Χαρμολύπη (ένα παραμιλητό για τις »φιλίες» και την φιλία)

κιδσ»Κάτω απ’ το μαξιλάρι
είναι ένα βαθύ πηγάδι
που μέσα κατοικούν
οι ψυχές που σ’ αγαπούν.»


Περπατώ με μια έκφραση σαν θλιμμένη μουτζούρα από μολύβι. Περπατώ γρήγορα. Κινώ τα πόδια μου μηχανικά και χαζεύω τα χρυσαφιά φύλλα που έχουν σκορπίσει σε διάσπαρτες γωνιές στο ραγισμένο πεζοδρόμιο κι εκείνα τα πορτοκαλοκίτρινα που έχουν ενωθεί με την άσφαλτο κι εκείνα τα λίγα πιο γερά που δίνουν την τελευταία μάταιη μάχη με τον αέρα κρεμασμένα ακόμα στα κλαδιά. Δεν προσπερνώ τις λακούβες με τα λασπόνερα. Έτσι γίνεται η χαρτογράφηση του πάτου. Μονάχα νιώθω βαριά επειδή έχω στην κοιλιά μου την λύπη μου να μεγαλώνει περιμένοντας τους μήνες, σαν έμβρυο που κάνει υπομονή και στα μάτια μου κρύβω τους πιο αόρατους πολύτιμους λίθους, ενώ σε κάθε γωνιά παραμονεύει η ευτυχία. Χαμογελάω μόνη μου, επειδή είδα έναν δρόμο που μου άρεσε. Παίρνω απόσταση και τον κοιτάω σαν να τον βλέπω για πρώτη φορά κι ας τον έχω περπατήσει δεκάδες. Στέκομαι και τον κρυφοκοιτάζω θέλοντας να διαπεράσω το κάθετί του. Και η ενέργειά μου αυτή η ελάχιστη μου προκαλεί μία θλίψη. Μου θυμίζει την μοναξιά μου.

Έπειτα, βλέπω ένα μικρό παιδί που στρίβει απότομα από μια γωνία στα δεξιά και τώρα τρέχει γελώντας αλαφιασμένο από την αντίθετη κατεύθυνση. Το κοιτάω στα μάτια και του χαμογελάω πλατιά και συνομοτικά. Ανταποδίδει και είναι λες και τα μάτια του που έλαμψαν ρύθμισαν αυτόματα τον κοσμικό φωτισμό δυο τόνους πιο φωτεινό. Συνεχίζω παρακάτω. Θα δω άγνωστους τους οποίους θα προσπεράσω σχεδόν αδιάφορα. Θα συναντήσω και γνωστούς και θα παίξουμε το κανονισμένο θέατρο: εγώ θα φορέσω το χαμόγελο (κανένας απλός γνωστός δεν σου χρωστάει το βάρος του πόνου στα σπλάχνα σου-αλλά ούτε κι εσύ του χρωστάς το δικό του, ώστε να τον θεραπεύσεις με ένα στημένο χαμόγελο (?) ), ο άλλος θα προτάξει μια μάσκα.Η συμμετοχή στο παιχνίδι βέβαια, είναι κατά βάση εθελοντική, όπως και η επιλογή του ρόλου.Όλοι έπειτα παραπονιούνται, αλλά όλοι το παίζουν.

Έπειτα κινώ για να βρω τους »φίλους». Μας δένουν η αλήθεια είναι δέσμοι-όχι πάντα αγάπης- όχι μόνο αγάπης αλλά διαφόρων ειδών… Όπως πιστεύω συμβαίνει με όλους τους ανθρώπους. Κάποιες φορές μας δένει απλώς ένα κοινό παρελθόν, μερικές φορές κάποιοι άλλοι άνθρωποι, ένα απωθημένο, μερικά ερωτηματικά, μια αίσθηση ευθύνης και υποχρέωσης ή κάτι καταδικασμένα ανολοκλήρωτο. Ποιος ξέρει αν καμιά φορά αυτό που απλά μας δένει είναι ο οίκτος που τα μάτια του αρρώστου τον μεταμορφώνουν σε αγάπη. Είναι στιγμές που μας ενώνει ο ανταγωνισμός, η περηφάνια, η ζήλια, η συμπάθεια, η συνήθεια, οι συγκρίσεις, η μοναξιά, ο φόβος. Και πού κρύβεται η αγάπη ανάμεσα σε όλα αυτά; Μπορεί να χωρέσει κι αυτή, κι αν χωράει μήπως λερώνεται ανάμεσα σε τόσες λάσπες; Και πόσο »αγάπη» μπορεί να θεωρηθεί μια αγάπη τέτοια μουτζωρωμένη;

Προσωπικά πιστεύω. Όχι. Γιατί σε αυτό που θεωρούμε μέχρι σήμερα αγάπη δεν γίνεται να υπάρχει κάτι που καταπιέζεται ή καταπιέζει (ο ανταγωνισμός, οι συγκρίσεις, η ζήλια, η συνήθεια καμιά φορά, το αίσθημα της υποχρέωσης απέναντι στον άλλον, ο οίκτος, ο φόβος κλπ.). Ας πούμε πως η αγάπη συνεπάγεται την ελευθερία. Μέσα στην αγάπη είναι κανείς ελεύθερος (ή τουλάχιστον έτσι θα ήταν το ιδανικό). Η αγάπη σημαίνει πρώτα απ’ όλα γνώση και αλήθεια. Όταν αγαπάω κάποιον, τον γνωρίζω (αυτό γίνεται συνεχώς), κοιτάω βαθιά την αλήθεια του. Μόλις την δω καλά και την αποδεχτώ έτσι όπως είναι μόνο τότε υπάρχει περίπτωση να αγαπήσω το άτομο. Αν αποδεχτώ το διαφορετικό αυτό είναι και το βρω με κάποιον τρόπο όμορφο.

κιδσ4Και μιλώ πρώτα για την αγάπη, θέλοντας φυσικά να καταλήξω στην έννοια της φιλίας, η οποία είναι μία καθαρή μορφή της πρώτης. Η φιλία λοιπόν είναι η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ δύο ατόμων τα οποία γνωρίζουν και αποδέχονται το ένα το άλλο έτσι όπως είναι. Είναι δύο άνθρωποι που μοιράζονται ίδια συναισθήματα, αλληλεπιδρούν κι επικοινωνούν βαθιά. Ανάμεσά τους εκτός από την αγάπη και το ενδιαφέρον, υπάρχουν η ειλικρίνεια, η κατανόηση και η ενσυναίσθηση-όλα αμφίδρομα, αμοιβαία. Στην φιλία υπάρχει και η ισότητα. Συνειδητοποιούμε ότι είμαστε διαφορετικοί αλλά συγχρόνως ίσοι. Αυτό ακριβώς το εύκρατο κλίμα, δεν επιτρέπει τον χειμώνα του κάθε φθόνου κι έτσι σκοτώνει το παράσιτο της ζήλιας και της σύγκρισης. Ο άλλος-ο φίλος, αποτελεί κάτι μοναδικό και αξιοθαύμαστο στα δικά μας μάτια, που η ομορφιά που ανακαλύπτουμε πάνω του-μέσα του, μας εμπνέει και μας εξυψώνει. Μας βγάζει και αυτός με τον τρόπο του, όπως και ο έρωτας, από την φυλακή του εαυτού μας. Και γι’αυτό τον σεβόμαστε ως κάτι πολύτιμο.

Σκεφτείτε τώρα πόσο εύκολα -εμείς οι λίγο πιο νέοι τουλάχιστον-αποκαλούμε κάποιον »φίλο» μας. Ωωωω παιδιάα..! Ελάτε τώρα! Τι υποκρισία τέλος πάντων! Πώς γίνεται να καταχωρούμε στην αντζέντα μας ως »φίλους» ανθρώπους τους οποίους συνειδητά ή υποσεινήδητα ζηλεύουμε; Άτομα τα οποία περισσότερο θα θέλαμε να αλλάξουμε, που απλά μας βοηθούν να γεμίζουμε τον χρόνο και την μοναξιά μας, που τους χρησιμοποιούμε για να μας γνωρίζουν άλλους, που τους λέμε ψέματα ωραιοποιώντας καταστάσεις, που τα έχουμε συνέχεια καλά μαζί τους… Δεν εννοώ ότι τα συγκεκριμένα άτομα είναι απαραίτητα κακά ή ανάξια για την φιλία μας, αλλά σκεφτείτε πόσος χρόνος χρειάζεται για να τους γνωρίσεις πραγματικά όλους αυτούς, χρόνος που πρακτικά δεν υπάρχει.

Συμπερασματικά, μερικοί το έχουμε ξεφτυλλίσει λίγο το θέμα της φιλίας. Έχουμε γίνει πολύ επιφανειακοί, πολύ ρηχοί κι επιπόλαιοι. Λέμε »φίλε» και »κολλητοί» (μην αναφέρω το πολυφορεμένο »σ’αγαπώ» που έχει αρχίσει να μοιάζει περισσότερο με λιγουριάρικη τσιχλόφουσκα παρά με έκφραση του συναισθήματος!), χωρίς να το πολυσκεφτούμε. Ε, δεν είναι λίγο λυπηρό αν το καλο-σκεφτείς; Και την στιγμή που αναρωτιόμαστε απογοητευμένοι κιόλας, γιατί χαλάνε τόσο εύκολα όλες αυτές οι »φιλίες»; Αυτές οι σχέσεις γκρεμίζονται στην πρώτη θαλασσοταραχή ακριβώς επειδή μέσα σε αυτές δεν υπάρχει ούτε η αγάπη, ούτε η φιλία. Εξηγώντας παραπάνω τι πιστεύω πως είναι αντίστοιχα, συνειδητοποιεί κανείς πόσο σπάνιες πρέπει να είναι τελικά τόσο η αγάπη όσο και η φιλία, ώστε να μην είναι τόσο εύκολο να έχεις φίλους όλους τους γνωστούς σου ας πούμε (!).

κιδσ2Ανεβαίνω στο λεωφορείο με αυτόν τον μακρόσυρτο συλλογισμό (είμαι τρελή, είμαι παράξενη-για κάποιους). Το εισητήριο καίει στην χούφτα μου, όπως κάθε υλοποιημένο σύμβολο. Το τοποθετώ στο στόμα του μηχανήματος. Μία στιγμή μετά κάθομαι ήδη δίπλα από ένα παράθυρο. Έξω βρέχει ελαφρά, σαν φιλικό χάδι στην πλάτη… Σκέφτομαι τους δικούς μου αγνώστους, γνωστούς. Τις παρέες, τους φίλους μου. Βλέπω τα φύλλα που σtροβιλίζονται σε μικρές ομάδες. Αφήνομαι (πάντα με μια ενοχή, δεν ξέρω γιατί, όταν σκέφτομαι τόσο πολύ. μάλλον επειδή δεν ξέρω αν κάνω περισσότερο κακό παρά καλό.). Κατεβαίνω στην καθορισμένη στάση. Πέντε λεπτά περπάτημα και βρίσκομαι ήδη μπροστά από την πόρτα του νωχελικού μαγαζιού.

Σπρώχνω το ξύλο. Βρίσκομαι αμέσως ανάμεσα σε ένα σωρό αγνώστους-εν δυνάμει-γνωστούς. Προσπερνώ και ανεβαίνω τα σκαλιά. Σκάω ένα χαμόγελο σε όλα τα πρόσωπα της παρέας και χαρίζω ένα φευγαλέο φιλί στον καθένα τους και μετά κάθομαι ευτυχής ανάμεσά τους και τους κοιτώ. Κρυφά, ήσυχα τους παρατηρώ. Καθώς μιλούν ο ένας στον άλλον, σκύβουν, τείνουν το αυτί τους. Απλώνουν τα χέρια τους, σταυρώνουν τα πόδια τους, τα ξε-σταυρώνουν. Στρέφονται, απομακρύνονται κι επιστρέφουν. Χαμογελούν, αφαιρούνται, καπνίζουν, φωνάζουν και γελούν. Μιλούν μαζί συγχρόνως, μιλούν μεμονωμένα, σιωπούν. Ποιους απ’ όλους αυτούς αγαπώ πραγματικά; Με ποιους είναι αμοιβαίο το συναίσθημα; Φυσικά και ξέρω τις απαντήσεις 🙂

Θυμάμαι όσα σκέφτηκα, όσα σας είπα μέχρι τώρα και αναρωτιέμαι κάτι μικρό και τελευταίο: Πόσους πραγματικούς φίλους μπορούμε να κάνουμε άραγε; Πολλούς ή λίγους; Αλλά έχω ήδη την δική μου απάντηση και σε αυτό. Προς το παρόν ηρεμώ και απολαμβάνω τις παρουσίες τους, τώρα αυτήν την στιγμή που τους αγγίζω. Κοιτώ το παράθυρο. Έξω βρέχει ελαφρά, σαν φιλικό χάδι στην πλάτη… Μέσα βρέχει ζεστά σαν.. χαρμολύπη.

κιδσ1

Επανερχόμαστεεε!

Advertisements

3 thoughts on “Χαρμολύπη (ένα παραμιλητό για τις »φιλίες» και την φιλία)

  1. Συμφωνώ με όσα λες…Και γω τα σκέφτομαι κάθε φορα τόσο μα τόσο πολυ…Και γω τους παρατηρώ και μετα κανω σκέψεις, και ύστερα νιώθω ενοχές για την τόση σκέψη, αποστασιοποίηση, παρατήρηση…η φιλια είναι κάτι δύσκολο στην εποχή μας, όπως η πραγμάτψση όλες τις μεγάλες έννοιες: ελευθερία, αγάπη…Καταλήγω λοιπόν πως η φιλία, ´οπως και η αγάπη, είναι πραγματική οταν ποτίζεται συχνά και αληθινά, υπάρχει έδαφος να ανθίζει και βέβαια αντέχει τις οποίες δοκιμασίες του ανθρώπινου λάθους και εγωισμού και βγάινει δυνατή…φιλια!!

    1. Πολύ ωραία τα λες @oneiraparamithiou !!

      Να »ποτίζεται συχνά και αληθινά», να καλλιεργείται συνεχώς δηλαδή και πέρα από το κοινό παρελθόν στο κοινό παρόν, γιατί συνεχώς εξελίσσεται. Ναι, πράγματι οι φιλίες είναι ίσως και »είδος» προς εξαφάνιση… Γιατί όμως? Δεν θα έπρεπε να αναρωτιόμαστε όλοι λίγο που και που?

      Και όχι, πέρα από τις ενοχές που ακολουθούν (αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο πάνω στο οποίο θα ήθελα να »εμβαθύνω» κάποια στιγμή…..!), οι σκέψεις (με μέτροοο) είναι πολύ καλό να υπάρχουν και όχι απλώς να υπάρχουν αλλά και να κινούνται, και να ζωντανεύουν και να βοηθούν!

      Ευτυχώς, ό,τι και να γίνεται..πάντα υπάρχουν πραγματικές φιλίες 😀

      Καλό σου βραδάκι και σε ευχαριστώ πολύ-πολύ για το όμορφο σχολιό σουυ!! 🙂
      Χαρούμενο Σ-Κ από αύριοοο..!!! 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s