S i d e

Μαίρη

Αυτό που σου τη σπάει περισσότερο στην Σοφία, είναι ο τρόπος που βλέπει τον εαυτό της. Ο τρόπος που καρφώνει τα μάτια της στον καθρέφτη, εξετάζοντας προσεκτικά το πρόσωπό της λίγο πριν χτυπήσει το κουδούνι κι ανεβούμε στην τάξη μας. Έτσι που τραβάει τα μαλλιά της προς τα πίσω και εκνευρίζεται με την ανακάλυψη μιας καινούργιας κοκκινίλας. Η ποσότητα της αυτοπεποίθησης και το πλεόνασμά της, που ξεχείλιζε από μέσα της και πετιέται στα μάτια σου σαν ενοχλητική ψιχάλα, λίγο πριν την καταιγίδα. Τα μακριά και φροντισμένα νύχια της, το αδύνατο σώμα της, οι περισσότερες γνώσεις της. Όλα… Όλα σπέρνουν ένα παράξενο και δυνατό συναίσθημα μέσα στο στήθος σου κι ένας σφιχτός κόμπος δένεται στο στομάχι σου. Κάποιος μέσα σου ψιθυρίζει το όνομά του: ζήλια. Εσύ πιέζεις τα αυτιά σου και απομακρύνεις την φωνή και κοιτάς να πνίξεις την αίσθηση. Αυτή την ανήθικη, την παράνομη, την αμαρτωλή. Και πώς γίνεται να ζηλεύεις κάποια που μισείς;  Ή μήπως αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που την μισείς;

Και δεν είσαι η μόνη που νιώθεις μια πίκρα στο στόμα σου, όταν την βλέπεις να χαμογελάει προκλητικά στην θέα των άριστων βαθμών της και να ακούει με ένα μικρό γουργούρισμα ευχαρίστησης τους καθηγητές μας να της πλέκουν το εγκώμιο. Και δεν είσαι η μόνη που σφίγγεις τα δόντια, όταν σου μιλάει σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Όταν σε κοιτάει με χαμογελαστά μάτια και σου δείχνει σαν μικρό παιδάκι τα πετυχημένα γραπτά της, λες και είσαι ο κηδεμόνας της. Και σηκώνεις το χέρι σου και τα σκίζεις στη μέση, μέσα σε μια αυθόρμητη σκέψη που περνάει και χάνεται σαν όνειρο. Και δεν είσαι η μόνη που κάνει αυτή την τόσο συχνή και φυσική πια, σκέψη: Μα τι στο καλό προσπαθεί να μας αποδείξει επιτέλους;

Το πιο κουραστικό απ’ όλα, βέβαια, είναι όταν την έχεις δίπλα σου για πολλά χρόνια, όπως εγώ. Όταν  αναγκάζεσαι να την υπομένεις, καθώς σε ακολουθεί πιστή, σαν σκύλος και σου αφηγείται τους μπελάδες της για τα μικρά κι ασήμαντα λάθη που έκανε στο διαγώνισμα της Χημείας εξαιτίας της αφηρημάδας της. Όταν σου μιλάει συνέχεια για εκείνον τον ωραίο από την Γ’ Λυκείου που την ξέρει τόσα καλοκαίρια κι ακόμη δεν τολμάει να παραδεχτεί τα συναισθήματά του για την ίδια. Το πιο κουραστικό είναι να σε λέει κολλητή της λες και χάρισε όλη της την εξυπνάδα και τον χρόνο στην Άλγεβρα και τη Φυσική και δεν μπορεί να καταλάβει τα βασικά μαθήματα της ζωής! Ειρωνεία ε; Να μην καταλαβαίνει ότι μόνο αυτή νιώθει έτσι. Να μην ακούει όλα αυτά που λέγονται πίσω από την πλάτη της. Να φαίνεται τόσο αφελής και κακόμοιρη.

<< Σοφία! >>, φωνάζει με τσαχπινιά η Παπαζήση των Αρχαίων, που λατρεύει την κολλητή μου σαν κόρη της  << Έλα να μας κάνεις στον πίνακα τη χρονική αντικατάσταση του καταφεύγω… >>.

Η Σοφία ανταποδίδει με ένα σχεδόν νιαζιάρικο χαμόγελο παράκλησης. Γέρνει λίγο το κεφάλι της με διστακτικότητα. Δεν ντρέπεται. Έχει μία ιδιαίτερη σχέση με την καθηγήτρια και τα ίδια τα Αρχαία.

<< Αχ, κυρία πονάει το χέρι μου σήμερα… Ο γιατρός είπε να μην το κουράζω >>, είπε απολογητικά.

Αυτό είναι κάτι που πάντα προκαλεί σύγχυση στα τελευταία θρανία. Τα κορίτσια γυρίζουν αυτόματα το ένα στο άλλο και ξαναπαίζουν την σκηνή κοροϊδευτικά σε μια  σκηνή παρωδίας. Σουφρώνουν τις μύτες τους και ξαναλένε τα λόγια, χωρίς να βγάζουν φωνή, παρά μόνο κουνώντας σαρκαστικά τα χείλια τους. Κι έπειτα γέρνουν το κεφάλι προς τα πίσω και γελάνε με τα χάλια της. Η Μαρκέλλα πιάνει ξαφνικά το χέρι της και κάνει πως πέφτει στο θρανίο σφαδάζοντας από τον πόνο…

<< Ωχ! >>, ψιθυρίζει κακαρίζοντας ευχαριστημένη, << Ωχ! Δεν μπορώ >>.

Κι έπειτα με κοιτάει όλο νόημα κι εγώ της χαμογελάω με αποδοκιμασία, κουνώντας με κατανόηση το κεφάλι…

Σοφία

Ακούω τα γέλια και τους ψιθύρους και πονάνε τα αυτιά μου. Κοιτάω την Παπαζήση και ψελλίζω ένα λίγο ξερό-λίγο σιγανό, αλλά ευγενικό, ευχαριστώ. Κατεβάζω το κεφάλι, ενώ συγχρόνως χαμηλώνω τα μάτια και κάνω πως διαβάζω κάτι στο τετράδιό μου, για να μην καταλάβει κανείς το πόσο λυπάμαι. Να μην δει κανείς τα σφιγμένα χείλη μου και τα δάκρυα στις άκρες των ματιών μου. Δάκρυα; Αν είναι δυνατόν! Πρώτη Λυκείου και να βουρκώνω τόσο εύκολα! Με μισώ γι’ αυτό, όπως και όλες αυτές οι συμμαθήτριές μου, που μου χαμογελούν και με καλημερίζουν κάθε μέρα, ενώ από μέσα τους με βρίζουν και ξινίζουν τα μούτρα τους κάθε φορά που η Παπαζήση αναφέρεται σ’ εμένα. Αλλά αυτές δεν είναι το χειρότερο πράγμα στην καθημερινότητα μου στο σχολείο. Το πιο άσχημο πράγμα είναι η συμπεριφορά της κολλητής μου, που ενώ είναι δίπλα μου τόσα χρόνια, δεν μου είπε ποτέ ξεκάθαρα ότι δεν με συμπαθεί.

Αυτό που μου τη σπάει περισσότερο στη Μαίρη λοιπόν, είναι ότι πάντα κορόιδευε εμένα, αλλά ποτέ τον εαυτό της. Ο τρόπος που αδιαφορούσε για το πώς μπορεί να φαίνεται στους άλλους. Που αδιαφορούσε όταν η γνώμη τους δεν ταυτιζόταν με τη δική τους επιμένοντας σε αυτόν τον χαρακτηριστικό εγωισμό της ,που έλεγε πως αυτή δεν μπορούσε ποτέ να έχει άδικο. Λυπόμουν πάντα για τον τρόπο με τον οποίο έβγαζε τον εαυτό της έξω απ’ όλα. Λυπόμουν για την αδυναμία της να κάνει αυτοκριτική.  Αντίθετα, εκείνη  πάντα δικαιολογούσε τα λάθη της και αποδεχόταν με μεγάλη ευκολία τα ελαττώματα της, όταν έβρισκε το κουράγιο να τα παραδεχτεί.

Και μην με ρωτήσετε γιατί κάθομαι μαζί της τόσα χρόνια. Δεν ξέρω να σας απαντήσω με σιγουριά. Αλλά, τώρα που το σκέφτομαι… Ίσως, επειδή μου αρέσει να αφήνω τους άλλους να πιστεύουν πράγματα που θέλουν να πιστεύουν. Ίσως, γιατί δεν με ένοιαξε ποτέ η γνώμη της τελικά. Δεν είχαμε κοινά ενδιαφέροντα και ουσιαστικά πράγματα να μοιραστούμε, παρόλο που εγώ την εμπιστευόμουν και της μιλούσα για όλα αυτά που σε άλλους δεν τολμούσα να ξεστομίσω.  Φαίνεται, μου άρεσε να παίζω το θύμα, ενώ στην ουσία ένιωθα η πιο έξυπνη. Μου άρεσε να καταλαβαίνω το μίσος γύρω μου, να ακούω τα μικροπρεπή γελάκια και τους ψιθύρους, αλλά να μην το δείχνω. Σαν να τους πλήρωνα με το ίδιο νόμισμα κατά έναν περίεργο τρόπο.
Χαμογελούσα.

<< Ωχ! >>, ψιθυρίζει κακαρίζοντας ευχαριστημένη η Μαρκέλλα, << Ωχ! Δεν μπορώ >>.

Γυρίζω πίσω μου για να βάλω το τετράδιο των Αρχαίων στην τσάντα μου και την κοιτάω που ακουμπάει το σαγόνι της στο θρανίο και μου χαμογελάει με έναν παράξενο τρόπο. Ένα μείγμα κοροϊδίας, ντροπής, μετάνοιας και ειρωνείας. Όλα ανακατεμένα!

Της ανταποδίδω το χαμόγελο με λίγο σαρκασμό.

Κοιτάω την Μαίρη στα διπλανά θρανία και χαμογελάω και σε αυτήν σιωπηλή με κάτι αινιγματικό στη ματιά μου. Το νιώθω. Έπειτα γυρίζω μπροστά και το άνοστο παιχνίδι συνεχίζεται…

 ~~ ** ~~

Advertisements

14 thoughts on “S i d e

  1. Έξοχο! Μου θύμισες τις αντίστοιχες ίντριγκες όταν κι εγώ ήμουν κάποτε στα θρανία.. Τότε που χτίζαμε την προσωπικότητά μας και ζηλεύαμε ή πονηρευόμασταν για το διπλανό μας, ανταγωνιζόμασταν και ποτέ δεν ήμασταν ευχαριστημένοι με τον εαυτό μας.. Τουλάχιστον τότε η έννοια της ευγενής άμιλλας ήταν αθώα.

    Μπράβο σου πραγματικά.

    Καλημέρες!!

    1. Κουφετάριε, και τώρα κάπως έτσι είναι.. Φαντάζομαι, ίσως, αρκετά πιο έντονα! Οι έφηβοι κρίνουν πολύ εύκολα ο ένας τον άλλο, μα ποτέ τον εαυτό τους.. Και τα πράγματα γίνονται χειρότερα, όταν υπάρχει και η ζήλια ανάμεσά τους! Μερικές φορές, όταν είναι στην κατάλληλη ποσότητα, κάνει καλό (η ευγενής άμιλλα που λες). Όταν, όμως ξεπερνάει τα όρια διαφθείρει τους χαρακτήρες και κάνει τις προσωπικότητες πολύ μικρές…
      Σε ευχαριστώ πολύ!
      Καλησπέρες!!

  2. Χα, χα, χα… Πολύ καλό και πάρα πολύ έξυπνο! Έχει μέσα του και αυτοβιογραφικά στοιχεία; (τολμάω να ρωτήσω…)

    Μπράβο ΜαγικήΦωνή, έξοχη σύλληψη κι έξοχη εκτέλεση!

    Την καλησπέρα μου!

    1. Ω.., σε ευχαριστώ τόσο για τα καλά σου λόγια Τελευταίε! Η ιστορία, η »πλοκή» και οι χαρακτήρες είναι τελείως φανταστικοί, αλλά μπορώ να πω ότι σε πολλά σημεία προσπαθώ να αντιγράψω την πραγματικότητα, αφού η ιδέα -αν θες- είναι αυτοβιογραφική 🙂 Δεν ξέρω αν στο εξηγώ καλά έτσι ώστε να καταλάβεις τι θέλω να πω..! 😉
      Με κάνεις να νιώθω παράξενα με το »έξοχη»….
      Καλησπέρες

  3. τέλειο φωνούλα, έξυπνη ιδέα και πολύ όμορφη παρουσίαση των σκέψεων!
    περιμένουμε κι άλλες τέτοιες ομορφιές 🙂

    1. Αχ βρε Νέστορα αγαπημέεενε.. Πόσο χαίρομαι που σε ενθουσίασα!
      Θα προσπαθήσω 🙂
      Σε ευχαριστώ πολύ
      Χαρούμενο και ξεκούραστο απογευματάκι να έχεις!

    1. Τζοκερίνο μου γλυκό..! Σε ευχαριστώ πολύ για την ανάγνωση! Χαίρομαι να βλέπω το άβαταρ σου 😉 Αυτή η ιστορία δεν έχει συνέχεια, »γραπτή», τουλάχιστον.. Είναι μία ακόμη μικρή ιστορία από αυτές τις »ξεκρέμαστές» μου, που τελειώνουν λίγο απότομα… Θα έρθουν άλλες καλύτερες (φιλοδοξώ κι ελπίζω)
      Σε ευχαριστώ και καλό απόγευμα 🙂

      1. κοίτα να δεις! νόμιζα ότι κάτω στην άκρη είδα τη λέξη «συνεχίζεται»…προφανώς έκανα λάθος..όπως και να έχει περιμένω με ανυπομονησία τις επόμενες ιστορίες σου.. :)Φιλιά και καλό απόγευμα!

      2. Αχ ναι.. το κατάλαβα.. Ναι.. Τυχαίνει να είναι η τελευταία λέξη! Δίκιο έχεις… Το κλείνω λίγο απότομα 😉 Λέει: »Έπειτα γυρίζω μπροστά και το άνοστο παιχνίδι συνεχίζεται…», εδώ θέλω να πω πως παρόλο που η Σοφία τα καταλαβαίνει όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω της, αυτά συνεχίζουν να συμβαίνουν… Δεν αντιδρά. Η κατάσταση συνεχίζεται..
        Φιλιά και σε ευχαριστώ 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s