Γράμμα σε έναν άγνωστο.

handsome

.℘.

Αγαπημένε άγνωστε,

Πού είσαι; Είναι φορές που βλέπω την φιγούρα σου να προβάλλεται στην άσφαλτο μπροστά, μα πριν προλάβω να γυρίσω, εφάπτεται με την σκιά μου… Σε τσακώνω κάποιες στιγμές σε μια ταινία τυχαία, στην τηλεόραση. Ακούω μία σου κουβέντα από έναν κομπάρσο, που εξαφανίζεται δια παντός μετά την σκηνή. Σου ορκίζομαι, σε βλέπω. Είσαι αυτός που κρύβεται πίσω από ένα δέντρο, που κάθεται τυλιγμένος στο παλτό του και διαβάζει ένα βιβλίο, στο οποίο πρωταγωνιστεί. Κι εκεί σε αυτές ακριβώς τις σελίδες είσαι ένα από τα χιλιάδες γράμματα, στιβαγμένος σε μία φανερή αφάνεια. Είσαι ένα πρόσωπο ανάμεσα σε δεκάδες που προσπερνούν στο πεζοδρόμιο μια μέρα με βροχή. Ένας χάρτινος ήρωας που κλειδώθηκε στα ακουστικά μου. Ο άγνωστος γείτονας κόντρα στο φως του δωματίου του, που το μόνο που φωτίζει επάνω του είναι η κάφτρα του τσιγάρου. Μία φάλτσα νότα ξέμπαρκη που ξέφυγε από το χέρι του μαέστρου, κάτι παράταιρο που αποσιωπήθηκε. Μα ακόμα, μπορώ να σε ακούσω τα απογεύματα δίπλα από την θάλασσα που πετάς χαμηλά μαζί με τα υπόλοιπα πουλιά, όταν τα φτερά σου γδέρνουν την από μέσα νοσταλγία μου. Είσαι το ποδήλατο ενός περαστικού και το κασκέτο του. Ο γέρος ψαράς που έχει πάντα γυρισμένη την πλάτη του και σκυφτός περιμένει, ψαρεύοντας την ειρωνεία της ζωής. Ο επιπόλαιος επαναστάτης με τα μακριά μαλλιά που κολλάει αφίσες σε έναν γκρεμισμένο τοίχο. Ο φακός που σκανάρει την ομορφιά. Σε γεύομαι από το ποτήρι στην τελευταία γουλιά τριγυρισμένη από την πιο χαρούμενη μελαγχολικά παρέα. Σου λέω αλήθεια. Σε νιώθω συχνά να τρέχεις δίπλα μου, πάνω στο όχημα ενός κινούμενου ονείρου. Πίστεψέ με σε παρακαλώ, γιατί είσαι ο μόνος που μπορεί. Επειδή είσαι ο μόνος που φιλώ αυτό το φθινόπωρο σε κάθε δρόμο της σκέψης μου, καθώς παραμερίζω με τα μποτάκια μου τα ξερά φύλλα. Ο μόνος είσαι με τον οποίο μαθαίνω γεωγραφία, καθώς κρατώ το πρόσωπό σου στις χούφτες μου, αποδιώχνοντας την ευτυχία. Όχι, μην κλαις που ζούμε έτσι! Χωριστά. Απλώς πες μου ότι με πιστεύεις κι ότι κάποτε σου λείπω κι εγώ… Και τότε ίσως, μία μέρα, κάπως-κάπου, βρεθούμε.

Σε φιλώ,

προκαταβολικά μα με αγάπη.

.℘.

Advertisements

10 thoughts on “Γράμμα σε έναν άγνωστο.

  1. Αυτοί οι άγνωστοι, οι εν δυνάμει γνωστοί, ή ίσως «μελλοντικά αγαπημένοι» πόσες υποσχέσεις κρατούν και πόσες ευχές θα μπορούσαν άραγε να εκπληρώσουν…
    Καλημέρα μαγική φωνή (και μαγική πένα θα έλεγα εγώ). Φιλί γλυκό.

    1. Αγαπητή Μαρίνα,
      Με τους αγνώστους ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις… 🙂
      Σ’ευχαριστώ πάρα πολύ για το πέρασμα!

      Καλό απογευματάκι να έχεις και ένα γεμάτο ΣΚ εύχομαι πάντα με χαμόγελα:)

  2. Αυτόν τον άγνωστο, αναρωτιέμαι αν θα τον συναντήσουμε ποτέ πραγματικά… έχει μια απίστευτη ικανότητα να μη σε αφήνει να τον πλησιάσεις, ξεγλιστρά υπέροχα, θυμίζει τις παράλληλες γραμμές του τραίνου που ταξιδεύουν μαζί ατελείωτα χωρίς ποτέ να τέμνονται! 😉

    Υπάρχουν όμως μαγικές στιγμές, που είμαστε ένα!

    ΑΦιλάκια ταξιδιάρικα, θα έλεγα! 🙂

      1. Αν δεν κάνεις και εσύ «κάτι»… μπορεί να μη δεις! χαχαχα! (γέλασε σατανικά η «μαγισσούλα»!!! 😉
        ΑΦ! και καλή «ενωτική» βδομάδα! ❤

  3. Η μπορεί αυτός ο άγνωστος κάποτε να υπήρχε..κ λόγω γεγονότων, να μην υπάρχει. Αντ´αυτου, άφησε το πνεύμα του να μας προστατεύει ρίχνοντας κλεφτές ματιές στην καθημερινότητα μας…
    Καλησπέρα φωνή 🙂

    1. Καλή μου Αντριάνα,
      Ναι.. Λες να είναι εκείνες οι περίεργες στιγμές που νιώθουμε απροσδιόριστα δυο μάτια να μας παρακολουθούν, αλλά δεν υπάρχει κανείς να μας κοιτά? 🙂 Είναι ένας τρόπος συνάντησης και αυτός.

      Καλησπέρα Αντριάνα μου και καλή εβδομάδα!

  4. Μήπως ο άγνωστος χάσει την γοητεία του, σαν γίνει γνωστός, Φωνουλα, ή είναι τότε που θα ξεκινήσει η πραγματική μαγέια, αυτή της γειτνίασης και εξερεύνησής του;

    Κατά τη γνώμη μου εξαρτάται απο την περίπτωση… 😉 σε όλα τα ζητήματα…

    Και…έχω μια αμαρτία/βλακεία να εξομολογηθώ.
    Είμαι τοοοοσο στον κόσμο μου τους τελευταίους μήνες, που έχω χάσει κυριολεκτικά τα της WordPress, και έτσι ενω το ιστολογιό σου ηταν στο follow μου δεν μπορούσα να διαβάσω ούτε σχόλια, ούτε έρχονταν ενημερωτικά emails. Και τώρα … ξύπνησα και Άλλαξα τις ρυθμίσεις οπότε καλως σε (ξανά)βρήκα!!
    Και απο ότι βλέπω έχω μπόλικο διάβασμα να ρίξω… 😉

    1. Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις αν δεν τον γνωρίσεις αυτόν τον Άγνωστο τελικά..!

      Αλλά είναι κάποιοι άγνωστοι, που το νιώθεις πως ίσως σε ένα παράλληλο σύμπαν-αυτό που μπορεί να συμβεί από τη μια στιγμή στην άλλη-θα ήταν »πραγματική μαγεία» το ταξίδι μαζί τους… Ή εντέλει όλο αυτό είναι και μια μεγάλη αυταπάτη…. Νταααξ, δεν λέει να μένουμε και πολλοί σε αγνώστους, αν δεν προσπαθούμε κιόλας και περιμένουμε και την»γειτνίαση» στο χέρι… 🙂 Υπάρχουν και πολλοί γνωστοί γύρω μας που είναι τέτοιοι….Άγνωστοι.

      Και κοίτα να δεις που μπορεί εκεί να κρύβεται η μεγαλύτερη μαγεία…! 🙂

      Και…δεν υπάρχει καμία »αμαρτία/βλακεία» να εξομολογηθείς! Χαχαχα Ξέρεις πόοοοσες φορές έχω κάνει τεράστιες παύσεις από αυτό το μπλογκ?? Και έφευγα και ξαναγύριζα και ετσι θα συνεχίσει να γίνεται γιατί ακόμα κι εμείς της μπλογκόσφαιρας πίσω από την οθόνη άνθρωποι είμαστε προς θεού! 😉

      Σ’ευχαριστώ και πάλι για όλα αυτά τα πολύ γλυκά σου σχόλιαα.! Μου φτιάχνουν την ημέραα 🙂 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s