~**Μεθυσμένα από τον πόνο**~

Απόψε κάτι μέσα σου έχει καλυφθεί, όπως το χορτάρι, από το λευκό στρώμα του χιονιού. Απόψε το σκοτάδι είναι ντυμένο στην πιο αφιλόξενη απόχρωση της μοναξιάς και φαντάζει αδιαπέραστο. Η γειτονιά και οι δρόμοι που προσπαθείς να αγνοήσεις και την ίδια στιγμή να αγαπήσεις. Μοιάζουν ξένοι ,πάλι, ξανά. Θέση παίρνει η Μοναξιά και σε μουδιάζει καλύτερα κι από το κρύο της άσπρης νύχτας. Στέκεται πάνω στο άσπρο με φόντο το μαύρο και ουρλιάζει πίσω από το πρόσωπό της. Ακούγεται κάτι που σπάει σε χίλια κομμάτια και κοιτάει κάτω. Είναι κάτι από μέσα της, κάτι δικό σου.

Η άσφαλτος γυαλίζει και λαμπυρίζει με τον ίδιο τρόπο που αστράφτουν  τα δόντια της Μελαγχολίας στο φως των πορτοκαλί φώτων δίπλα στο πεζοδρόμιο.  Μέσα σε ένα ενιαίο σφυριχτό που κάνουν τα ταξίδια μαζί με τις σκέψεις και μοιάζει με κενό. Χωρίς ψυχή και απογυμνωμένος από κάθε συναίσθημα, ο εγκέφαλος βουτά στον ωκεανό σαν πιωμένος άστεγος. Τα πάντα τρέχουν τόσο που χάνονται. Γίνονται αόρατα και τίποτε δεν υπάρχει πια που να νιώθεται.

Κάθονται στην άκρη του δρόμου. Η Ζήλια φουρκισμένη παραμιλά με ανακατωμένα μαλλιά και βρώμικα ρούχα ,ενώ η  Θλίψη και η Μοναξιά πίνουν από το ίδιο ποτήρι ζαλισμένες ρωτώντας το φεγγάρι πότε θα έρθει το τέλος τους. Απόψε δεν υπάρχει φεγγάρι, όμως. Βρέχει χιόνι. Πάλι. Η Εσωστρέφεια γράφει ποιήματα στο κεφάλι της και η Λύπη δεν λέει να πεθάνει και με επιμονή ζωγραφίζει μεθυσμένη κόκκινα οχτάρια στο πάτωμα. Χορεύει γύρω από ένα μπουκάλι και πέφτει πάνω στο τζάμι και συναντά την Μελαγχολία και το πορτοκαλί πρόσωπο της  χαμηλά κάτω στον δρόμο. Πέφτει πάνω της και χάνεται.

Το Μίσος γεννιέται από την σιωπηλή έκρηξη και σκοντάφτει στο σκοτάδι συναντώντας τον Θυμό. Αρχίζουν να τραγουδούν φάλτσα κι έπειτα ουρλιάζουν αγανακτισμένοι σαν κάποιοι που ξεχάστηκαν έξω από το σπίτι τους. Πετάνε πέτρες ανοίγοντας πληγές. Σπρώχνουν προς τα έξω και ξύνουν τον τοίχο της υπομονής. Η Αγάπη ξηλώνεται και οι κλωστές της παρασέρνονται από τον άνεμο. Κάτι, απόψε, χάνεται πάλι.

Σαν επανάληψη της επανάληψης αυτή η νύχτα. Το γαϊτανάκι των πονεμένων συναισθημάτων. Ο χορός στη μέση του άδειου με το κενό στο εσωτερικό ενός ανεμοδαρμένου κουφαριού που ξέρει να περπατάει. Τα μάτια από ένα αγρίμι που χαράχτηκαν, ήδη, κάπου βαθιά. Απόψε στην διασταύρωση του κενού συναντήθηκαν οι δαίμονες του πόνου και μέθυσαν από το ποτό του

Advertisements

4 thoughts on “~**Μεθυσμένα από τον πόνο**~

  1. Θα με πεις ισως υπερβολικη αν σου πω οτι ειναι απο τις καλυτερες αναρτησεις σου . Αλλα το πιστευω . Τοσο εξαιρετικες προσωποποιησεις θαρρω εχω διαβασει μοναχα στο βιβλιο των Κειμενων . »και η Λύπη δεν λέει να πεθάνει και με επιμονή ζωγραφίζει μεθυσμένη κόκκινα οχτάρια στο πάτωμα » . Λατρεμενο . Για μια φορα,μη μειωσεις τον εαυτο σου,μην μου πεις τιποτα,ασε με να το κρατησω και να ονειρευομαι . Καληνυχτες απο Βολο !

    1. Εντάξει… Δεν θα πω τίποτα μόνο ένα ευχαριστώ κι ότι απλά πεθαίνω όταν διαβάζω αυτό: »Καληνύχτες από Βόλο»…
      Τα φιλιά μου και την -τεραστίων διαστάσεων- αγάπη μου, όλη στείλε την στην όμορφή μας πόλη και ψιθύρισε στους δρόμους τις χιλιάδες καληνύχτες και τα όμορφα γλυκόλογα από’ μένα. Πες στις γωνιές της πόσο μου λείπουν…

  2. Βρε συ φωνούλα μου , κάθε φορά με εκπλήσεις ευχάριστα .
    Εκεί που λέω ότι αυτό είναι από τα πιο ωραία κείμενα, την επόμενη φορά με διαψεύδεις και γράφεις κάτι ακόμα πιο όμορφο.
    Εξαιρετικό το κείμενο σου , για μία ακόμη φορά.
    Σε φιλώ!

    1. Μελιτάκι μου σε ευχαριστώ για τα τόσο γλυκά σου λόγια 🙂 Με κάνεις να παίρνω αυτό το ωραίο το χρώμα που είναι γεμάτο ζωή..
      Καλησπέρες κόκκινες σαν παπαρούνες!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s