχει χαθεί σαν να μην υπήρξε ποτέ. Όταν αφήνει την θέση του κάποιος, όταν φεύγει, δεν αφήνει ένα κενό εκεί που πάντα βρισκόταν; Και δεν αδειάζει αυτόματα η ζωή με αυτόν τον τρόπο; Και δεν πονάει αυτό; Κενό, λοιπόν. Υπάρχει ένα μεγάλο κενό. Και κάτι βαρύ και μαύρο. Και κάτι άδικο και κακό και πρωτόγνωρο.

Στη ζωή οι άνθρωποι αντιδρούν με παράξενους τρόπους απέναντι σε μία έλλειψη. Αμήχανοι λένε άσχετα και ανούσια πράγματα σε στιγμές σιωπής, προσπαθώντας έτσι, να καλύψουν το κενό, την απουσία του θορύβου. Όταν μπαίνουν σε ένα άδειο δωμάτιο, πάλι, κάπως φοβισμένοι κοιτάνε να το γεμίσουν, να αποφύγουν την απουσία πραγμάτων. Είναι η φύση τους. Πάντα πρέπει να υπάρχει κάτι γύρω τους. Και όταν φεύγει κάτι από τη θέση του, τότε κάτι πάει στραβά. Κάτι μοιάζει με λάθος.

Ιδίως όταν αυτό που λείπει είναι ένας άνθρωπος.

<<  Τον ήξερες καλά; >>, η μητέρα της έσπρωξε την κούπα με το χαμομήλι προς το μέρος της κι έκατσε απέναντί της, στο στενό τραπέζι της κουζίνας. Έσφιξε τα χέρια της κόρης της μετά από πολύ καιρό και παρέμεινε εκεί ήσυχη, κοιτάζοντας τα κόκκινα μάτια της Ανίτας, με κρυφό πόνο.

<< Όχι.. >>, η Ανίτα έριξε ένα κενό βλέμμα στο εσωτερικό της κούπας και αφού έμεινε για ένα λεπτό σιωπηλή, συνέχισε σαν να μιλούσε στο ζεστό υγρό μέσα της, << Αλλά είμαι σίγουρη ότι ήταν πολύ καλό παιδί μαμά, και δεν έχει καθόλου σημασία αν τον ήξερα πολύ ή λίγο.. ή και καθόλου. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ήταν ένα παιδί .. Με τη ζωή του, την καθημερινότητά του, τις δικές του ξεχωριστές σκέψεις και ιδέες, τα όνειρά του. Κουβαλούσε ένα δικό του μοναδικό παρελθόν κι ένα προσωπικό μέλλον.. και ξαφνικά γίνεται σκόνη… Μπορείς να μου πεις πώς γίνεται; >>

Η Ανίτα άρχισε πάλι να κλαίει με λυγμούς και σκεπάζοντας το πρόσωπό της. Δεν πίστευε ότι συνέβαιναν πραγματικά όλα αυτά. Και τα έλεγε στην μαμά της με την οποία δεν μιλούσαν ποτέ τόσο πολύ και τόσο ελεύθερα. Έπρεπε δηλαδή να γίνει κάτι τόσο άσχημο, για να της ανοιχτεί περισσότερο.

Θυμήθηκε το απόγευμα που συνάντησε τον Σταμάτη. Είχε πέσει πάνω του καθώς έβγαινε από την τουαλέτα του φροντιστηρίου. Και τότε έκλαιγε. Την είχε ρωτήσει γιατί και εκείνη του άνοιξε την ψυχή της, αν και δεν τον ήξερε, δεν τον είχε ξαναδεί. Η μαμά της, αντίθετα, δεν την είχε δει ποτέ να κλαίει, για να τη ρωτήσει.

Η Ανίτα απέφευγε να κλαίει μπροστά στους γονείς της, όπως απέφευγε και να μιλάει και να εκφράζεται. Ένιωθε μόνη και φυλακισμένη, όπως κατάλαβε αργότερα, στον μικρόκοσμο του εγώ της. Είχε αφεθεί και είχε αποξενωθεί. Είχε αποκοπεί από την οικογένειά της. Ποιος ήταν ο λόγος λοιπόν, που μιλούσε σε έναν ξένο για τα συναισθήματά της και όχι στους ανθρώπους αυτούς που την ήξεραν πιο καλά απ’ όλους και ίσως την αγαπούσαν και περισσότερο; Η Ανίτα πίστευε ότι οι γονείς της δεν μπορούσαν να την καταλάβουν. Ότι δεν θα άξιζε τον κόπο να τους μιλήσει, γιατί αυτοί ζούσαν γύρω της αλλά όχι μέσα της.

Αλλά μετά την σύντομη κουβέντα με την μαμά της γι’ αυτό που έγινε, άρχισε να αναρωτιέται και να το ξανασκέφτεται. Μήπως έπρεπε να τους δώσει μια ευκαιρία; Το άξιζαν. Έτσι δεν είναι;

Όταν στέρεψαν τα δάκρυά της, σκούπισε τα απομεινάρια τους στα μάγουλά της και σηκώθηκε από το τραπέζι σφίγγοντας τα δόντια της πίσω από τα χείλη της. Συνειδητοποίησε ξαφνικά, ότι ήταν τόσο κουρασμένη που δεν μπορούσε να περπατήσει μέχρι την πόρτα της κουζίνας. Η δύναμη μέσα της είχε εξασθενίσει από το κλάμα, ενώ η λύπη είχε κάνει το στόμα της πικρό και δεν μπορούσε να μιλήσει περισσότερο τώρα.

<< Πειράζει να πάω να ξεκουραστώ για λίγο >>;

Περνώντας από την ανοιχτή πόρτα του μπάνιου, κοντοστάθηκε σαν να ξέχασε που πήγαινε και αλλάζοντας κατεύθυνση χώθηκε μέσα στον στενό χώρο με τα λευκά πλακάκια. Κάρφωσε το βλέμμα της στη μπανιέρα και ταξίδεψε στην περίμετρο του μαρμάρου ψάχνοντας, ενώ η απελπισία βάραινε το κεφάλι της και όλο της το σώμα. Μούδιαζε τη γλώσσα της κι έσφιγγε την καρδιά της. Φαντάστηκε τον εαυτό της μέσα στο κόκκινο κι έγραψε με το μυαλό λέξεις στους τοίχους. Ένα δεν έπρεπε κι ένα δεν έχει νόημα. Ίσως κι ένα σ’ αγαπάω. Ήταν πολύ δειλή μα και συγχρόνως έτοιμη  να το κάνει. Όπως στις ταινίες…

Αλλά βγήκε από το μπάνιο πριν το δοκιμάσει. Ίσως επειδή την νίκησε ο φόβος της ή ίσως επειδή είχε να δώσει κάποιες ευκαιρίες στους γονείς της, στους ανθρώπους, στον εαυτό της. Μπορεί επειδή όλο αυτό ήταν ένα απότομο ξύπνημα που την έβαζε στη θέση της, πίσω στην πραγματικότητα. Ένα γεγονός που την έκανε να βλέπει πιο καθαρά τώρα. Είχε να κάνει πράγματα κι έπρεπε να παλέψει. Αλλά μπορούσε;

Γύρισε πίσω και άνοιξε ένα από τα δύο ντουλάπια πάνω από τον νιπτήρα και πήρε στο χέρι της ένα από τα χάρτινα κουτάκια, που ήταν κρυμμένα πίσω από άλλα, στο βάθος του. Έκλεισε το ντουλάπι και περπάτησε μέχρι το δωμάτιό της. Ξάπλωσε στο κρεβάτι της πάνω από τα σκεπάσματα και φορώντας ακόμη τα ρούχα της. Κοίταξε το ταβάνι και περίμενε μέχρι να βαρύνουν τα μάτια της.

~~~ Ο κύκλος είναι ένας γεωμετρικός τόπος, δηλαδή  το σύνολο των σημείων που ισαπέχουν από ένα άλλο σημείο, που θεωρούμε ως το κέντρο του κύκλου. Είναι το σχήμα που μοιάζει με κομμάτια από τη ζωή μας ή και με όλη μας τη ζωή. Τα σημεία του είναι τα πιο σημαντικά γεγονότα της ιστορίας μας. Τα πιο αγαπημένα πρόσωπα που πέρασαν από τους δρόμους μας για να μείνουν ή και να φύγουν. Στον κύκλο λοιπόν, αυτό που έχει την περισσότερη αξία, δεν είναι τα σημεία του, αλλά το κέντρο του. Γιατί αν δεν ορίσουμε ένα κέντρο, δεν θα μπορέσει να υπάρξει κύκλος. Το κέντρο λοιπόν, συμβολίζει τον εαυτό μας, όσο παράξενο κι αν ακούγεται. Στον κύκλο της ζωής μας πρέπει πρώτα να ορίσουμε τον εαυτό μας, την προσωπικότητά μας και τις ιδέες μας, αν θέλουμε να ζήσουμε ιδανικά~~~

<< Είσαι καλά Ανίτα; >>, ακούστηκε μια φωνή δίπλα της.

Στον διάδρομο του φροντιστηρίου επικρατούσε μια μικρή σύγχυση. Μια μικρή παρέα παιδιών, που συζητούσαν ζωηρά, στεκόταν στην γωνία δίπλα από την είσοδο, ενώ συγχρόνως στην άλλη άκρη  μερικά αγόρια γελούσαν διπλωμένα στα δύο και με δάκρυα στα μάτια. Δυο πιο ήσυχοι μαθητές, καθόντουσαν στις πλαστικές καρέκλες με σκυμμένο το κεφάλι ακούγοντας απομονωμένοι την αγαπημένη τους μουσική μέσα από τα ακουστικά τους.

Όταν κατέβηκε τα τρία τελευταία σκαλιά και κατευθύνθηκε με χαμόγελο προς το μέρος της και κοιτώντας τη μέσα στα μάτια, η Ανίτα ένιωσε σαν να κατεβαίνει όλο της το αίμα προς τα κάτω. Νόμιζε πως έτρεμαν τα χέρια της αλλά δεν ήταν σίγουρη.

<< Τι έπαθες; Γιατί είσαι χλωμή; >>, την ρώτησε όταν έφτασε κοντά της και πήγε να την αγκαλιάσει τόσο φυσικά σαν να ήταν κάτι που έκανε από πολύ καιρό.

Η Ανίτα έκανε τρομαγμένη προς τα πίσω λες και τα χέρια του θα την έκαιγαν.

<< Δεν…>>, τραύλισε με κομμένη την ανάσα,<< Δεν πέθανες; >>.

Δάκρυα άρχισαν να συγκεντρώνονται στις άκρες των ματιών της. Σταγόνες φόβου και ελπίδας.

<< Ποιος σου είπε ότι πέθανα ;>>

Η Ανίτα άρχισε να ζαλίζεται καθώς είχε την αίσθηση ότι όλο και περισσότερο αίμα κατέβαινε προς τα κάτω μέσα στο σώμα της. Έπειτα, όλα θόλωσαν. Σταμάτησε να βλέπει.

<< Ανίτα! >>, άκουσε την δυνατή φωνή του Σταμάτη να απομακρύνεται.

Ένιωσε τα μάτια της να βαραίνουν. Πρέπει να λιποθύμησε…

                                                      ~ΤΕΛΟΣ~

Advertisements

8 thoughts on “Σημείο του κύκλου (μέρος όγδοο)

  1. μα ναι, ήταν όλο πολύ όμορφο, μην έχεις αμφιβολίες γι’ αυτό! και κάτι μου λέει οτι τα επόμενα θα’ ναι ακόμη καλύτερα 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s