Απουσία

 * * *

Κλείνει τα φώτα στο σαλόνι με τα παλιά ξύλινα έπιπλα και προχωράει στο μισοσκόταδο. Το ξέρει το σπίτι της καλύτερα και από την παλάμη του χεριού της. Θα μπορούσε να κυκλοφορεί μέσα του ακόμα και τυφλή. Κατευθύνεται προς την γωνιά πριν το στενό υπνοδωμάτιο. Εκεί που έχει κρεμάσει το καντηλάκι με το μαυρισμένο από τον καπνό γυαλί του. Σηκώνει πολύ λίγο τα μάτια και το κοιτάζει που φιλοξενεί την μικρή την φλόγα μέσα του. Κι αυτή σιγοκαίει πορτοκαλιά κι αδύναμη κι ας έχει γίνει ξαφνικά όλος ο κόσμος του σπιτιού. Την κανει να νιώθει σαν να μικραίνει απότομα ο τόπος. Σαν να συνοστίζεται η ζωή της σε μερικές σπίθες.

Αλλά τέρμα οι σκέψεις.

Κάνει τον σταυρό της και βολεύει τα χέρια της πάνω στην κοιλιά της. Καρφώνει τα μάτια   στο πορτοκαλί φως και μετά από λίγο εστιάζει το βλέμμα της στην Παναγία, που κρατώντας τον γιό της, γέρνει ελαφρά και την κοιτάζει πίσω από το καντήλι. Νιώθει σαν να της λέει κάτι, αλλά δεν μπορεί να την καταλάβει. Δεν δίνει σημασία.Κουνάει τα χείλια της για λίγο. Χωρίς να βγάζει από μέσα της φωνή. Προσεύχεται. Προσεύχεται δυνατά κι έντονα. Είναι από τα λίγα πράγματα που της έχουν απομείνει για να βοηθήσει τον εαυτό της και αυτούς τους λίγους που αγαπάει.

Κάνει ξανά τον σταυρό της, ενώ σκύβει συγχρόνως το κεφάλι. Φεύγει. Χωρίς να ξανακοιτάξει την Παρθένο.Με αργά και βαριά βήματα πηγαίνει στην κρεβατοκάμαρα, που είναι βουτηγμένη στο παχύρευστο σκοτάδι. Πνίγεται. Γι’ αυτό και βιάζεται. Κάθεται στο κρεβάτι και τραβάει το σεντόνι προς τα πάνω με έναν αρχαίο και πρωτόγονο φόβο, αλλά όχι πολύ έντονο. Ένα μικρό του κομματάκι μόνο κάθεται μέσα της μα ηρεμεί πολύ γρήγορα. Μόλις βρεθεί κάτω από τα σκεπάσματα είναι σαν να μην υπάρχει πια.

Σκέφτεται ότι κι ας πέρασαν πολλά χρόνια κάποια πράγματα έμειναν ίδια με τότε που ήταν παιδάκι. Είναι παράξενο. Κι εδώ, μέσα στο μαύρο, στην απουσία του φωτός που δεν μπορεί να δει τις λεπτομέρειες της ύλης και την φθορά της θα μπορούσε να πει πως αισθάνεται ακόμη έτσι. Μέσα στο σκοτάδι κανείς δεν μπορεί να της πει τι είναι. Μέσα του μπορεί να είναι ό,τι αισθάνεται. Κι αυτή αισθάνεται νέα και γερή. Στην απουσία του φωτός βρίσκει μαγικά πράγματα, όπως θάλασσες πολύχρωμες πέτρες και ηλιοβασιλέματα. Κρατάει στις χούφτες της ποτάμια και χρυσόψαρα. Κάνει τρία βήματα και μπαίνει μέσα σε κήπους, που τα δέντρα τους σχηματίζουν καμάρες από φύλλα. Εξωτικά πουλιά με μωβ και χρυσοκίτρινα πούπουλα φτερουγίζουν φευγαλέα πάνω από το κεφάλι της κι έπειιτα πετούν μακριά. Από την κοιλιά της αναβλύζουν χρώματα. Παιδάκια τρέχουν γύρω της και την τραβούν από την άκρη του νυχτικού της. Κάτι της δείχνουν με τα δαχτυλάκια τους. Είναι ένας ορίζοντας γεμάτος ελπίδα. Βαμμένος με αγάπη.

Ζει ξανά. Μέσα στο σκοτάδι συναντάει τα όνειρά της και τον εαυτό της. Όχι αυτόν που κουβαλάει μαζί της κάθε μέρα και αυτόν που νομίζουν οι γύρω της πως της ανήκει. Αλλά έναν άλλο, που μόνο αυτή γνωρίζει την υπαρξή του. Εκείνον παρατηρεί τις νύχτες. Τις νύχτες ζει. Νομίζει πως τότε καταφέρνει και πλησιάζει την Αλήθεια.

* * *

Γυρίζει πλευρό και χαμογελάει με τα χέρια της ενωμένα στο προσκέφαλό της. Τον κοιτάει που κοιμάται δίπλα της ήσυχος. Είναι σαν μικρό παιδί που κλειδώθηκε σε μια κλωστή του χρόνου. Είναι σαν ηλικιωμένος που πλησιάζει στο τέρμα του. Τόσο ζωντανός. Τόσο ωχρός. Ροχαλίζει άσχημα. Τον σκεπάζει προστατευτικά και του δίνει ένα φιλί στο ατσαλάκωτο μέτωπο. Χαιδεύει το ζαρωμένο του πρόσωπο. Γυρίζει πάλι ανάσκελα και του ψιθυρίζει…

            * * *             

Πάντα νόμιζα ότι με κάποιον τρόπο με αγαπούσες. Με έναν δικό σου βαρύ αναστεναγμό, με ένα βλέμμα, μερικές αδιαφορίες, βεβιασμένες αγκαλιές που μου ψιθύριζαν πέτρινα παρακάλια από αυτά που ξέρουν να ακούνε τα σώματα. Πίστευα πως με μία χούφτα σκέψεις ήμουν γερμένη κι εγώ στην κάθε σου μέρα, όπως κι εσύ ξαπλώνεις στις δικές μου. .Πως με κρυφοκοιτούσες μέσα από τις χαραμάδες της καρδιάς σου και φύλαγες μία πρόταση για μια αόρατη συνάντηση στον χωροχρόνο του μυαλού μας. Ευελπιστούσα πως πίστευες κι εσύ Σε αυτό που στέκει σιωπηλό ανάμεσά μας και χορεύει με τα χρώματα μέσα μας, αλλά δεν έχει όνομα.

Με ακούς ή κοιμάσαι πάλι; Άκουσέ με… Σε περίμενα ξανά απόψε, ξέρεις. Αιμοραγώ φαιά ουσία πάνω στα τσαλακωμένα σεντόνια μας. Στην χαρίζω όλη, όπως και όλα όσα έχω. Να, πάρε και τις τόσες μου συγγνώμες που τσακίστηκαν στο κενό κι έπεσαν στο πάτωμα υποτιμημένες. Να, πάρε και τις αμέτρητες αναμονές μου που κροταλίζουν στο κεφάλι μου με κακό θυμό. Πάρε τα όλα στο φευγιό σου. Ναι, αφού ξέρω ότι θα φύγεις μόλις σηκωθείς. Μην προσπαθείς να μου πεις ψέματα. Μα σε ξέρω τόσο καλά πια (γελάει). Φοβάμαι μήπως σε κατανόησα τόσο βαθιά που ξέχασα τον εαυτό μου (γελάει πιο δυνατά). Θα μπορούσε να γίνει αυτό άραγε;

Μου αρέσει που μέχρι τώρα καταφέρνεις και με κάνεις να σκέφτομαι. Μα.., καμιά φορά αναρωτιέμαι εσύ το έχεις κάνει ποτέ; Να σκεφτείς; Για αρκετή ώρα. Για τόσο πολύ χρόνο που να σε πονέσει ο εγκέφαλός μέσα στο κεφάλι σου. Που να ματώσει η καρδιά σου με μελαγχολία. Αλλά, είχες και ποτέ κανένα από τα δύο αυτά όργανα μέσα στο σώμα σου; Πάντως, ένα είναι σίγουρο! Ότι τώρα δεν έχεις… Βλέπεις, δεν υπάρχεις. Στο θυμίζω κι ας το ξέρεις ήδη. Αλλά, πώς να το ξέρεις (γελάει); Αφού δεν υπάρχεις.

Κοιμάσαι ακόμα ε; Σε βλέπω εδώ δίπλα μου στο ημιφως. Λάμπει το δέρμα σου λες και σε έκοψαν από την σελήνη. Τα βλέφαρά σου τρεμοπαίζουν λίγο λες και με ακούς, αλλά δεν θες να το καταλάβω. Μια γυαλάδα στολίζει τα μαλλιά σου, ενώ μικρά της υπολέιματα που περίσσεψαν κάθονται στις άκρες των μαύρων σου τόξων, που έχεις πάνω από τα μάτια σου. Ήξερες πάντα ότι ήταν ικανά να με πληγώσουν ε; Όλα τα ήξερες εσύ τελικά. Κι ας μην μιλούσες ποτέ πολύ. Κι ας μην εκδηλωνώσουν. Το στόμα σου, που έμοιαζε κλειστό  αν και δεν ήταν, χάσκει πολύ λίγο τώρα. Τι περιμένεις; Ω.., λαμπυρίζει αδύναμα μία στάλα αθωώτητας πάνω στο μέτωπό σου. Κοιτάω την μύτη σου. Είναι αρκετά μεγάλη. Δείχνει το μέγεθος της αυταρχικότητας και της αλαζονείας σου, μα είναι υπέροχη.

Και τα χέρια σου. Βέβαια, τα δυο σου κλαδιά. Μου έδιναν μία ανεκτίμητη εσωτερική δύναμη όταν με άγγιζαν ή όταν με τύλιγαν μέσα στην πετρωμένη αγκαλιά σου, που καμιά φορά μου θύμιζε άγουρο φρούτο. Τα δάχτυλα, τα παρακλάδια τους δοκίμασα πολλές φορές να στα περιγράψω. Δεν τα κατάφερα.

Αλλά… να μην σε κουράζω. Πες μου κάτι: Με    αγαπάς     ;

* * *

Γυρνάει το κεφάλι της προς το μέρος του. Κανείς δεν είναι πια εκεί δίπλα της. Είναι μόνη. Πάλι. Ησυχία στο σπίτι. Από την πόρτα φτάνουν δέσμες φωτός που προέρχονται από το καντηλάκι. Τα μάτια της έχουν συνηθίσει στο μαύρο. Διακρίνει κάθε σχήμα και κάθε γωνία στο δωμάτιο. Μπορεί και βλέπει τις σκιές. Στρέφεται στο κομοδίνο, στο παράθυρο, στην πόρτα, στον καθρέφτη και ξανά στο κομοδίνο δεξιά της. Αρπάζει το μικρό ρολόι και το φέρνει μια ανάσα από το πρόσωπό της. Προσπαθεί στο μισοσκόταδο να εντοπίσει τους δείκτες. Πόση ώρα της απομένει; Ανακάθεται ανακουφισμένη και βολεύει το μαξιλάρι πίσω της. Ξαπλώνει κουρασμένη ξαφνικά. Σκουπίζει το μέτωπό της και αισθάνεται τις χαρακιές του χρόνου πάνω του. Ναι, νιώθει πολύ εξουθενωμένη τώρα. Αγγίζει για λίγο τα αδυνατισμένα της μαλλιά. Είναι σαν αφρός μέσα στο χέρι της. Τα αφήνει απογοητευμένη.

Είναι η στιγμή που την προδίδει ακόμα και η νύχτα. Αλλά έχει χρόνο ακόμη μέχρι να ξημερώσει. Έχει μερικές ευκαιρίες ακόμη για να ζήσει αυτό που θέλει, που επιθυμεί περισσότερο. Σφίγγει λίγο τα μάτια και κοιτάει προς το μέρος του. Είναι εκεί. Την κοιτάει. Με έναν παράξενο τρόπο. Δεν μπορεί να τον περιγράψει παρά μόνο του ανταποδίδει κι αυτή το βλέμμα. Τεντώνει το χέρι της και πιάνει το δικό του. Κλείνει τα μάτια μην χαλαρώνοντας ποτέ την λαβή.

Την παίρνει ο ύπνος…

* * *

Advertisements

14 thoughts on “Απουσία

  1. Όταν μια μαγική φωνή με μια παραμυθένια πένα ζωγραφίζει με λέξεις πάνω σε κενά post, τότε αυτό είναι το αποτέλεσμα… ένα εξαιρετικό κείμενο!!
    Κι όσο σκοτάδι και αν κρύβει η απουσία να θυμάσαι πάντα πως κάποια παρουσία θα κάνει την διαφορά.
    Καλό βραδάκι γλυκό μου γεμάτο κιτρινιάρικα!

    1. Και τώρα είναι η στιγμή που κοκκινίζω… 🙂 Σε ευχαριστώ καλή Βασίλισσα για τα γλυκά σου λόγια…
      Καμιά φορά υπάρχουν και παρουσίες που είναι δυνατότερες από κάποιες απουσίες! 😉

      κιτρινιάρικα πολλά ( 🙂 🙂 )
      Ευχές για ένα πανέμορφο απόγευμα!

  2. Δε μπορώ να σχολιάσω εύκολα ένα κείμενο με τοση συγκινησιακή δύναμη,μόνο να το ξαναδιαβάσω.Ένατ τραγούδι όμως θα το αφήσω

    1. Μερικές φορές δεν χρειάζεται να πεις κάτι… Αρκεί μόνο το γεγονός ότι ένα κείμενο σε έκανε απλά να το ξανακοιτάξεις.. 😉
      Το τραγούδι είναι υπέροχο Moody και ταιριάζει.. Darkness, darkness… Είναι ό,τι πρέπει για τους τίτλους του τέλους… 🙂 Θα μπορούσε επίσης να γίνει και το επίσημο σάουντρακ της ιστορίας… Πολύ μου άρεσε.

      Σε ευχαριστώ πολύ!

      Καλό απόγευμα σου εύχομαι!

  3. Καλησπέρα φωνούλα μου , για άλλη μία φορά διαβάζοντάς σε ,νόμιζα ότι διάβαζα σκισμένη σελίδα από κάποιο μυθιστόρημα.Κάθε φορά μα κάθε φορά , ανυπομονώ να γράψει κάτι η «πένα» σου , το οποίο είναι πάντα διαφορετικό από το προηγούμενο, αξιόλογο, με χαρακτήρες οι οποίοι έχουν βάθος και ήθος και δε με κάνει ποτέ να βαριέμαι.Σε ευχαριστώ πολύ .
    Να έχεις ένα πολύ όμορφο απόγευμα.Σου στέλνω αγγελικά φιλιά.

  4. Όταν διαβάζω ένα καλογραμμένο κείμενο, (απαραίτητη προϋπόθεση για να συνεχίσω να το διαβάζω) δεν σταματώ στη γραφή…μου αρέσει να μπαίνω στο «πετσί» της ιστορίας και να αφήνω την αίσθηση να μιλήσει.
    Κατ αρχάς διάβασα το κείμενο δυο φορές, τη μια έτσι όπως το έγραψες (με τα διαγραμμένα) και την άλλη μόνο ότι δεν είχες διαγράψει…έτσι είδα πως το κείμενο είχε δυο, ας πούμε όψεις…η μια σκιερή και η άλλη αρκετά πιο καθαρή…η μια σου σφίγγει την καρδιά και η άλλη στη μαλακώνει…
    Τις νύχτες η σκέψη παραπλανά, αυτό έχω δει προσωπικά και όσες φορές έχω χαθεί μες στα σενάρια μου, το πρωί, το φως, μου τα δείχνει διαφορετικά…έτσι πάντα θυμάμαι, «πως της νύχτας τα φαντάσματα τα βλέπει η μέρα και χαμογελά ή γελά»… 😉
    Οι ιστορίες σου είναι πολύ πρωτότυπες και δείχνουν οργιάζουσα φαντασία και αυτό μου αρέσει πολύ!
    ΑΦιλάκια και καλή σου συνέχεια! :))

    1. Πιστεύω ότι αυτός είναι και ο σκοπός ενός κειμένου μαγισσούλα. Οι λέξεις του να αποτελέσουν το ερέθισμα που θα πυροδοτήσει στον αναγνώστη μια
      »έκρηξη» συναισθημάτων… Από τη πιο μικρή στην πιο μεγάλη. Να εποικοινωνήσει ο δημιουργός μέσα από τα γράμματα και να προκαλέσει αυτή την όποια αίσθηση…
      Πράγματι το συγκεκριμμένο είναι και σκοτεινό και τρυφερό ταυτόχρονα.
      Όσο για τις νύχτες, δεν ξέρω τι από τα δυο ισχύει πραγματικά, αλλά πιστεύω πως αυτές τις ώρες της σιωπής, που όλοι κοιμούνται, ο καθένας έχει χρόνο να σκεφτεί τα λάθη του ας πούμε ή να αναλύσει την συμπεριφορά του όπως αυτός νομίζει. Να κάνει μια ερασιτεχνική αυτοψυχανάλυση κατά κάποιον τρόπο. Άλλωστε ο Φρόυντ έλεγε ότι τα όνειρα είναι η βασιλική οδός. Μέσα από αυτά μπορούμε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και να αποκτήσουμε ένα μικρό κομμάτι Αλήθειας..
      Κάπως έτσι το αντιλαμβάνομαι.
      Χαίρομαι που σου αρέσουν όλες αυτές οι ιστορίες μαγισσούλα μου 🙂

      ΑΦΦΦΦιλάκια μαγικά και σε ευχαριστώ πολύ πολύ 🙂

  5. Κάποιες ώρες,οι ώρες της νύχτας δηλαδή,είναι φτιαγμένες για ήρωες σαν τους δικούς σου…ορισμένες φορές ο κόσμος τους είναι σκοτεινός,αλλά πάντα είναι υπέροχος…Το διάβασα κι εγώ 2 φορές,και συμφωνώ με τη γλυκιά μας μάγισσα…Η πρώτη ήταν αρκετά πιο θολή,η δεύτερη καθαρότερη….χίλια μπράβο πάντως!καλή σου μέρα και καλή βδομάδα! 🙂

    1. Χάρηκα πολύ που σου άρεσε αγαπητή!
      Σε ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη και την ανάγνωση 🙂

      Καλησπέρα κα σε σένα και να έχεις μια όμορφη εβδομάδα εύχομαι!

  6. Εξαιρετικό κείμενο. Είναι πρωτότυπο, για να πω την αλήθεια νομίζω πως είναι η πρώτη φορά που είχα την αίσθηση ότι ο πρωταγωνιστής είναι συνάμα κι ο συγγραφέας! Λες και σκέφτεται, μετά γυρίζει το χρόνο πίσω και διορθώνει και μετά συνεχίζει από εκεί και ξανασκέφτεται κι άντε πάλι από την αρχή! Μπράβο Αλεξάνδρα, η φωνή σου είναι πράγματι μαγική!

    Καλό σου απόγευμα.

    1. Ίσως είναι που πολλές φορές γράφω με την καρδιά, αυθόρμητα, χωρίς να σκέφτομαι πολύ.Απλώς μπαίνω μέσα σε έναν χαρακτήρα και ζω μαζί του μερικές στιγμές. Κάποιες άλλες ταυτίζονται τα συναισθήματά μας και οι λέξεις ρέουν σαν καθαρό νερό από μέσα μου.

      Σε ευχαριστώ Τελευταίε για τα λόγια σου. Με κάνουν να θέλω να συνεχίσω 🙂
      Να μην σταματήσω ποτέ να σας δημιουργώ τέτοιες εντυπώσεις και σκέψεις. Μου είναι πολύτιμα λοιπόν τα λόγια σας. Η κάθε σας λέξη. 🙂

      Καλό απόγευμα!

  7. Εξαιρετική γραφή! Δεν υπερβάλλω, ξεκίνησα χαλαρά να το διαβάζω αλλά στη συνέχεια μαζεύτηκα, γούρλωσα τα μάτια και αμέσως μπήκα στην σκοτεινή, νοσταλγική-καταθλιπτική ψυχοσύνθεση της πρωταγωνίστριά σου.. Από τις λίγες φορές που οι λέξεις στο μυαλό μου μου δημιουργούν εικόνα κι αυτή η εικόνα ομολογώ πως με έκανε να ανατριχιάσω…

    Μπράβο σου πραγματικά..!

    Τις καλημέρες μου!!

    1. Χαίρομαι αφάνταστα γι’ αυτό Κουφετάριε… Ισχύουν αυτά που είπα και πιο πάνω στον Τελευταίο. Τα λόγια σας με κάνουν να θέλω να συνεχίσω και με βοηθούν να προβληματίζομαι συγχρόνως. 🙂

      Σε ευχαριστώ πολύ!

      Καλό απόγευμα σου εύχομαι!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s