Αιχμηρές στιγμές

1-awish12Είμαι αφηρημένη. Κλειδωμένη μέσα στις περισσότερες λέξεις, ουσιαστικά -εμμονικά σχεδόν-περιστρέφομαι πάντα κοντά στα ίδια θέματα σαν να ξετυλίγω ένα κουβάρι γύρω από τον εαυτό μου κι αφήνω το νήμα να ζωγραφίζει τον λαβύρινθο. Τσαλαβουτώ στις σελίδες και στο μελανό απροσμέτρητο κενό, χωρίς να κρατώ τίποτα, άδεια. Με ένα ζευγάρι μαύρα γυαλιά ακόμα και όταν έχει συννεφιές προχωρώ. Προσπερνώ σαν ζαλισμένο καφκικό σκαθάρι χωρίς κατεύθυνση μέσα από έναν μεγάλο αχανή σταθμό. Όταν χιλιετίες πριν ξέχασα να πετώ, έμαθα να πληγώνω τους άλλους και τον εαυτό μου, λόγω περηφάνιας και φανταχτερής ιδεολογίας καθημερινά να ζω. Κι όλη μέρα ένα μεγάλο προβολέα αδελφικό ένιωθα να με παρακολουθεί από το ταβάνι της γης κι εγώ να πνίγομαι στην αυλαία μου μέσα στις σκέψεις και οι Σάτυροι να χειροκροτούν πίνοντας και ψαρεύοντας τον μικροπρεπή μου πόνο, για να τον φάνε. Όπως και τότε, μέχρι και τώρα, όταν νυχτώνει, κρυώνω κάτω από κάθε λυπημένο φανοστάτη. Οι συλλογισμοί μου με αποπροσανατολίζουν μέσα στη μέρα και ξεχνάω να βρω το μονοπάτι που μου στρώσανε. Ξεμένω στα καπηλειά των κυνικών χωρίς χάρτη. Και τότε –κρακ– ακούγεται ξανά ο τροχός της Μεγάλης Ειρωνείας. Ήρθε ο καιρός που η μοιραία μοναξιά σφαλίζει τα παντζούρια και πέφτει ασταμάτητα για ύπνο καταπίνοντας την λήθη, κρατώντας με ταμπουρωμένη. Αυτός που με κυνηγάει γυρίζοντας τα λιγδερά σοκάκια του κοσμικού ρολογιού προφτάνει και στέκεται αυτήν την αιχμηρή στιγμή πίσω μου χτενίζοντάς με- με την ανάσα του. Σαν χθες, σαν αύριο-δεν θα βρέξει αισιοδοξία σήμερα, να ξέρεις.

1-aημοναξιάασταμάτητακοιμάται

Advertisements

14 thoughts on “Αιχμηρές στιγμές

  1. Δεν θα ήθελα Αλεξάνδρα μου, να πληγωθείς απ΄ τις αιχμηρές στιγμές που έχω την αίσθηση πως εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε με τη σκέψη… γιατί δεν είμαστε η σκέψη! 😉
    Θα έχεις προσέξει, πως δεν στέκομαι στην εξαιρετική ποιητική ποιότητα του κειμένου, αλλά «κοιτάζω» και την αίσθηση που μου αφήνει και αυτή είναι θλίψη, όχι η δική σου, αλλά όλης της ανθρωπότητας… γι αυτό ας μείνουμε στον ήχο της σιωπής!

    Το τραγούδι αγαπημένο παρόλο που δεν είχα ακούσει αυτή την εκδοχή… εκδοχή θυμού!

    ΑΦιλάκια με στρογγυλεμένες γωνίες Αγάπης! ❤

    1. Αιχμηρές στιγμές σαν αυτές έχουμε όλοι μας κάπου στο χρονικό πλαίσιο που μας έχει δωθεί. Τι ακριβώς είναι για εμάς η σκέψη μαγισσούλα? Θύμησέ μου ένα από τα σχετικά ποστ σου, να με παραπέμψεις! 😉

      Είναι μία αρκετά πρόσφατη εκδοχή από ένα συγκρότημα που ακούγεται τελείως αλλιώς πέρα από μερικά τραγούδια σαν αυτό!

      ΑΦΦΦιλάκια αισιόδοξα και φθινοπωρινά ❤ !

  2. Αυτο που μου αρέσει παντα στο ιστολογιο σου, ειναι η τριπλή «απόλαυση» που λαμβάνω:διαβάζω τα υπερρεαλιστικό γραπτό την πρώτη φορα για να πιάσω το συναίσθημα. Τη δεύτερη για να ρουφήξω τις λέξεις και τις απρόσμενα αλλοπρόσαλλες μα ταιριαστές εικονες που αυτές δημιουργούν. Τελος σε όλο αυτο, να ρίξω απο πανω κ την μουσικότητα που διαλέγεις για μας καθε φορα.
    Απόλαυση.
    Ωστοσο, να πω κ γω πως η μελαγχολία κ η αναζήτηςη ειναι κομμάτι καθε σκεπτόμενου ανθρώπου που τεντώνει τα άκρα του προς την ωριμότητα και την παρατήρηση σε σχέση με το μέσα του αλλα και τους έξω (ιδιαίτερα σε ηλικίες σαν κ τη δικη σου) . Πολλές φορες αυτο το τεντωμα δημιουργεί ρωγμές μέσα στις οποίες φωλιάζουν σταλίτσες βροχής, που δεν ειναι, όπως λες κ συ, αισιόδοξες.
    Αλλα… Ειναι μόνο σταλίτσες, Αλεξάνδρα μου. Το φως της ψυχής σου-κ όσων σε αγαπούν- ήδη τις στέγνωσε.
    Σε φιλώ γλυκα!
    Περιμένω με ανυπομονησία την επόμενη ανάρτηση! 😘😘❤️

    1. Γεννημένη για να παιδεύω τον κόσμο εε?? Χαχαχα :’) 😛 😀

      Καλή μου Κατερίνα! Ευτυχώς αυτές οι στιγμές έρχονται και φεύγουν, αλλά εκείνη την ώρα είναι καλό να καταγράφονται γιατί έχουν κι αυτές την αξία τους θαρρώ, το αντιλαμβάνεται κανείς αργόοοτερα! 😉 Έχεις απόλυτο δίκιο. Δημιουργούνται ρωγμές, αλλά εκεί που δεν το περιμένεις, την επόμενη στιγμή επουλώνονται πάλι με φως κι ανθρώπους που ξέρουν να το προσφέρουν απλόχερα! 🙂 🙂

      Έχω ήδη ξανά το φως μέσα μου! 😉

      Σε φιλώ επίσης! ❤ :***
      Καλό βράδυ Ονειρένια!

  3. Έξω βρέχει και εγώ διαβάζω το όμορφο κείμενο σου, τόσο ταιριαστό με την ατμόσφαιρα έξω και χάνομαι στην μελαγχολία του. Το τραγούδι που επέλεγες το λατρεύω.
    Μα σε διαβάζω ακούγοντας αυτό https://www.youtube.com/watch?v=KdSvdwjaQX0

    Σε φιλώ γλυκά και σε καληνυχτίζω κοριτσάκι μου! 🙂

    1. Το λατρεύω αυτό το τραγούδι, να ξέρεις! Και σε ευχαριστώ πολύ που μου το θύμισες! 🙂 Είναι όμορφη και η βροχούλα μωρέ! 😀

      Γλυκές βροχερές καληνύχτες, κι όπως λες κι εσύ Μαρινάκι μας: Να ομορφοπερνάς ! 😉

  4. Καθώς λοιπόν το διάβαζα ένιωθα σαν να «πέφτω» πάνω σε τοίχους. Κάθε λέξη σου και ένα χτύπημα μελαγχολίας. Σίγουρα η μελαγχολία έστω και για λίγο μας «μεταμορφώνει» , φτάνουμε στο σημείο όμως να γινόμαστε καφκικό σκαθάρι?

  5. Νιώθω πως ο λόγος σου είναι τόσο οικείος και ασφαλής, που όσο αιχμηρά και αν είναι τα νοήματα έχουν υποστεί λείανση από την ομορφιά των λέξεων. Και αυτό είναι προσόν και είναι καλό να το ξέρεις. Είναι προσόν να μπορείς να τρυπάς τις καρδιές χωρίς να τις πληγώνεις. Αυτά τα λίγα από μένα, πάντα ήμουν ο λιγότερος φλύαρος της παρέας…καληνύχτα;)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s