Του Πόθου η Παιδική Χαρά

DSCN2592 (2)»Σου έχει τύχει ποτέ αγαπητέ μου φίλε, να κοιμάσαι και να ξυπνάς με έναν ακατανίκητο -ζαβολιάρη ήθελα να πω- πόθο; Έναν πόθο που δεν μπορείς να τον κάνεις να κάτσει ακίνητος κάπου λες και είναι ένα υπερκινητικό αγοράκι που δεν ησυχάζει, που δεν ξεχνάει, δεν κουράζεται και όλο τρέχει γύρω-γύρω από το μυαλό σου. Και ο μικρός αυτός πόθος -τόσο απαιτητικός από τον πρώτο καιρό της ζωής του ακόμα- έχει κάνει τον νου σου ολοήμερη παιδική χαρά!

Έχει όνομα αυτό το μικρό παιδί; Από που προέρχεται και πώς γεννήθηκε μέσα στα σπλάχνα του μυαλού και της ψυχής σου; Γιατί υπάρχει; Τι το δένει επάνω σου;

Και φτάνουν οι στιγμές που αυτό το αγόρι γίνεται βάσανο. Που μεγαλώνει, ψηλώνει, γίνεται έφηβος και αγριεύει. Το σώμα του βαραίνει, γίνεται στιβαρό και σκληρό. Μετατρέπεται σε έναν άπληστο ψίθυρο και ζητά συνεχώς κάτι από εσένα, σκύβοντας πίσω από το αυτί σου, όπου κι αν πας. Το αγόρι δεν είναι πια διασκεδαστικά αθώο, δεν προσφέρει χαρά ή γαλήνη. Το αγόρι έγινε ένα μεγάλο βάρος, σαν αόρατος κακοήθης ταραχοποιός που βρίσκεται κουλουριασμένος στο κέντρο του εγκεφάλου σου.

Και τώρα πλέον φτάνεις να μην αντέχεις άλλο την συμβίωσή σας. Τον νιώθεις σαν ξενιστή, σαν παράσιτο που σε δηλητιριάζει. Τώρα σε νοιάζει μόνο τι πρέπει να κάνεις για να τον εξοντώσεις. Ποιος είναι ο τρόπος να τον νικήσεις; Να τον σκοτώσεις; Ναι, να τον σκοτώσεις και να τον κερδίσεις. Να τον ελευθερώσεις δίνοντάς του αυτό που θέλει τόσο πολύ! Μπορείς να πάρεις αυτό που επιθυμεί-αυτό που ποθείς! Πάντα μπορείς. Αρκεί να μην επαναπαυτείς και συνηθίσεις την συγκατοίκηση με τον σκοτεινό έφηβο, όσο αναπάντεχα μαγευτικό και γεμάτο προκλήσεις είναι το ταξίδι μαζί του. Μην ξεχαστείς, μην αφήσεις το παιδί, τον έφηβο να μετατραπεί σε γέρο…», είπε στον νεαρό δίπλα του ο ηλικιωμένος κύριος, που είχε εναποθέσει το κουρασμένο του σώμα στο παγκάκι, και άφησε από μέσα του έναν βαθύ αναστεναγμό. Όσο περνούσαν τα χρόνια όλο και πιο πολύ ένιωθε αυτήν τη διαδυκότητα ανάμεσα στο σώμα και στην ψυχή. Ανάμεσα σε εκείνον και τον Πόθο του. Δεν είχε καταφέρει να τον σκοτώσει…

Είχε γίνει γέρος.

DSCN2594 (2)Καλημέρα σε όλους!

Advertisements

4 thoughts on “Του Πόθου η Παιδική Χαρά

  1. Κι απο τον έφηβο όμως, υπάρχουν κι αλλα στάδια μέχρι να γίνει γέρος. Έτσι δεν είναι; Κι ο,τι μας ενοχλεί..καλο είναι να το διώχνουμε..άμεσα κιόλας. Καλημέρα 🙂

  2. Όσο αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας, σαν δυο ξεχωριστές οντότητες που μάχεται η μια την άλλη, αυτό το εσωτερικό πανηγύρι δεν θα τελειώσει ποτέ, ούτε και όταν γεράσουμε… και ξέρεις τα χρόνια περνούν γρήγορα! 😉
    {Η μια οντότητα είναι αυτό που είμαστε, έτσι όπως είμαστε, η «άλλη» είναι αυτό θα θέλαμε να είμαστε και αυτά τα δυο, δεν μπορούν να συγκατοικήσουν!} … και έχει πλάκα η παρακολούθηση τους! 😉

    ΑΦιλάκια στην Αλεξάνδρα μόνο! ❤

  3. Φωνούλα μου, πολύ ωραίο διήγημα…Δεν είμαι σίγουρη αν το κατανόησα «σωστα», μια και για μένα μπορεί να επιδεχτεί πολλές ερμηνείες. Ωστόσο, θα πω πως όπως καθε τι στη ζωή, έτσι και ο όποιος πόθος χρειάζεται μέτρο, ανάγνωση, κατανόηση και καλή συγκατοίκηση. Και πως εύχομαι σε όλους μας να γεράσουμε όμορφα, τόσο εξωτερικά, αλλά κυρίως εσωτερικά, μέσα από τις εμπειρίες που θα μας κάνουν όχι μόνο σοφότερους, αλλά και θα μας δώσουν την όρεξη μικρού παιδιού να θέλουμε να μάθουμε και κάτι ακόμα, να θέλουμε να ημερεύουσουμε μέσα μας κάποιον πόθο ακόμα, να θέλουμε να συγκατοικήσουμε αρμονικα με περαιτέρω δουλειά για όνειρα και επιθυμίες…Πολλά φιλιά, και έστω και καθυστερημένα, καλό χριστουγεννιάτικό μας μήνα! 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s