San Βροχή..

[Επειδή τον τελευταίο καιρό αναρωτιέμαι πόσο ενήλικη είμαι και τι πραγματικά σημαίνει να ενηλικειώνεται κανείς (αλλά-πιθανόν- θα επανέλθουμε σ’αυτό). Κι επειδή, σαν να έσπασε ο διάολος το ποδάρι του, ένα μεσημέρι συνάντησα σε μία πανεπιστημιακή ημισκότεινη αίθουσα τους στίχους του Μπλέηκ…τα συναισθήματα ήταν αναπόφευκτα:]

1-childhood

When the voices of children are heard on the green,
And whisperings are in the dale,
The days of my youth rise fresh in my mind,
My face turns green and pale.

Then come home, my children, the sun is gone down,
And the dews of night arise;
Your spring and your day are wasted in play,
And your winter and night in disguise.

{Nurse’s Song~William Blake}

 ♠

1-lovephoto5

Η βροχή πέφτει ανήσυχα απόψε. Οι σταγόνες στάζουν ερωτηματικά στο τζάμιτρέχουν αποσιωπητικα καί τραγουδούν. Πότε μεγάλωσες;  Μεγάλωσα; Και τότε ποιο είναι το παιδάκι εκείνο που με κοιτάει μέσα από το απέναντι παράθυρο κρυφά, κρατώντας σφιχτά στα χέρια ένα καραβάκι έτοιμο να σαλπάρει; Και το νερό-σαν ενσαρκωμένος χρόνος-συνεχίζει να χάνεται βουβά και τίποτα-τίποτα πια-δεν μας βοηθά. Ανοίγομαι, νύχτα στο άγνωστο. Η καρδιά μου χτυπιέται μεσ’ το αίμα σαν ψάρι έξω από το νερό. Μα πού πάω και αγαπιέμαι; Κολυμπώ με τα χέρια του φόβου μου δεμένα.Πού πας; Κι αυτός με σέρνει στο καϊκι του-με διογκώνει στο πανί του. Πάντα πονάει η πρώτη φορά-μακροβούτι στη λίμνη. Μα πού πάω και αγαπιέμαι; Γιατί δεν κάθομαι εδώ, στην άγνοια-την ατομική μου διασκέδαση-και αφήνω την αθωότητα και την αυθεντικότητα να ξοδευτούν σε μια φθαρμένη λήθη; Τι θέλω και τραβάω σε κάτι τόσο ξένο;Θέλεις-πραγματικά; Πώς διαλύεται τόσο εύκολα το δικό μου το αυγό! Kι ας ξέρω πως πρέπει πρώτα να γκρεμιστεί, για να πετάξω-πόσο πονάνε αυτά τα συντρίμια! Σαν βροχή όπως τσακίζονται..Κουράγιο. Όλα τα γυαλιά των παιδικών μας ονείρων. Πόσο μεγάλωσα..!-ποτέ δεν κατάλαβα.

Advertisements

13 thoughts on “San Βροχή..

  1. Μεγαλώνουνε και «ενηλικιωνόμαστε» κάθε μερα, Αλεξαντρα μου! Και κάθε καινούργιο κύτταρο που μπαίνει στο σώμα μας κάνει πέρα τα άχρηστα και ενσωματώνεται με τα ήδη ζωντανά, σε μια συχνά επώδυνη αλλα όμορφη διαδικασια ζωής…
    Τι ωραία ταινια η συγκεκριμένη! Η μελωδίες μου έφερε επίσης κ Χατζιδακι στο νου… Φιλια γλυκά, «ενήλικα» και ανοιξιάτικα!

    1. Ονειρένια μου, Η »ενηλικίωση» δεν έχει να κάνει (μόνο) με την ηλικία, ή την σωματική ανάπτυξη και την ωρίμανση.., έτσι σκέφτομαι τώρα τελευταία… αλλά μάλλον θα γράψω ένα άλλο άρθρο γι’αυτό, οπότε ας μην επεκταθώ πολύ… 😉 Έχεις δίκιο, και με ηρεμεί αυτό που είπες ❤

      Την λάτρεψα αυτήν την ταινία, όπως και την μουσική της επένδυση! Δικαίως ο (γαλλοέλληνας-λες από εδώ να προέρχεται κι αυτή η αίσθηση του Χατζιδάκι..? 😉 ) Ντεσπλά κέρδισε το σχετικό Όσκαρ φέτος (και είχε και δύο υποψηφιότητες, η δεύτερη για το ''Παιχνίδι της μίμησης!'' 😀 .

      Φιλιά πολλά, καλό μήνα και μία όμορφη άνοιξη να έχουμεε 🙂

      1. Κοριτσάκι, τα κύτταρα τα εννοούσα και αλληγορικα σκεπτόμενη… 😉 Δεν ήξερα ότι εκτός απο γαλλική είχε και ελληνική καταγωγή ο συνθέτης! Wow! ❤ ❤

  2. Με τίποτα να μη πεθάνει το παιδί μέσα μας και αυτό στο λέει μια γιαγιά που πολλές φορές έχει αισθανθεί «ένα» με τα εγγονάκια της! 😉
    ΑΦιλάκια και αγκαλίτσες σου εύχομαι να έχεις σε όλη σου τη ζωή! ❤

    1. Μαγισσούλα πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θα μπορούν να το κάνουν αυτό, όλοι μπορούμε κατά βάθος! Θέλω να παραμείνω »παιδάκι» στην ενήλικη ζωή μου, που ακόμα καλά-καλά δεν άρχισε.. ακόμα είμαι, ακόμα νιώθω 😉 Με συγκινούν τα παιδιά, γι’ αυτό -από φιλοσοφία και ιδεολογία κυρίως- επέλεξα να ασχοληθώ με τις παιδαγωγικές σπουδές (αρχικά τουλάχιστον 🙂 ) !

      Κι εγώ σου εύχομαι να τα χαίρεσαι τα εγγονάκια σου και να σαι ευτυχισμένη μαζί τους κι αυτά μ’εσένα… είναι ευλογία ❤

      ΑΦΦΦΦΦΦιλάκια, επειδή όποιος ''παίρνει'' αγάπη, μοιράζει κιόλας 😀

  3. Όπως λέει και ενα αγαπημένο μου τραγούδι (Κρυστάλλινα Πλοία – Νικόλας (Razastarr) ) «‘αλλος καλά θα την δεχτεί και θα την γνωρίσει και άλλος μόλις την δει θα υποχωρήσει».Αυτό πιστεύω και γω μπορούμε άνετα να μείνουμε και να κοιτάμε τον κόσμο γύρω μας σαν να είμαστε παιδιά ενώ το δύσκολο και το όμορφο είναι να πάρουμε τις ευθύνες των ενηλίκων και να αλλάξουμε με σκέψη ¨παιδική¨ αυτόν τον κόσμο.

    1. Σοφιστή, καλώς ήρθες (το μπλογκ σου μου άρεσε ιδιαίτερα…, να γράφεις, όποτε το αισθάνεσαι! 😉 )!
      Έχεις δίκιο σε αυτό που λες, αλλά σκεφτόμουν τι σημαίνει »σαν να είμαστε παιδιά»… και τα παιδιά μέσα στην καλοσύνη τους, γίνονται μερικές φορές απίστευτα σκληρά!
      Η ενήλικη ζωή φυσικά έχει και τις χαρές τις και τις λύπες της, όπως και κάθε ηλικιακή φάση στη ζωή του ανθρώπου. Συμφωνώ με αυτό που είπες. Η εύκολη και αβασάνιστη επιλογή θα ήταν να στεκόμαστε και να κοιτάμε τον κόσμο να »προχωράει», ενώ εμείς παραμένουμε στο ίδιο σημείο.
      Το δύσκολο είναι να διατηρήσουμε μία »παιδική» ματιά σε έναν κόσμο που ήδη μας έχει πληγώσει κι εμείς το ξέρουμε.. (αυτό θαρρώ θα πει ενηλικίωση..) 😉

      Σ’ευχαριστώ πολύ για το μοίρασμα των σκέψεών σου 😀
      Όμορφο κυριακάτικο απόγευμα να έχεις!

      1. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ να είσαι καλά και να σκεφτείς πως εντελώς τυχαία έπεσα πάνω στο blog σου. Ιδιαίτερο και ξεχωριστό που με έκανε να κάτσω και να διαβάσω τις σκέψεις σου. Να είσαι καλά !

      1. Αλεξάνδρα μου, το μότο μου είναι πως «επανάσταση είναι η επιστροφή στην αθωωότητα» (αποτελούσε και την πρώτη μου ανάρτηση ever). Μια αθωότητα όχι με αυτήν του απονήρευτου, του αφελούς, του χαζού, του μη έμπειρου ή σκληραγωγημένου, αλλά αυτού που εξακολουθεί να έχει παιδική καρδιά, με την έννοια ότι δεν αφήνει την λαχτάρα για τα παιδικά του όνειρα (που είναι και τα πιο σοβαρά, γιατί είναι τα πιο ανόθευτα τελικά) να σβήσουν, τον (καλοπροαίρετο) τρόπο με τον οποίο προσπαθεί να αντιμετωπίζει τον συναθρωπό του, το σπίτι του, την οικογένειά του. Όπως επίσης και το μυαλό του που τότε δεν ήταν κουρασμένο, μα σα σφουγγάρι ρουφούσε την πληροφορία από παντού και φίλτραρε ασυνείδητα, τι κάνει για εκείνο και τι όχι. (έχεις παρατηρήσει πως παιδιά και ζώα πιάνουν «αύρες» στον αέρα και δεν μπορεί πολλές φορές να τα δελεάσεις εύκολα;Εντάξει δεν μιλώ για αρρωστημένα καθάρματα που καταφέρνουν τα πάντα – όπως ένα πρόσφατό μας παράδειγμα, πιστέυω καταλαβαίνεις τι εννοώ…)

        Είναι πολύ δύσκολο και θέλει καθημερινό αγώνα, αλλά αξίζει πιστεύω…Ξέρεις,πολλές φορές για παράδειγμα τα (αγαπημένα μου)παραμύθια λένε τις πιο σκληρές αλήθειες, τα παιδικά παιχνίδια συμβολίζουν τις πιο σοβαρές έννοιες, που χρειάζονται αράδες επί αράδων για μας πουν το ίδιο στις εφημερίδες κτλ. Αυτά τα διαμαντάκια επιμένω λοιπόν και προσπαθώ να μην χάνω, χωρίς αυτό να σημαίνει πως αφήνομαι ανοχύρωτη στον κάθε πονηρό «ενήλικα». Ίσως, το πιο σοβαρό παιδικό χαρακτηριστικό να είναι το ανοιχτό μυαλό και η ανοιχτή καρδιά τελικά, πράγμα που πολύ συχνά αναφέρει και η αγαπημένη μας Στεφανία… 😉

        Φιλιά γλυκά και ενήλικα-«παιδικά»!

        ΥΓ:Επίσης τώρα που το σκέφτομαι, ένα απόλυτα παιδικό χαρακτηριστικό, είναι να μην δεχόμαστε άκριτα ότι μας σερβίρουν και η τυφλή υπακοή στην ομαδοποίηση σε «κουτάκια» φρονιμάδας που προσπαθούν να μας βάλουν η κοινωνία, η δουλειά κτλ. Όταν είμασταν μικροί αντιδρούσαμε λίγο παραπάνω, με βάσει το ένστικτό μας, και συμβιβαζόμασταν μάλλον λιγότερο, έτσι δεν είναι; 😉

      2. Ονειρένια μου,

        Πολύ όμορφο αυτό σου το σχόλιο… Με »παιδική ματιά» να βλέπουμε τον κόσμο μας, δηλαδή με ανοιχτές αισθήσεις (για να επεξεργαζόμαστε και κριτικά όσα μας περιβάλλουν) και ανοιχτή-απελευθερωμένη καρδιά, ώστε να την ακούμε και να την ακολουθούμε. Μου άρεσε ιδίως η αναφορά σου στα παιδικά όνειρα, και η άποψή σου ότι αυτά θα έπρεπε να ακολουθήσουμε και στην ενήλικη ζωή μας… Πόσοι λίγοι το έχουν καταφέρει αυτό όμως ε? (Μπορείς να φανταστείς πιο ήταν το δικό μου-κι ένα από τα πολλά μέχρι και σήμερα? 🙂 )

        Και φυσικά, είναι δύσκολο να ξεγελάσεις ένα μικρό παιδί, μάλλον επειδή εμπιστεύεται το ένστικτο και την διαίσθηση με την οποία είναι πρικοισμένος κάθε άνθρωπος, μα καθώς είναι νωρίς ακόμα δεν το έχει αποβάλει, σε αντίθεση με τους περισσότερους »μεγάλους»… Λες? 🙂

        Σ’ευχαριστώ γι’αυτό σου το σχόλιο ιδιαίτερα, γιατί με έβαλε σε σκέψεις! ❤ 😀

        Καλό απογευματάκι σου εύχομαι!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s