~ Το τελευταίο ~

Το τελευταίο μαβί δειλινό
Χορέψαμε σε δέσμες φωτός
Και σε κομμάτια ίσκιου
Χαράξαμε τα όνειρά μας
Πάνω στην κοιλιά ενός ευκαλύπτου
Κι εκεί που σταματούσε η μέρα
Κι εκεί που τέλειωνε το καλοκαίρι
Δοκιμάσαμε να μετρήσουμε τους κόκκους
Της ανάποδης αμμουδιάς με το ασημί χρώμα
Προσπαθήσαμε να αγγίξουμε με μια ευθεία
Να χαϊδέψουμε με μία κίνηση του δαχτύλου
Το άγνωστο του απέναντι
Το τελευταίο γκριζοκίτρινο πρωινό
Θελήσαμε να τραγουδήσουμε τις νότες
Που γεννιούνται πάνω στις εσωτερικές μας ταλαντώσεις
Επιχειρήσαμε να παραδοθούμε στην μουσικότητα
Όλων αυτών που μας έκαναν να μιλάμε με κώδικες
Να φωνάξουμε τα ναι και τα όχι
Να τους δώσουμε ηχητικό σχήμα
Και ανοίξαμε το στόμα
Μα κάπου εκεί οι λέξεις μας πάγωσαν
Μούδιασαν οι φωνές
Έκαναν πίσω τα σώματα και οι ψυχές
Και χωριστήκαμε
Το τελευταίο μαβί δειλινό

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s