-και αδιάφορα

cropped-tumblr_m4qrn4seq11qz4d4bo1_500_large.jpgΚάπου αλλού θα περπατάς τώρα. Θα γυρίζεις δήθεν σε ξένη εξώπορτα, όπως απαιτούν οι ανάγκες της νύχτας και οι κανόνες ευγενείας στα κιτάπια των σάπιων ιπποτών. Λες και δεν αναπνέεις στην ίδια  πόλη εσύ. Λες και δεν αναστενάζεις ίδιο ουρανό. Πάλι κάπου αλλού μίλησαν οι καρδιές μας τη πρώτη φορά. Οι παιδικές μας φαντασίες κανόνισαν ένα γύρο κυνηγητό. Μετά από χρόνια ήρθαν όλοι οι άλλοι ντυμένοι αμέτρητοι με το κενό του απείρου. Το παράπονο παραπατά μεθυσμένο κάνοντας αιμάτινα οχτάρια. Θέλω να σε αφήσω μα δε με αφήνει τίποτα. Πάντα θα στρίψεις στο δρόμο, θα κατέβεις τη κατηφόρα, θα τύχει θα μιλήσεις. Δε θα φταίξεις. Το άγνωστο σε φέρνει με τα κύματά του. Και όπου κι αν πάω σε αυτόν τον κόσμο κάποια θάλασσα με βρίσκει.

 Χρόνια πολλά και αδιάφορα

Advertisements

3 thoughts on “-και αδιάφορα

  1. Όλο «αυτό», είναι ένα ορμητικό ποτάμι που παρασέρνει τα πάντα καθώς κατηφορίζει προς τη θάλασσα. έχει ξεχάσει όμως από που ξεκίνησε, έχει ξεχάσει τη πηγή του!
    Εδώ εμείς καλούμαστε να «έχουμε» το νου μας, την καρδιά μας και να κρατάμε όσο μπορούμε το κεφάλι έξω απ΄ τα βρομόνερα του…
    Ωραία μας τα «λέει» η Mo’ Kalamity…
    Έγραψες πάλι Αλεξάνδρα, με αυτό τον τρόπο που μόνο εσύ γνωρίζεις!

    ΑΦιλάκια και εύχομαι να έχεις το καλοκαίρι που εσύ θέλεις! 🙂

  2. Κάθε λέξη γεμάτη συναίσθημα το διάβασα αργά και προσεκτικά για να νιώσω όσο καλύτερα γίνεται όσα αποτύπωσες στο ‘χαρτί’. Το τραγούδι θα το έβρισκα λίγο διαφορετικό από το κείμεν ο αλλά έτσι είναι, μετά την μελαγχολία έρχεται κι ένα ρέγγε κομματάκι να μας αγαλιάσει την ψυχή :)Καλώς σε βρίσκω πάλι.

  3. Καλησπέρα… όλοι είμαστε ταξιδιώτες του ονείρου, από το οποίο βρίσκουμε τα υλικά και κτίζουμε το παρόν μας… έτσι ώστε αν μας βρει το μέλλον με τα υλικά αυτά, ίσως το όνειρο ή τμήμα του να πραγματοποιηθεί… κι ύστερα έρχεται της ζωής το κύμα το παράφορο και σαρώνει τα πάντα, μαζί με αυτά και τα στέρεα δικά μας θεμέλια, απογυμνώνοντάς μας αδύναμους και κυρίως μόνους να προσμένουμε μια χαραμάδα φωτός μήπως και αναστήσουμε την όποια ελπίδα μας… στην πραγματικότητα δεν θέλουμε και πολλές αφορμές… μα είμαστε όλοι άνθρωποι φθαρτοί γι’ αυτό και εκ προοιμίου τραγικοί… κι εκεί στις αστροθάλασσες που ταξιδεύουμε συναντούμε ενίοτε χαμένα όνειρα, δικά μας και μειδιούμε μέσα μας λέγοντας: «για φαντάσου!»…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s