Αυτό το καλοκαίρι.

 

sunsetmpoufaΑυτό το καλοκαίρι.

Ξενύχτησα. Ξεφλούδισα ολόκληρες νύχτες σαν φρέσκα ροδάκινα. Πέταξα διερωτώμενη στην έρημο του ουρανού και ονειρεύτηκα περπατώντας στα καραβάνια των λέξεων, που γυρίζουν αλυσοδεμένες στις σελίδες του μυαλού. Χόρεψα. Μια μέρα που έβρεχε φως βρήκα κάτι ομπρέλες διάφανες να αιωρούνται και θέλησα να πιάσω μία. Πήγα να συναντήσω τον Μέγα Αλέξανδρο με το άλογό του. Δεν με πρόσεξε καν. Όμως, όταν τον κοίταξα από χαμηλά να ανασηκώνεται, για να κυνηγήσει το σχέδιό του, ξεχώρισα κάτι από εμένα κλεισμένο στο πέτρινό του βλέμμα και του υποσχέθηκα πως θα έρθω να τον ξαναβρώ στο ίδιο μέρος σύντομα. Έπειτα, είδα πώς είναι να παραχωρεί ταπεινά την θέση της η Σελήνη στον Ήλιο κι ας μην το θέλει και να τον αποχωρίζεται την ίδια στιγμή που αυτός ανθίζει κι ερωτεύεται από την αρχή τον Κόσμο απλώνοντας τα γένια του, ενώ εκείνη γλιστρά σαν πορτοκαλί κέρμα στην τράπεζα του ορίζοντα. Είδα τα παραμύθια που ξετυλίγονται γενναιόδωρα στα μάτια των παιδιών κι έπαιξα κυνηγητό μαζί τους γελώντας σαν να μην υπήρξε αύριο  κι εκείνα με αγγάλιασαν πριν φύγουν πάλι με τις οικογένειές τους. Άκουσα τις μουσικές των δακρύων σφίγγοντας τα σεντόνια κι ανέβαζα πυρετό κάθε που με χτυπούσε ο κρότος που έκαναν τα όνειρα όταν σκόνταφταν στον τοίχο της αντικειμενικότητας. Και περήφανη ανακάλυψα κρυφά απ’ όλους την ελευθερία που αφήνουν οι σταγόνες στο πέρασμά τους, καθώς παίρνουν την κατηφόρα και το ίδιο κρυφά λυτρώθηκα. Και χαμογέλασα πιο πολλές φορές από το προσωπικό μου ρεκόρ και γέλασα όταν αντίκρισα πάλι τον αναπόφευκτο γκρεμό ανάμεσα σε δύο φρύδια σαν τοξωτό ραγισμένο γεφύρι. Μετάνιωσα που άφησα κάποιες μέρες και κάποιους ανθρώπους. Μα έκανα κούνια κοιτώντας το φεγγάριΚαι σε μια χούφτα κράτησα όλο το βουνό και την λίμνη και τα έχωσα στην καρδιά μου. Ταξίδεψα λίγο σε τοπία που είχα ξαναδεί και σε παραλίες που ξημέρωνα για πρώτη φορά, ενώ περπάτησα σε φωτογραφίες και μελαγχόλησα για ένα παρελθόν που δεν μου ανήκει, αλλά που με γέννησε. Πήρα το λεωφορείο, πήρα τους δρόμους. Αγάπησα ξανά τους φίλους μου, όπως στην πρώτη γνωριμία και τους μίσησα. Έκατσα στο πλατύσκαλο αμπελο-φιλοσοφώντας με παρέα, αφού είχαν φύγει τα μεσάνυχτα. Έπαιξα παιχνίδια στο νερό και στο μυαλό. Έμεινα μόνη. Άκουσα επιπόλαια το »επειδή σε αγαπώ». Έπαιξα μπλόφα και μπλόφαρα. Άγγιξα ένα δέρμα που έκαιγε από φιλική απέχθεια. Μάτωσα, όπως μόνο μια  υπερβολή μπορεί να κάνει. Ενηλικιώθηκα με βία. Είπα ψέματα και μισές αλήθειες, για να φανερώσω τις αλήθειες. Φώναξα για τις ιδέες μου και διαφώνησα με τους άλλους και αμφισβήτησα τον εαυτό μου. Πέρασα μία νύχτα πίνοντας κόκκινο κρασί και ζαλίστηκα γλυκά και παραπάτησα για μια φορά κυριολεκτικά. Συνειδητοποίησα το πόσο-το πόσα θέλω να ζήσω. Άκουσα ιστορίες. Κράτησα χέρια, με κράτησαν, τα άφησα, με άφησαν. Ρούφηξα λαθραία τον καπνό από τα τσιγάρα των ξένων και τον ένιωσα να πάλλεται στον οισοφάγο μου. Άφησα την κίνηση και τους ανθρώπους να αγγαλιάσουν το σώμα μου και κρυφοκοίταξα μια νύχτα τους στο μπαρ και χώθηκα γεμάτη ευτυχία στα ποτά και τις συζητήσεις τους.Έφτασα μέχρι την Κολομβία, μα δεν μπορώ να πω ότι συγκράτησα αρκετά. Είδα ανθρώπους πεθαμένους από χολέρα, καθώς ταξίδευα με ένα παλιό ποταμόπλοιο και είδα θείες να ερωτεύονται ανιψιούς τους, ενώ έξω από τα σπίτια γινόταν πόλεμος. Τα Ισπανικά που φαντάστηκα, ακόμα γυρίζουν στο μυαλό μου. Υπερέβαλα κι έσφαλα κι εγώ με μια βαθιά και παθιάρικη αυταπάτη τραγικής λατινοαμερικάνας. Αντίκρισα τον ίδιο τον δαίμονα και τον λύκο μέσα μου και χλεύασα τον άγγελο και την καλή νεράιδα. Έτρεξα σαν κοντό και μικρόψυχο χαμστεράκι καθώς φυλλομέτρησα σελίδες. Έμεινα χωρίς έμπνευση και δεν κατέγραψα τίποτα, αλλά απόλαυσα ολόκληρη τα λιγοστά μπάνια που έκανα κάτω από το φως. Ένιωσα και τελικά βεβαιώθηκα πως τουλάχιστον τώρα με αγαπάνε. Έκανα βόλτα με ένα αγοράκι κι αυτό με το δάχτυλό του μου έδειξε ένα καίκι. Πήρα γερές δόσεις από την πρόγευση του φευγιού και θύμωσα. Ζωγράφισα το μέλλον με τους φόβους και τις αμφιβολίες μου, αλλά όχι και χωρίς χρώματα. Άκουσα ανθρώπινα τραγούδια χαζεύοντας αυτούς που είναι ακόμα εδώ μα έχουν ήδη φύγει. Και μετά βούτηξα στην τελευταία θάλασσα του καλοκαιριού, σε ένα συναίσθημα που έχεις όταν για πρώτη φορά εσύ μένεις, ενώ όλοι οι άλλοι φεύγουν.

Αυτό το καλοκαίρι, ευχαριστώ.

 

Advertisements

9 thoughts on “Αυτό το καλοκαίρι.

  1. Υπέροχο κείμενο!! Τέλεια έκφραση! κι ακούγεται πραγματικά σαν ένα υπέροχο και γεμάτο καλοκαίρι!! Σου εύχομαι να είναι έτσι κι όλα τα επόμενα καλοκαίρια σου, αλλά και οι χειμώνες σου!! 😀 😉

    1. Να’ σαι καλά και καλώς ήρθες αγαπητή Λούνα (να σε λέω Λούνα? 🙂 ) !!
      Ήταν πράγματι. Ευτυχώς κατάλαβα ότι πολλές φορές, με το δικό μας »χέρι» τα γεμίζουμε τελικά! Εύχομαι και σε σένα γεμάτες κι ευτυχισμένες στιγμές για όολες τις εποχές 😀

      Καλό βραδάκι!!

  2. Σοφή η φύση και σε κάθε εποχή, φροντίζει να μας προσφέρει ότι χρειαζόμαστε για να μπορέσουμε να τη χαρούμε με πληρότητα… έτσι και εμείς οφείλουμε να ζούμε με αυτή την επίγνωση! 😉
    Εύχομαι με όλη μου τη καρδιά να χαρείς με τον ίδιο τρόπο και το Φθινόπωρο σου!

    Κρίμα που ξέχασα τα Τούρκικα μου (πήγα σχολείο στη Πόλη μέχρι τα εννιά μου!) και δεν μπόρεσα ν’ απολαύσω το υπέροχο τραγούδι, όπως απόλαυσα το «ζουμερό» σου κείμενο ! 😉

    ΑΦιλάκια Αλεξάνδρα μου! 🙂

    1. Κάθε εποχή έχει την χάρη της..! Άμα έχει μάθει κάποιος τον τρόπο να ζει με πληρότητα στο καλοκαίρι, τότε, θέλω να πιστεύω, μπορεί να το κάνει σε κάθε εποχή-περίσταση.. 🙂
      Ένα όμορφο φθινόπωρο να έχουμε όλοι μαγισσούλα μου! 😀 😀

      Τα Τούρκικα μου αρέσουν πολύ σαν γλώσσα η αλήθεια είναι, αλλά ούτε κι εγώ ξέρω. Παρόλαυτά, αυτό το τραγούδι με συγκινεί πολύ. Έψαξα να βρω έστω μια αγγλική μετάφραση των στίχων, αλλά δεν τα κατάφερα. Φαίνεται πως δεν είναι απαραίτητο να ξέρουμε τι ακριβώς λέει. Το συναίσθημα που προκαλεί μετράει! 🙂 (μια φίλη βέβαια, μου είπε πως gitme σημαίνει »μη φευγεις» 🙂 ).

      ΑΦΦΦιλάκια μαγισσούλα και καλό μεσημεράκι!

    1. Μα βέβαια! Αλλά τι σημαίνει πληρότητα για τον καθένα μας? 😉 Είναι κάτι στατικό ή αλλάζει, όπως οι ανάγκες ή οι συνθήκες που μας περιβάλλουν?

      ΑΦΦΦιλάκια μαγισσούλα (και όλες οι γλώσσες και όλες οι χώρες είναι όμορφεες! 🙂 )

      1. Για μένα πληρότητα, σημαίνει να ζει κανείς, έχοντας επίγνωση πως τίποτα γύρω μας δεν είναι στατικό και συνειδητοποιώντας το αυτό, να δρα με σύνεση, ελεύθερος από προσκολλήσεις, εξαρτήσεις, απαιτήσεις και φόβους! 😉
        Η Γη μας, είναι πανέμορφη, οι άνθρωποι είναι αυτοί που την ασχημίζουν!

        ΑΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦιλάκια πολύ πολύ τρυφερά! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s