Δ έ κ α-ε φ τ ά

Στον Τ.

 jkjxkcjdo

Στο μυαλό μου πεταρίζει η εικόνα εκείνου του αγνώστου. Κάτι μου θύμιζε, καθώς προσπαθούσα να δείχνω όσο πιο αδιάφορη ήταν δυνατόν, όταν έστρεφα τα μάτια πάνω του. Να τον είχα ξαναδεί; Ίσως στην οχλοβοή των κεντρικών δρόμων ή στις θολές λιμνούλες κάποιου ονείρου. Καθώς φυσούσε αδιάφορα ένα σύννεφο καπνού έξω από τα πνευμόνια του, δεν μπορούσα να πω με σιγουριά. Και οι δύο εκδοχές πιθανές.

Η εικόνα του ξεφτίζει, ξαφνικά.

Όλοι τρέχουν γύρω-γύρω. Κουτάκια μπύρας στο τραπέζι. Το ένα πάνω στο άλλο σχηματισμένα σε δυο πύργους με το αλουμίνιο να γυαλίζει απεγνωσμένα. Κανείς δεν παρατηρεί τη μικρή λάμψη στην άκρη των κυλίνδρων. Μα είναι τόσο όμορφη! Σαν να έχει ζωή και να μιλάει. Μόνο που σχηματίζει λέξεις στη γλώσσα του φωτός.. Γι’ αυτό δεν μπορούν να ακούσουν. Αλλά αν κοιτάξουν επίμονα, θα πιάσουν τους ψιθύρους.

Αντί γι’ αυτό, κάνουν φασαρία καθώς τσιρίζουν χαρωπά και απλώνουν τα χέρια στο τραπέζι ανάμεσα από τις στήλες από κουτάκια, για να πάρουν ένα κομμάτι πίτσα. Πειράζουν ο ένας τον άλλο. Δυο συζητάνε μόνοι τους στη γωνία, άλλοι τέσσερις στον καναπέ. Ένα γάργαρο γέλιο κατεβαίνει σαν ποτάμι από το κάθισμα και χύνεται στο πάτωμα. Τα μαλλιά ανακατεύονται, καθώς ρίχνονται μπροστά από το πρόσωπο που σείεται από τα χαχανητά. Όλα όμορφα κι απόψε ανάμεσα στις αγκαλιές των φίλων.

Ο Νίκος σήμερα κλείνει τα δεκαεφτά. Κάποιοι από εμάς τον έχουμε προλάβει, κάποιοι άλλοι τον ακολουθούν σε μερικές εβδομάδες ή μήνες ή και μέρες. Μερικοί βιάζονται, μερικοί αντιδρούν περίπου, όπως και τα προηγούμενα χρόνια. Αλλά, πάει καιρός που πήραμε χαμπάρι, πως το να είσαι σε αυτή την ηλικία, δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση.

Το χαμόγελο υποχωρεί. Ρίχνω μια ματιά στα παιδιά. Η συζήτηση έχει κατευθυνθεί σε καινούργιο θέμα αν και η ροζ έξαψη στα μάγουλα των κοριτσιών, δεν έχει υποχωρήσει ακόμη. Κουνάω το κεφάλι ανεπαίσθητα, όπως πολλές φορές έτσι που να μην το παρατηρεί κανένας. Είναι αιωνιότητες που νιώθω πως δεν με βλέπει κανείς, όχι ότι δεν μπορεί να αισθανθεί την παρουσία μου, αλλά ότι δεν με καταλαβαίνει. Οπότε είναι σαν να μην με παρατηρεί στην ουσία, έτσι δεν είναι;

Σηκώνομαι. Σέρνω τα πάνινα παπούτσια μου μέχρι την κουζίνα με το λευκό φως. Ακουμπάω για λίγο στον πάγκο. Φαντάζομαι το βλέμμα μου. Μια άσχημη γκριμάτσα έχει ποτίσει το σκοτάδι στα μάτια κι έχει τραβήξει τα χείλη προς τα κάτω. Στο σημείο αυτό χτυπάω το μέτωπό μου, για να ζωντανέψω. Άντε γιατί πολύ μου την δίνω, όταν κάθομαι σαν καημένο και κλαίγομαι στον εαυτό μου. ΌΧΙ, ΤΕΡΜΑ! Κλαπ, ακούγεται το χέρι μου σαν να πέφτει στο νερό. Το τραβάω από το -αδιάφορα- κρύο μάρμαρο και ανοίγω το ντουλάπι και είναι αστείο, γιατί είναι η δεύτερη φορά που μπαίνω σε αυτή την κουζίνα -η πρώτη φορά που σπεύδω στο συγκεκριμένο ντουλάπι- και το κάνω λες και είμαι σπίτι μου! Αρπάζω ένα μακρόστενο ποτήρι και βάζω κόκα-κόλα στο εσωτερικό του. Πίνω μια γουλιά-με κάνει χειρότερα-το αφήνω. Δεν το’ χει το κάρμα μου σήμερα γαμώτο! Εγώ που είμαι τόσο καλός άνθρωπος, είναι λες και δεν υπάρχω για το σύμπαν. Φακ, ούτε το σύμπαν δεν μας θέλει λοιπόν!

Ναι, ούτε το σύμπαν δεν μας θέλει κι ας λέει εκείνος –πώς τον λένε μωρέ;– εκείνος ο ξένος συγγραφέας, μια βλακεία: όταν το θέλεις κάτι πολύ -λέει-, όλο το σύμπαν συνωμοτεί ώστε να το αποκτήσεις.. Συγγνώμη κιόλας καλέ μου κύριε -μια κοινή θνητή είμαι κι εγώ, που δεν έχει γράψει βιβλία, δεν έχει σχέση με την Τέχνη- αλλά πόσα, ΠΟΣΑ χρόνια χρειάζεται η χάρη του γαλαξία, των αστεριών κλπ κλπ, για να λάβουν αυτό το μήνυμα; Ή μήπως έχει χαλάσει η σύνδεση..;

Μία ιδέα περνάει σαν σύννεφο φουσκωμένο με βροχή από πάνω μου: είμαι ιχθύς! Φτουυ..! Αυτό φταίει για όλα.. Το έχει το ζώδιο! Ε, αϊ στο διάολο..! Να θυμηθώ να το πω και στους άλλους για να το ξέρουν..

Φακ-Φακ—ΦΑΚ. Έτσι κάνω όταν είμαι νευριασμένη.

Αφήνω απογοητευμένη την κόκα-κόλα και βγαίνω από το δωμάτιο. Στο διπλανό γίνεται αισθητή η παρουσία κάποιου. Με την άκρη του ματιού, καταλαβαίνω πως είναι ο Πέτρος. Στέκομαι επίτηδες στη μέση του σκοτεινού διαδρόμου και προσποιούμαι ότι έχει χαλάσει το κούμπωμα στο ασημένιο βραχιόλι, που κρέμεται από τον καρπό μου. Σκύβω από πάνω του και το πειράζω. (Η θεατρίνα!) Μόνο που εκείνος δεν έρχεται. Περιμένω μερικά λεπτά ακόμα. Τίποτα. Κρίμα! Το σημείο είναι ιδανικό. Σκοτάδι μόνο με την απολύτως απαραίτητη ποσότητα φωτός και ο διάδρομος είναι στενός, ενώ συγχρόνως κανένας άλλος δεν έχει ορατότητα..

Παίρνω μικρή ανάσα και προχωράω προς το κοντινό δωμάτιο. Όμως, κάπου στη μέση της διαδρομής, καταλαβαίνω ότι πρέπει πρώτα να αγαπήσω τον εαυτό μου.. Τότε κάνω στροφή και γυρίζω πίσω.

Κάθομαι στην πολυθρόνα. Μόνη μου. Κουνάω το κεφάλι στον ρυθμό της μουσικής. Μαρίλια, κάποιος με φωνάζει. Γυρίζω προς το μέρος της φωνής χωρίς να κοιτάω. Σκέφτομαι πόσο παράξενο είναι να βρίσκεσαι εδώ. Σε αυτή την ηλικία.

Να το ξέρεις πως δεν είσαι πια παιδί, μα δεν είσαι και μεγάλος. Εξόριστος από κάθε κόσμο δηλαδή, οφείλεις να προσαρμόζεσαι ανάλογα. Λες και είσαι χαμαιλέοντας. Ο Κόσμος απαιτεί! Να διαβάζεις και να τρέχεις όλη μέρα στο φροντιστήριο. Πρέπει να προετοιμαστείς για το μέλλον σου! Όχι, δεν έχει σημασία που αυτό στο σερβίρουν αβέβαιο! Μα φυσικά, αυτά είναι δικαιολογίες. Εσύ διάβασε ή θα πεθάνεις! Είσαι υπεύθυνος πια, αλλά συγχρόνως είσαι παιδί και να γυρίσεις νωρίς στο σπίτι. Μην πιεις πολύ και μην κάνεις παρέα με αυτούς και μην ντύνεσαι έτσι!

Ο Πέτρος εμφανίζεται στο οπτικό μου πεδίο, καθώς μπαίνει στο σαλόνι. Κάνω μανούβρα και ξεκολλώ τα μάτια μου από πάνω του. Τον νιώθω πλησιάζει.. Θα κάτσει δίπλα μου. Κοντοστέκεται από πάνω μου. Θα κάτσει δίπλα μου, θα κάτσει εδώ. Προχωράει και βολεύεται στον καναπέ δίπλα στην Ματίνα. Κάνω πως δεν με ενδιαφέρει- όχι πως όντως νοιάζομαι! Χα! Χέστηκα εγώ.. Σιγά! Καταλαβαίνω ότι συζητάνε. Πειράζουν ο ένας τον άλλο. Κι εγώ ζηλεύω. Εννοείται πως δεν ζηλεύω. Νιώθω σαν ανθρωπάκι που κρέμεται σε μπρελόκ με κλειδιά. Μικρή. Δεν με νοιάζει, αλλά υποτίθεται ότι η Ματίνα τα έχει με τον Στέφανο. Κι όμως, χωρίς να του έχει μιλήσει καθόλου σήμερα κάθεται κουρνιασμένη στον λαιμό του Πέτρου. Σκοτώστε με να μην νιώθω τόσο λίγη, γαμώτο! Περνάει ο Στέφανος, τους βλέπει, ανοίγει την πόρτα και βγαίνει έξω.

Έρχεται η τούρτα ρέιι..!, γκαρίζει από κάπου αλλού ο Νίκος.

Πάω να τον φωνάξω, λέω και ανοίγω κι εγώ την πόρτα.

Έχει βγει έξω από το σπίτι. Τον βλέπω πίσω από την τζαμόπορτα. Τεντώνει τα χέρια του σε πλήρη διάταση. Επειδή τον ξέρω, γνωρίζω πως αυτή τη στιγμή διαγράφονται οι φλέβες του στο σημείο από τον αγκώνα ως τον καρπό. Έχει τα πόδια λίγο ανοιχτά. Το κεφάλι προς τα πάνω. Είναι ο δικός του, μοναδικός τρόπος για να δει αν βρέχει. Ποιο άλλο συνηθισμένο αγόρι το κάνει αυτό, όταν θέλει να μάθει κάτι τέτοιο; Χαμογελάω πλατιά.

Κατεβαίνω τα σκαλάκια κι ανοίγω την τζαμόπορτα.

Μη μου πεις ότι βρέχει!

Όχι ακόμα..

Τον παίρνω από το χέρι. Είναι πολύ λυπημένος, μα του λέω πως η τούρτα είναι έτοιμη κι ότι ο Νίκος βιάζεται να σβήσει τα κεράκια του, ώστε να μπορέσει να την φάει με την ησυχία του.  Γελάει λίγο και γυρίζουμε πίσω.

Ο Νίκος καταφθάνει με μια τεράστια τούρτα στα δυο του χέρια και χαμογελάει πλατιά πίσω από τους κέρινους πολύχρωμους αριθμούς. Ένα εφτά στέκεται δίπλα στο ένα. Στην κορυφή τους χορεύουν οι φλογίτσες της διαδοχής των χρόνων. Λαμπυρίζει λίγο το παρελθόν μέσα τους κι εκρήγνυται ασυμμάζευτο το αύριο. Πλημμυρίζει το σαλόνι, πιτσιλάει τα ριχτάρια και το χαλί. Γέλια και φωνές ξανά. Αυτή τη φορά αποφασίζω να συμμετάσχω δυναμικά, καθώς τραγουδάμε το γνωστό τραγούδι!

Εκεί το συνειδητοποίησα:

Είμαστε δεκαεφτά! Τι να κάνουμε; Να κλάψουμε ή να γελάσουμε;

..Κάπου στα μισά της διαδρομής κατάλαβα, ότι έπρεπε πρώτα να αγαπήσω τον εαυτό μου. Τότε έκανα στροφή και γύρισα πίσω..

Advertisements

6 thoughts on “Δ έ κ α-ε φ τ ά

  1. Ποτέ μα ποτέ, μη χάσεις το χαμόγελο σου… και προς θεού, μη βιαστείς να μεγαλώσεις!
    Αν κατάφερα να διαβάσω (γι ακόμα μια φορά) ανάμεσα απ’ τις γραμμές, είσαι ψαράκι… άρα, χρόνια πολλά, δημιουργικά και πολύ χαρούμενα!

    ΑΦιλάκια! :)))))))))))))))))))

    1. Αγαπημένη μου μαγισσούλα!! Το χαμόγελό μας δεν το χάνουμε ποτέ τόσο εύκολα, ό,τι και να γίνεται 🙂 Και να μεγαλώσω.. χμμ.. αλήθεια στο λέω, δεν βιάζομαι. Μου αρέσει εδώ που είμαι!
      Η Μαρίλια δεν είναι εγώ πάντως.. Χαχα δεν είμαι ψαράκι! 😉
      Σε ευχαριστώ για όλα και τις ωραίες σου ευχές τις ανταποδίδω.. Κι εσύ να είσαι ευτυχισμένη με την οικογένειά σου 🙂

      ΑΦΦΦιλάκια πολλά-πολλά 🙂

  2. Για μία ακόμη φορά υπέροχο το κείμενο σου. Αν και να σου πω την αλήθεια κόλλησα στην τελευταία τόσο αληθινή και σημαντική φράση σου.
    «..Κάπου στα μισά της διαδρομής κατάλαβα, ότι έπρεπε πρώτα να αγαπήσω τον εαυτό μου…»
    Καλό βράδυ φωνούλα μου.

    1. Μαγισσούλα μου 🙂
      Καλά σου είπε αυτή η φωνούλα.. Πράγματι σε λίγες μέρες θα συμμετάσχω κι εγώ στο σπουδαίο εγχείρημα του αγαπητού Κώστα (Τελευταίου), στο μαγικά αυτό »βιβλίο»..

      Σε φιλώ με ΑΦΦΦΦιλάκια μαγικά!! 🙂 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s