Απομυθοποιώντας κάπως το τέρας της μοναξιάς

tumblr_mmn77s3S4b1qgjdl2o1_1280Σημειώσεις (ελάχιστα διασκευασμένες) από ένα πρόχειρο ημερολόγιο, μερικούς μήνες πριν:

Τον τελευταίο χρόνο υπάρχουν μέρες που με κυκλώνουν φόβοι. Λένε βέβαια οι ψυχολόγοι, ότι η πηγή κάθε φόβου είναι ο φόβος του θανάτου. Ότι, αν ψάξει κανείς προσεκτικά μέσα στην ουσία ενός οποιουδήποτε φόβου, θα αντικρίσει τον φόβο του θανάτου. Λοιπόν, δεν ξέρω κατά πόσο ισχύει και πώς γίνεται να συνδέεται ο φόβος του να μείνεις μόνη με τον θάνατο- ή μάλλον ξέρω (ο φόβος του να πεθάνεις μόνη και του ό,τι συνεπάγεται αυτό…?) αλλά προς το παρόν θα προτιμούσα να εστιάσω στον φόβο της μοναξιάς.

Και τι θα πει τελικά μοναξιά; Τι αντιλαμβάνεται ο καθένας πως συνεπάγεται αυτό το συναίσθημα, αυτή η κατάσταση; Ποια είναι η φύση της μοναξιάς; Μήπως είναι ιδέα, μήπως είναι συναίσθημα, (ψευδαίσθηση κάποιες φορές;), κατάσταση, έλλειψη κάποιου άλλου πράγματος (ατόμου); Σύμφωνα με τον Carl Jung μοναξιά είναι, κατά κάποιον τρόπο, η ανικανότητα να μεταδώσεις στους άλλους κάτι που είναι σημαντικό για εσένα, όπως είναι φυσικά οι ιδέες, οι απόψεις, οι αντιλήψεις, οι γνώμες, οι σκέψεις, τα συναισθήματα. Το έλλειμμα επικοινωνίας δηλαδή, ένα κενό.

Η μοναξιά δεν έχει να κάνει με το αν έχεις πολλούς ή λίγους (ή και καθόλου?) ανθρώπους γύρω σου. Έχει να κάνει με την επικοινωνία. Με την ποιότητα της επικοινωνίας. […]

Γιατί φοβάμαι την μοναξιά; Τι σημαίνει πραγματικά η μοναξιά για μένα; Φοβάμαι την ίδια την μοναξιά ή το γεγονός ότι ίσως είναι κάτι το οποίο κάποτε μπορεί να με διαχωρίζει από τους άλλους; Μένοντας μόνη, ίσως θα παραμένω στάσιμη, χωρίς εξέλιξη. Ενώ όλοι οι άλλοι θα προχωρούν μαζί συγχρόνως, εγώ θα μένω πίσω. Δεν θα τους καταλαβαίνω από ένα σημείο κι έπειτα, οι διαφορές ανάμεσά μας θα πολλαπλασιαστούν και δεν θα έχουμε την διάθεση να επικοινωνήσουμε. […] Μπορεί από την μοναξιά να φοβάμαι περισσότερο μήπως χάσω αυτά που ήδη έχω και όχι μήπως χάσω κάτι που ούτε τώρα δεν έχω.

Μήπως δηλαδή, αυτό που φοβάμαι δεν είναι ουσιαστικά η μοναξιά, αλλά η διαφοροποίησή (η απόσταση, η έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας, η υπερβολική διαφοροποίηση) μου από αυτούς που αγαπώ; 

Αλλά μήπως και η μοναξιά είναι μια ιδέα (μια παγίδα?) του μυαλού; Ο Μπόρχες για παράδειγμα, θα έλεγε πως -τυπικά- ο άνθρωπος δεν γίνεται να μείνει ποτέ πραγματικά μόνος του, καθώς έχει μαζί του κι έναν Άλλον (Εαυτό). Και μάλλον, ο Ελβετός ψυχολόγος Carl Jung θα συμφωνούσε πως ουσιαστικά δεν μένουμε ποτέ μόνοι μας, αφού έχουμε τον νου που με τις σκέψεις του, δεν μας δίνει ποτέ αυτήν την δυνατότητα (-πολυτέλεια πλέον), όπως έχει άλλωστε πει και ο Κρισναμούρτι: » Έχετε προσπαθήσει ποτέ να μείνετε μόνος; Όταν το πρασπαθήσεις πραγματικά, θα νιώσεις πόσο εξαιρετικά δύσκολο είναι και πόσο εξαιρετική νοημοσύνη πρέπει να έχεις για να μείνεις μόνος σου, επειδή ο νους δεν σ’αφήνει να είσαι μόνος σου.» (βιβλίο, Η Χαρά Της Ελευθερίας).

Επομένως, τι είναι μοναξιά;

Δεν είναι το να μην έχεις ανθρώπους γύρω σου. Είναι το να μην επικοινωνείς. Να μην μπορείς να εκφράσεις για χ ή ψ λόγους και με οποιονδήποτε τρόπο, ώστε ο αποδέκτης να το καταλάβει, ένα συναίσθημα ή μια σκέψη. Είναι το να μην επικοινωνείς όχι μόνο με άλλους ανθρώπους έξω από εσένα, αλλά και με τον ίδιο σου τον εαυτό. […] Μοναξιά, επομένως, θα μπορούσε να είναι μία από τις ανικανότητες να ξεπερνάμε τον εαυτό μας. Μοναξιά, θα μπορούσε να είναι απλώς μια ιδέα του μυαλού που πλάθει όταν βαριέται ή χιλιάδες άλλα πράγματα.

Ξαναδιαβάζοντας τις σημειώσεις, σήμερα προσθέτω:

Αν υποθέσουμε ότι είμαστε άτομα που έχουν πολλές ανασφάλειες τις οποίες δεν μπορούν να ξεπεράσουν μόνα τους, αν υποθέσουμε πως είμαστε άτομα ανίκανα να περάσουν χρόνο μονάχα με τον εαυτό τους, πως δεν τον αποδέχονται έτσι όπως είναι και όχι μόνο δεν τον αγαπούν, αλλά δεν τον συμπαθούν καν, αν πούμε πως εξαρτιόμαστε παθολογικά από άλλα πρόσωπα είτε είναι φίλοι, κολλητοί, γείτονες, σύντροφοι, σύζυγοι, τότε λογικά συμπεραίνω πως είμαστε πιο επιρρεπείς στην μοναξιά που φοβόμαστε.

Αν υποθέσουμε πως η μοναξιά είναι μονάχα η μοναξιά μέσα μας, το αν την βιώνουμε ή όχι εξαρτάται από την σχέση που έχουμε όχι με τους άλλους, αλλά με τον εαυτό μας και τις αναρίθμητες πτυχές του, τις αναρίθμητες σκοτεινές και φωτεινές εκδοχές του.

Αν δεν έχουμε πάρει ποτέ το θάρρος να αναλογιστούμε, να αφουγκραστούμε, να παρατηρήσουμε και να αποδεχθούμε τον εαυτό μας, ώστε να συμφιλιωθούμε και να συζήσουμε αρμονικά μαζί του, χωρίς άλλους ανθρώπους γύρω μας, για να μας αποσπούν συνεχώς την προσοχή, θα νιώθουμε μόνοι μας.

Αν δεν μπορούμε να επικοινωνούμε μέσα μας, η επικοινωνία με όσους μας περιβάλλουν θα είναι ελλειμματική και αργά ή γρήγορα θα νιώσουμε μόνοι. Αν δεν κατανοήσουμε ποιες είναι οι ανάγκες μας, τι ζητάμε από εμάς και τι από τους άλλους, αν εξαρτιόμαστε μονάχα από τους άλλους, επειδή δεν αντέχουμε τον εαυτό μας, θα αισθανόμαστε συχνά μοναξιά και κενό.

Αρχίζω να πιστεύω λοιπόν, πως μια καλή επικοινωνία με τα άτομα που μας ενδιαφέρουν απαιτεί μια καλή συνεχή επικοινωνία με τον εαυτό μας.  Πως αν αγαπάμε τους εαυτούς μας, αν είμαστε πιο ανεξάρτητοι, αισθανόμαστε λιγότερη μοναξιά.

Βέβαια, την μοναξιά δεν την επιλέγουμε εμείς (η επιλεγμένη »μοναξιά» που δεν είναι μοναξιά, λέγεται απομόνωση). Ωστόσο, άμα ψάξουμε στο βάθος της, ίσως ανακαλύψουμε και τον τρόπο να την αντιμετωπίζουμε. Αν έχουμε διάθεση και πρόθεση να κατανοήσουμε τις αιτίες που την προκαλούν, μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε καλύτερα.

Και όπως και να’ χει όλα αυτά είναι απλώς απόψεις, που γίνεται να διαψεύδονται και να ισχύουν συγχρόνως και μπορεί να υπάρχουν ένα σωρό άλλες σκέψεις πάνω σε αυτό το θέμα που σίγουρα θα ήθελα να μάθω, αλλά επειδή δεν γίνεται να εκφραστούν τα πάντα σε ένα ποστ μονάχα θα σταματήσω εδώ… 🙂

Με αγάπη,

Αλεξάνδρα

Advertisements

5 thoughts on “Απομυθοποιώντας κάπως το τέρας της μοναξιάς

  1. Πολλά θα μπορούσα να σου γράψω σχετικά με τη μοναξιά, θ’ αρκεστώ σ’ ένα προς το παρόν, άλλο η μοναξιά και άλλο η μοναχικότητα, τη μοναξιά πολύ σωστά την τοποθέτησες και σωστά την «έπιασες»… τώρα, η μοναχικότητα είναι μια ευλογημένη κατάσταση απόλυτης ελευθερίας από προσκολλήσεις και εξαρτήσεις… και το μόνο σίγουρο,ο μοναχικός δεν φοβάσαι τη μοναξιά! 😉

    ΑΦιλάκια καρδιάς αγαπημένη Αλεξάνδρα! ❤

    ΥΓ: Στο μικρό μικρό βιβλιαράκι του Κρισναμούρτι, με τίτλο, "Η αναζήτηση της αλήθειας" εκδόσεις Καστανιώτη, στη σελίδα 69, υπάρχει ένα εκπληκτικό κείμενο σχετικά με τη μοναξιά! 😉

    1. Αγαπητή Μαγισσούλα, (και δεν μου γράφεις? άλλωστε έχω την αίσθηση πως και πάλι υπάρχουν τόσα άλλα να ειπωθούν!) συμφωνώ απόλυτα με όσα είπες. Η μοναχικότητα, όπως λες κι εσύ, είναι ανεξαρτησία 🙂 Ωστόσο, μου κάνει εντύπωση που ακόμα πολλοί εξακολουθούν να συγχέουν -να ταυτίζουν πολλές φορές- τη μοναξιά με τη μοναχικότητα..! Γιατί το κάνουν άραγε…?

      ΑΦΦΦΦΦΦιλάκια μαγικά και με πολλή αγάπη καλή μου μάγισσούλα! 😀

      ΥΓ: Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για την πληροφορία! Μάλλον έχεις καταλάβει πόσο μου αρέσει να τα ψάχνω αυτά και άαααλλα…! 😉

  2. Σημασία έχει εμείς να μη συγχέουμε την πανέμορφη κατάσταση της μοναχικότητας, με τη μοναξιά ή με την απομόνωση που φέρνει τη μοναξιά! 😉

    Μια και σου αρέσει το ψάξιμο για δες αυτό το site:

    http://2insight4.wordpress.com/2014/08/18/%CE%BF-%CF%86%CF%8C%CE%B2%CE%BF%CF%82-%CF%85%CF%80%CE%AC%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%B9-%CE%BC%CF%8C%CE%BD%CE%BF-%CF%83%CE%B5-%CF%83%CF%87%CE%AD%CF%83%CE%B7-%CE%BC%CE%B5-%CE%BA%CE%AC%CF%84%CE%B9%E2%80%A2/

    ωχ! λίγο μακρινάρι βγήκε!

    ΑΦιλάκια και να έχεις ένα υπέροχα μοναχικό Σ/Κ… και αυτό μπορεί να συμβεί ακόμα και αν είσαι με μεγάλη παρέα! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s