Στη θέση τους

jygty

Μπαίνω στο δωμάτιο.  Εδώ και καιρό ανταγωνίζεται το χάος.  Βιβλία σε στοίβες, σημειώσεις διεσπαρμένες,  μολύβια,  πολύχρωμοι μαρκαδόροι και συνδετήρες, τετράδια καθαρά και μουτζουρωμένα όλα πεταμένα και τα τελευταία διαγωνίσματα σε ετοιμότητα. Στο δωμάτιο δεν χωράει κανένας άλλος.  Το καταλαμβάνει η δουλειά ενός ολόκληρου χρόνου.  Οι σκέψεις, οι ανασφάλειες, τα άγχη, οι επίπονες προσπάθειες για αυτοσυγκέντρωση, ώστε να βγει η παπαγαλία της Ιστορίας, η φωτιά που έπαιρνε το μολύβι για να βγάλει τις μεταφράσεις του Αγνώστου,  οι φόβοι, τα κρυφά δάκρυα, οι εφιάλτες και τα όνειρα.  Κι εγώ περικυκλωμένη από όλα αυτά να δείχνω μικρή.

Πιάνω αμέσως δουλειά.  Τώρα που επιτέλους τέλειωσε ο αντικειμενικά αυτός ψυχοφθόρος ‘’αγώνας’’ μπορώ να κάτσω κάτω και να βάλω το δωμάτιο και τον ίδιο μου τον εαυτό σε μια τάξη.  Τοποθετώ με κουρασμένη χαρά τα πράγματα και τις σκέψεις μου στην θέση τους. Ένα χρόνο τώρα έχανα συχνά τον εαυτό μου μέσα στα σκοτάδια  κι έπειτα τον έβρισκα ξανά ανάμεσα από στιγμιαία δάκρυα που διαδέχονταν από καλοραμμένα χαμόγελα. Έπρεπε να πετάξω στα σκουπίδια ό,τι με ανησυχούσε, ό,τι με ενέπνεε, ό,τι μου κέντριζε το ενδιαφέρον, ό,τι με έκανε να νιώθω το γνωστό φτερούγισμα στο στομάχι μου και καθετί που μου έδινε την ευκαιρία να βουρκώνω και να γελάω.

Υπήρξαν συγκρούσεις μέσα μου μέχρι να ξεχωρίσω πόσο διέφερε αυτό που ήθελαν οι καθηγητές και αυτό που περίμεναν οι γονείς μου από αυτό που πραγματικά επιθυμούσα ΕΓΩ. Πέρασε καιρός μέχρι να διαχωρίσω μέσα μου την διαφορά στους βαθμούς που μπορώ να πάρω και στους βαθμούς που θέλω ΕΓΩ να πάρω. Πέρασε καιρός μέχρι να συμφιλιωθώ με τον εγωισμό μου και την περηφάνια μου, να ξεπεράσω τις ζήλειες και τις συγκρίσεις, και να αναλάβω χωρίς ενοχές την υπεράσπιση των στόχων και των ονείρων μου.

Ξέρω ότι δεν δούλεψα όσο θα μπορούσα, ή τουλάχιστον όσο δούλεψαν άλλοι. Είμαι χαρούμενη όμως. Γιατί μέσα από αυτήν την θύελλα ανακάλυψα ένα σωρό καινούργια πράγματα για τους άλλους και το τι σημαίνουν για μένα, βρήκα κομμάτια του εαυτού μου, κατάλαβα ποια είναι κάποια από αυτά που θέλω να κάνω, συνειδητοποίησα λάθη που κάνω. Και μέσα σε αυτόν τον χαμό υπήρξαν και άνθρωποι που πίστεψαν στις ικανότητές μου και στο μυαλό μου και που πιστεύουν ακόμα. Τους ευχαριστώ.

Ήθελα και είχα να σας πω τόσα πολλάα… Αλλά τελικά οι λέξεις στέρεψαν. Δεν ξέρω τι θα γίνει αύριο, αλλά μάλλον δεν είναι ώρα να το σκέφτομαι. Τώρα που τελείωσαν οι Πανελλήνιες αγαπητοί μου φίλοι, αυτά που νιώθω είναι μπερδεμένα  και παραδόξως η ένταση οποιουδήποτε συναισθήματος (είτε ήταν χαρά, έρωτας, φόβος, άγχος ή αισιοδοξία), που ήταν τόσο δυνατή όλη την χρονιά, κόπασε απότομα και άφησε ένα μεγάλο κενό. Καθώς λοιπόν αισθάνομαι λίγο άδεια τώρα, πάω να ανακτήσω τις δυνάμεις και τα χρώματά μου… Δεν έχουν τακτοποιηθεί τα πάντα ακόμα.

Θα τα ξαναπούμε σύντομα. Τώρα πια, επιστρέφω..!

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s