Faoust

1-aFaust6Έχεις βιώσει ποτέ το απόλυτο συναίσθημα -μαρμαρωμένος στο σταυροδρόμι της ψυχής και της νόησης- του να μην χωράς πουθενά το »είναι» σου? Να μην σε βολεύει ούτε η πραγματικότητα η καθημερινή, ούτε ο συλλογισμός γύρω από τα θεία, οι απώτεροι ευγενικοί σκοποί (ό,τι αυτό μπορεί για τον καθένα να σημαίνει) και ο στόχος της πνευματικής ανύψωσης. Από το πιο ποταπό και γήινο στο πιο θεϊκό και πνευματικό ταξίδι, κανένας και τίποτα εσέναν ολόκληρο να μην μπορεί να δεχθεί. Ένας ψυχικός κι αέναος παροξυσμός!

Έχεις νιώσει ποτέ δυο αντικρουόμενες δυνάμεις να παλεύουν λυσσασμένα μέσα στο πεδίο του εσώτερου εαυτού σου διεκδικόντας φρενιασμένα την ολική καταστροφή σου? Το πρωί που ξυπνάς και στέκεσαι μπροστά από τον καθρέφτη έχεις αντικρίσει ποτέ μέσα στο ίδιο κέρμα της θείας εξαργύρωσης, ταυτόχρονα τις δυο διαφορετικές όψεις? Έχεις δει τον διάβολο και τον θεό που ενυπάρχουν παλλόμενοι στο ίδιο σακί, αρχικά ήρεμα, αθόρυβα, ανακατεύοντας τα χνώτα τους σε ένα?

Αυτές είναι μερικές από τις αισθήσεις που άντλησα εγώ διαβάζοντας για πρώτη φορά το πρώτο μέρος του πάντα κλασσικού και διαχρονικού έργου του Γκαίτε, της τραγωδίας (όπως ονόμασε ο ίδιος το ποίημα του) του Φάουστ, σε μετάφραση του Σπύρου Α. Ευαγγελάτου, από την Κάπα Εκδοτική.

Αυτά είναι άλλωστε τα κύρια συναισθήματα που περιγράφουν σε αδρές γραμμές τον ταραγμένο ψυχικό κόσμο του ήρωα και τα οποία γίνονται εύκολα αντιληπτά ήδη από τους πρώτους στίχους ακόμα. Ο δύστυχος Φάουστ, είναι μπλεγμένος ανάμεσα στις δυο αντίθετες φύσεις του, σε ένα δίλλημμα που αντιπαλεύει το ένστικτο της ανθρώπινης ζωής με το ένστικτο του θανάτου και της επίτευξης της θέωσης. Ανάμεσα στην αληθινή γνώση και την απλή ζωή, στη μέση του καλού και του κακού. Φως και σκοτάδι, Γη και Ουρανός. Δυο αντίθετες δυνάμεις που ασκούνται ισότιμα στο ίδιο κέντρο, τον άνθρωπο-και στην περίπτωσή μας τον τραγικό Φάουστ.

Και μέσα σε όλο αυτό το νοητικό και ψυχικό μαρτύριο, η αίσθηση της απόλυτης ματαίωσης, της απομυθοποίησης μιας ολόκληρης ζωής, της αξίας της γνώσης, η ανάγκη για ανασκόπηση των ηθικών αξιών, η χαλάρωση των σταθερών, η αμφισβήτηση, το διφορούμενο, οι λεπτές γραμμές ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι. Και φυσικά όλη η τραγικότητα και η μοναξιά που κρύβει μία τέτοια πορεία.

Κοντά στον Φάουστ δομείται μεθοδικά και ξεδιπλώνεται ο χαρακτήρας του περίφημου Μεφιστοφελή  -για πολλούς το alter ego του πρωταγωνιστή, η μία όψη του νομίσματος- μια τέλεια ενσάρκωση του Διαβόλου, και κάθε άλλου κακού. Είναι ο καταλύτης που θα μπει την κατάλληλη στιγμή στο γραφείο και στη ζωή του κεντρικού χαρακτήρα, αυτός που θα του δείξει τα σκοτεινά μονοπάτια που δύναται να ακολουθήσει ο άνθρωπος και τελικά αυτός που θα τον κάνει να υπογράψει την αυτοκαταστροφή και όχι μονάχα τη δική του… Μοιραία πλέκεται μία αξέχαστη κι αληθινή τραγωδία τόσο για τον Φάουστ κι όσο και για όσους θα τολμήσουν να τον πλησιάσουν από πολύ κοντά.

Είναι λοιπόν εύκολο να καταλάβεις γιατί η φιγούρα του Φάουστ διαγράφτηκε τόσο ανεξίτηλλα στους αιώνες και για ποιους λόγους ταξίδεψε από τα χρονοντούλαπα της παγκόσμιας λογοτεχνίας καιόμενη ως και σήμερα στις φωτιές της υπαρξιακής Κόλασης. Ένα έργο που ίσως καταφέρει να σε κάνει να θυμηθείς στιγμές που εσύ ο ίδιος βίωσες, αν ήρθες ποτέ σε κάποιο παρόμοιο δίλλημμα..

Τέλος, δεν ξέρω αν άντλησα λιγότερα απ’ όσα θα μπορούσα με μία πρώτη ανάγνωση, επειδή το έπιασα με μανία στα χέρια μου και το διάβασα μέσα στην εξεταστική, αλλά είναι κάτι που θα πρότεινα σίγουρα σε κάθε άτομο να διαβάσει, αν όχι τώρα, έστω σε κάποια φάση της ζωής του!

Καλή ανάγνωση!

Advertisements

Ένα από τα βιβλία του μήνα, «Χάρτινες Πόλεις»- John Green

XartinesPoleisEx_Layout 1Το ‘’Χάρτινες Πόλεις’’ είναι ένα βιβλίο καθαρά νεανικό. Απευθύνεται δηλαδή σε εφήβους και σε νέους. Αλλά είναι εξίσου, ένα μυθιστόρημα και για όσους θέλουν να αναπολήσουν την δική τους περασμένη νεότητα. Είναι επίσης μια ιστορία για όσους επιθυμούν να καταλάβουν κάτι παραπάνω γι’ αυτό το φλεγόμενο στάδιο της ανθρώπινης ζωής, που είναι επίπονο όχι μόνο εξαιτίας των σωματικών αλλαγών, αλλά κι επειδή κατά τη διάρκεια αυτού, η αναζήτηση του εαυτού κατέχει σημαντική θέση στην καθημερινότητα του εφήβου-νέου. Είναι μία διαδικασία που άλλοτε γίνεται συνειδητά κι άλλοτε ασυνείδητα.

Μου αρέσει αυτό το βιβλίο γιατί έχει χιούμορ (όπως άλλωστε συνηθίζεται απ’ ότι φαίνεται στα βιβλία του John Green, ακόμα και μέσα στις πιο δύσκολες καταστάσεις!), έχει πλοκή, περιπέτεια, αναζήτηση και νύξεις πάνω σε σοβαρά φιλοσοφικά ερωτήματα χωρίς να φθάνει στα βαθύτερα «σκοτάδια» τους, αλλά δίνοντας την κατάλληλη ώθηση-μία λεπτή γεύση, όπως όταν στέκεται κανείς στην ακτή κι αφήνει τα πόδια του να βραχούν από το κύμα προτού παραδοθεί στα σκούρα και νωχελικά νεφελώδη βάθη του ωκεανού. Κι όλα αυτά απλά και λιτά δοσμένα μέσα από ένα ιδιαίτερα προσιτό ύφος και λεξιλόγιο (πιστεύω ότι ο Green γράφει πάντα σκεπτόμενος τον μέσο σύγχρονο Αμερικανό έφηβο αναγνώστη, ό,τι κι αν μπορεί να περιλαμβάνει αυτό το γενικό πρότυπο). Μου αρέσει που είναι απλό (κι ας γίνεται και υπερβολικό σε κάποια σημεία) και μέσα στην απλότητά του αναδύεται η γλυκιά νεανική ομορφιά-και δεν αναφέρομαι στην εξωτερική 😉 !

1-PaperTowns2Οι ήρωές του είναι τοποθετημένοι κοντά (ή και μέσα) στα κυρίαρχα πρότυπα του μανιώδους καταναλωτικού υλιστή(;) νέου, εκείνου που ενδιαφέρεται μόνο για το πόσους αριθμούς έχει συγκεντρώσει στην λίστα επαφών, εκείνου που διασκεδάζει αλλά πάντα στο τέλος βρίσκεται να έχει χάσει συναισθηματικά ένα ακόμη κομμάτι του εαυτού του. Αυτός που έχει αποξενωθεί από τους συνομηλίκους-από τον κόσμο γενικά-από τον εαυτό του ειδικά. Είναι οι «χάρτινοι» άνθρωποι, οι άνθρωποι με τις δυο μονάχα διαστάσεις, που ζουν μέσα σε «χάρτινες» πόλεις, όπου τα πάντα θα μπορούσαν να καταρρεύσουν από στιγμή σε στιγμή…

Να, αυτή ακριβώς η μεταφορά είναι που με άγγιξε περισσότερο από κάθε τί άλλο στο βιβλίο αυτό. Η συνειδητοποίηση μιας έφηβης ότι πολλοί από εμάς είμαστε «χάρτινοι» και οικοδομούμε «χάρτινες πόλεις» με «χάρτινα σπίτια», «χάρτινες οικογένειες» και «χάρτινους φίλους». Τι ακριβώς σημαίνει να είναι κανείς χάρτινος; Πώς μπορεί να αλλάξει αυτή του την υπόσταση; Σε τι «υλικό» αναβαθμίζεται μετά; Εμείς κατά πόσο ανήκουμε σε αυτήν την κατηγορία; Κι άλλα παρόμοια θα μπορούσε ίσως να σκεφτείς μέσα από αυτήν την πολύ σύντομη παρατήρηση που κάνει η Μάργκο Ροθ Σπίγκελμαν κοιτώντας μαζί με τον Κουέντιν Τζέϊκομπσεν την πόλη του Ορλάντο το τελευταίο βράδυ μιας ολονύχτιας κοινής τους περιπέτειας λίγο προτού ξημερώσει το επόμενο πρωί και η Μάργκο εξαφανιστεί από προσώπου γης…

(Ο John Green είναι ένας σύχγρονος νέος συγγραφές που έχει πολύ ενδιαφέρον, καθώς-εκτός των άλλων- διατηρεί και ένα vlog στο youtube σε συνεργασία με τον αδερφό του. Μαζί αποτελούν τους vlogbrothers και μαζί με άλλα φτιάχνουν και βιντεάκια στο λεγόμενο CrashCourse όπου προσπαθούν να απλοποιήσουν για τους εφήβους διάφορα μαθήματα όπως η λογοτεχνία, η ψυχολογία, η ανατομία κι ένα σωρό άλλααα.. 🙂 Εδώ κάνει μία εισαγωγή για το μάθημα της λογοτεχνίας και παρουσιάζει ΅κάποιες σχετικές απόψεις του που είναι πολύ ωραίες, όπως:

«The book exists for the benefit of you.»

Να και το βίντεο:

Εσείς διαβάσατε τίποτα καλό αυτόν τον μήνα? 😉

Καλές αναγνώσεις, Σας φιλώ! 😀

Το Βιβλίο της Κατερίνας

WIN_20150305_180041 (2)Το βιβλίο της Κατερίνας, Αύγουστος Κορτώ~ Εκδόσεις Πατάκη

Διάβασα το »βιβλίο της Κατερίνας» του »γάλλου»,όπως τον χαρακτήρισε μια γλυκά αφελής κυρία, Αύγουστου Κορτώ. Η δυστυχής αλήθεια είναι πως δεν κλαίω συχνά κι εύκολα, ή τουλάχιστον έκλαιγα δύσκολα μέχρι πριν λίγο καιρό, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν με άγγιζαν όλα εκείνα που άξιζαν να με αγγίξουν.

Βουτώντας όμως στην εξομολόγηση της Κατερίνας, στάθηκα σε πολλά σημεία κι έκλαψα αληθινά, και με λύπη και με παράπονο, σαν να έπνιγε το μυαλό μου η μέγγενη μιας ακατανόητης αδικίας. Και είχα έναν κόμπο στον λαιμό μου, λες κι ήμουνα κι εγώ μέρος της υπόθεσης, λες και είχα μερίδιο ευθύνης. Με την ανάγνωση μετατράπηκα και η ίδια σε Κατερίνα, σε μάνα, σε αδερφή, σε παιδί. Ωστόσο, αυτό που μου έκανε περισσότερο απ’όλα εντύπωση είναι, πως αυτό το μυθιστόρημα είναι τόσο πετυχημένα ανθρώπινο, καθότι καθόλου ωραιοποιημένο και γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο μέσα από την ανυπαρξία της πρωταγωνίστριας και μητέρας του συγγραφέα, που φτάνει σε σημείο να ανατριχιάζει το μέσα σου και να σε συγκινεί.

Η αφήγηση της Κατερίνας είναι σπαρακτική, όχι μόνο για τα γεγονότα καθεαυτά που εξιστορεί, τα οποία αρχίζουν χρονικά πριν ακόμα γεννηθεί, όχι μόνο για το θέμα που πραγματεύεται: την μανιοκατάθλιψη και τις συνέπειές της στην καθημερινότητα των ηρώων, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο τα διηγείται, δηλαδή με ειλικρίνεια -την ειλικρίνεια της δικής της μόνο οπτικής- με σαρκασμό και κριτικό ύφος και με μία αδίστακτη -σε στιγμές- αυτοκριτική, που σου κόβει την ανάσα.

Προσωπικά, και με τα ελάχιστα καλά βιβλία που έχω στο αναγνωστικό μου υπόβαθρο, ένιωσα ότι είναι ένα πολύ δυνατό βιβλίο, -διαισθητικά πιστεύοντας- ίσως το ισχυρότερο χαρτί του Κορτώ μέχρι στιγμής, μόνο και μόνο επειδή και όλα αυτά που έγραψε ψέματα να ήταν (-που δεν είναι.), ο Αύγουστος κατάφερε να στήσει μία ολόκληρη αυτοπροσωπογραφία- την προσωπογραφία της μητέρας του- έναν χαρακτήρα τόσο πλαστικό και ζωντανό, ώστε ως αναγνώστρια εγώ τουλάχιστον, ένιωσα πως όλα αυτά τα έλεγε η ίδια η Κατερίνα.

Αυτό το βιβλίο δεν είναι απλά μια προσωπική, αλλά μια οικογενειακή υπόθεση, η οποία συχνά τυλίγεται σε άβατα σκοτάδια, και όλοι -ήρωες χάρτινοι και αναγνώστες πραγματικοί- καλούνται να παλέψουν με το ανεξήγητο και τις πληγές του. Είναι ένα ταξίδι που οι ρίζες του απλώνονται στο παρελθόν και οι άκρες του φτάνουν ως το σήμερα! Αλλά κυρίως, είναι ένα βιβλίο-ευκαιρία, ένα μυθιστόρημα μόνο για το Κατερινάκι, που θα το διαβάσει και θα το νιώσει μέσα από τα μάτια όλων αυτών που το διάβασαν και θα ελευθερωθεί με την αγάπη, από τις αλυσίδες του ίδιου της του εαυτού. Είναι ένα βιβλίο που πραγματικά μου άγγιξε την καρδιά και το μυαλό και γι’αυτό αδυνατώ να μιλήσω λιγότερο συναισθηματικά γι’αυτό…

Με αγάπη.

Βιβλίο 1ο – Για γέλια και για κλάματα…

ΛΕΝΑ ΔΙΒΑΝΗ: Προφανώς η Πηνελόπη ήταν ηλίθια και άλλες ελληνικές τραγωδίες

Η Λένα Διβάνη επιχείρησε να στήσει  10 τραγωδίες, που μοιάζουν επικίνδυνα με κωμωδίες, και να της συγκεντρώσει όλες σ’ ένα μικρό πολύ συμπαθητικό βιβλιαράκι, φαινομενικά αθώο μα στην πραγματικότητα γεμάτο ανθρωπιά ( σαν να λέμε όνειρα, εφιάλτες, πάθη, λάθη και πολύ γέλιο ανάκατο με κλάμα).

Και όλο αυτό το ελληνικό δράμα σε μία εποχή όπου η πικρία έχει κατσικωθεί και μπαστακωθεί με το ζόρι μέσα στα σπίτια μας στα κεφάλια στα κρεβάτια και στα πορτοφόλια μας…  Σε μια εποχή όπου οι έλληνες δοκιμάζονται, όπως και οι ήρωες των διηγημάτων της κυρίας Διβάνη, που ψάχνονται όλοι κι ένας – ένας ξεχωριστά. Continue reading «Βιβλίο 1ο – Για γέλια και για κλάματα…»

Λίγα λόγια για τα βιβλία…

Αχ, αυτά τα βιβλία, τα παρεξηγημένα, τα αγαπημένα…  Το λεπτό άρωμα που αναδύουν οι σελίδες τους και το τυπωμένο μελάνι μέσα τους. Οι λέξεις, οι φράσεις και οι προτάσεις που έχουν τόσο μεγάλη δύναμη, ώστε να στήνουν ολόκληρους κόσμους. Ώστε να γεννούνε ανθρώπους και προσωπικότητες, τόπους και καταστάσεις… Continue reading «Λίγα λόγια για τα βιβλία…»