119

  1-agreenhapinesshere

Η ευτυχία συγκροτείται από στιγμές. Δευτερόλεπτα, αραχνούφαντα και λεπτά, μέσα στο σκοτάδι των παρασκηνίων -στην κοιλιά της μάνας-, με το σώμα ολάκερο και την ψυχή στρατευμένη στην αιώνια κι αχανή Σκηνή του Παρόντος. Αρχικά ασκείται στο να αφουγκράζεται το σκοτάδι, στο να κάνει βουτιές στο μαύρο. Κι έπειτα στέκεται με το φως ενός μικρού προβολέα στραμμένο στις αισθήσεις του νου και της ύλης. Έτσι, αναδύεται από το καθάριο νερό μιας νιογέννητης σκέψης. Αναπτύσσεται και μεγαλώνει σε αστραπιαίο χρόνο στην διαγραφή μιας κυματιστής κίνησης στον αέρα. Η ευτυχία είναι μια κατασκευή του αισιόδοξου μυαλού. Ένα κοκτέιλ μοριακής χημείας που ενσαρκώνεται σε δεκάδες φυσαλίδες που ανεβαίνουν από τον πάτο της ύπαρξης και ταξιδεύουν στην ουσία των εμπειριών, ώστε να πετάξουν έξω από το παράθυρο κι απάνω από τις μπουγάδες, απάνω από τα απόνερα κάθε χθεσινής βροχής αγγίζοντας με τα ακροδάχτυλα της ψυχής τα σύννεφα. Φυτρώνει απάνω σε ένα χαμόγελο και ορθώνεται στα χωράφια δυο πράσινων ματιών. Η ευτυχία δύναται να εισπνεύσει και να εκπνεύσει σε μία μονάχα στιγμή, αλλά ταυτόχρονα υπάρχει η περίπτωση να ταυτιστεί με τον Άπειρο Χρόνο. Έχει τη δύναμη να κατακτήσει το παρόν σου, να θυμάσαι!

Η επιλογή του πώς θα την βιώσεις είναι ολοδική σου.

~~*~~*~~*~~*~~*≈*~~*~~*~~*~~*~~

Συνομιλώντας με τον… Ιορδάνη Σιδηρόπουλο

Με αφορμή μια τυχαία ανακάλυψή μου, πέρισυ το καλοκαίρι, την ανακάλυψη (που στην ουσία δεν είναι ανακάλυψη, καθώς πολλοί φίλοι και γνωστοί μου ήδη τον ήξεραν) αυτού του καλλιτέχνη μετά το άκουσμα της »μπαλαρίνας», μου δημιουργήθηκε η επιθυμία να μάθω λίγα πράγματα για αυτόν και το έργο του. Ο Ιορδάνης Σιδηρόπουλος μεγάλωσε στον Βόλο και από πολύ νωρίς άρχισε να παίζει κιθάρα έχοντας ως μεγαλύτερο πρότυπό του τους Iron Maiden. Πλέον, έχει κυκλοφορήσει τον πρώτο του δίσκο (Χειμώνας), ενώ ετοιμάζεται και για μια δεύτερη δουλειά πιο.. ανοιξιάτικη. Έτσι, είχα το θράσος και του έκανα μερικές ερωτήσεις και αυτός μου απάντησε. Τον ευχαριστώ λοιπόν πολύ για όλα, μιας και του την χρωστάω εδώ και καιρό την συγκεκριμένη ανάρτηση…  🙂 Αγαπητοί αναγνώστες σας παραθέτω το αποτέλεσμα:

1. Αρχικά, τι θα ήθελες να ξέρουν για σένα όσοι ακούσουν τα τραγούδια σου και τι να κρατήσουν από αυτά;

Θα ήθελα απλά να ξέρουν ότι είμαι ένα παιδί που θέλει να αλλάξει και να ενώσει τον κόσμο μέσα από τα τραγούδια που λέει και ότι είναι και πολύ ονειροπόλος !! Αυτό που λένε κάποιοι ειρωνικά ότι πετάει στα σύννεφα !! Ναι πετάω στα σύννεφα που επιλέγω εγώ να πετάξω με τα δικά μου φτερά-χαριτολογώντας κύριοι-!! Όσο για τα τραγούδια μου, θα ήθελα ο ακροατής να κρατήσει το ίδιο το τραγούδι όσο αυτό είναι δυνατόν, να το κάνει »δικό του», και αν το τραγούδι είναι αρκετά δυνατό, γιατί όχι να τον ταξιδέψει στον χρόνο και στη σκέψη του σε κάποια παρόμοια στιγμή όπου ο ίδιος έζησε και να την ξαναζήσει ! Continue reading «Συνομιλώντας με τον… Ιορδάνη Σιδηρόπουλο»

Υπομονή.

Αν υπάρχει κάτι που μαθαίνω τον τελευταίο καιρό εκτός από τα συνηθισμένα και πέρα από τα πεπερασμένα όρια των σχολικών βιβλίων, είναι να έχω υπομονή. Κι ότι η υπομονή δεν είναι τόσο κακή όσο ακούγεται. Ότι στην πραγματικότητα είναι χρώμα, αισιοδοξία, ταξίδι…

κούραση.

Οι παρατεταμένες σκέψεις κουράζουν τόσο πολύ τους ανθρώπους. Και μερικές φορές δεν βοηθούν. Γιατί τους δίνουμε ζωή κι εξακολουθούμε να τις ακούμε, όταν βλέπουμε ότι δεν οδηγούν πουθενά και ότι μας κάνουν περισσότερο κακό; Δεν μπορούμε, δεν θέλουμε να τις σταματήσουμε; Κατά πόσο ελέγχουμε τις σκέψεις μας; Είναι τελικά καλό ή κακό για έναν άνθρωπο να σκέφτεται τόσο πολύ, τόσο περίπλοκα και ασταμάτητα;

Monika – »Primal» (η επιστροφή, η εξέλιξη)

Επιστρέφοντας  στο παλιό μου ερασιτεχνικό – δημοσιογραφικό δαιμόνιο (αν γίνεται ποτέ να εγκαταλείψεις κάτι τέτοιο) και παίρνοντας την ανάλογη ‘’πένα’’ σήμερα λέω να γράψω για ένα από τα πιο αγαπημένα μουσικά πρόσωπα της σύγχρονης και σπαρταριστής ελληνικής σκηνής. Μία καλλιτέχνιδα που όσο αγαπήθηκε, τόσο ‘’μισήθηκε’’ από κάποιους. Που συντάχθηκαν γι’ αυτήν πολλές ενδιαφέρουσες κριτικές και σωροί από σχόλια σε ολόκληρο το διαδίκτυο αλλά και άλλα τόσα τα οποία ειπώθηκαν σε φιλικές συζητήσεις. Που αμέσως η μουσική της εισχώρησε στα mp3, τα κινητά και τον ψυχισμό μας και το όνομά της έγινε γνωστό σε όλους μαζί με την αυθόρμητη πηγαία ελπίδα που φύτεψε μέσα μας από τις πρώτες της εμφανίσεις, για κάτι μουσικό που πραγματικά να αξίζει βρε άνθρωπε..! Continue reading «Monika – »Primal» (η επιστροφή, η εξέλιξη)»

Ένα τραγούδι..

Ζω μακριά από τις εξελίξεις, στο σπιτάκι μου, με όλα τα γεύματα της ημέρας εξασφαλισμένα από τους γονείς μου. Δεν έχω ανοίξει τα φτερά μου ακόμα, δεν έχω παλέψει, δουλέψει ή ζήσει. ΔεΝ έχω μείνει άνεργη, ΔεΝ μου έχουν πετσοκόψει τον μισθό, ΔεΝ ψηφίζω, ΔεΝ μιλάω για πολιτικά, ΔεΝ έχω πάει σε πορεία, πρόσφατα άρχισα να βλέπω που και που ειδήσεις, να θυμώνω, να μπερδεύομαι ακόμα πιο πολύ, να συνειδητοποιώ. ΔεΝ ξέρω τίποτα από θηρία. ΔεΝ ξέρω τι λούκια περνάνε αυτοί οι άνθρωποι κάθε πρωί που ξυπνούν… ΔεΝ ξέρω τι δυσκολίες αντιμετωπίζετε εσείς. Πώς μπορώ να έχω άποψη εγώ τώρα, που σοκαρίζομαι και δεν ξέρω… δεν ξέρω… δεν ξέρω τίποτα γαμώτο! Δεν θα κάνω την έξυπνη… θα ακούσω μόνο… και θα προσπαθήσω να μην ξεχάσω… ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΩ!

Πόσοι ακόμα θα χαθούν έτσι, πόσοι χάνονται κάθε μέρα, πόσα γίνονται και δεν μας τα λένε. Τι χρωστούσε αυτός ο άνθρωπος και έδωσε την ζωή του;

Δάκρυα στόλισαν τις κόγχες των ματιών μου και πότισαν τα μάγουλά μου, όταν μου έδειξαν αυτό  το βίντεο… Αλλά τα λόγια είναι περιττά… τόσο μα τόσο… αδειανά..

Ένα τραγούδι του Χοακίν Καρμπονέλ για τον 77χρονο Δημήτρη Χριστούλα που αυτοκτόνησε στις 4 Απριλίου 2012 στην Πλατεία Συντάγματος με πιστόλι.

(Με το »cc» κάτω δεξιά διαλέγετε ελληνικούς ή και αγγλικούς υπότιτλους).

 Προσπάθησε κι εσύ να μην ξεχάσεις… Μην ξεχάσεις!

Συνομιλώντας με… τον Rous!

[…] Ένας νέος μουσικός που φιλτράρει προσεκτικά την απλή καθημερινότητα κάνοντάς τη αυτόματα σημαντική και ουσιώδη, όμορφη και αληθινή. Σύγχρονος, σαρκαστικός, ερωτικός, ειλικρινής, ειρωνικός, παραστατικός παραμυθάς , συγκρατημένος και ξεχωριστός είναι μερικά από τα επίθετα με τα οποία θα μπορούσες να τον χαρακτηρίσεις.

Ο  Rous ( Γιώργος Γεωργιάδης) έγινε γνωστός και κέρδισε την αναγνώριση του κόσμου με το ‘’ Εξαιρέσεις’’, αλλά λίγοι είναι αυτοί που έχουν ψάξει κι έχουν ακούσει και τα υπόλοιπα κομμάτια της πρώτης του δισκογραφικής δουλειάς όπως το “Βουτιά στο κενό” και το “Όλοι χορεύουν με την Κ. […]

Αυτά είχα πει σ’ ένα προηγούμενο άρθρο για τον καλλιτέχνη και πριν λίγες μέρες κατάλαβα πως ήρθε ο καιρός για κάτι περισσότερο…

Να ευχαριστήσω την archangel music, που με βοήθησε να επικοινωνήσω μαζί του αλλά και τον ίδιο τον Rous..!!

Πρώτα απ’ όλα, να σ’ ευχαριστήσω προκαταβολικά, που δέχτηκες να απαντήσεις σ’ αυτή τη συνέντευξη, αλλά και για τον χρόνο σου . Σε χαιρετώ λοιπόν από μακριά και ελπίζω να είσαι καλά. Πριν ξεκινήσουμε έχεις κάτι να προσθέσεις;

Κατ’ αρχήν θέλω να σε ευχαριστήσω για την πρόσκληση-συνέντευξη. Εύχομαι την επόμενη να την κάνουμε από κοντά και να κερδίσουμε και στο πεδίο της αμεσότηταs. 🙂 Πάμε λοιπόν…. Continue reading «Συνομιλώντας με… τον Rous!»