Τα φτερά μας μικραίνουν

1-apaintingofanindian

Τσιγάρα, μπύρες, ήσυχες κι ατάραχες νύχτες. Βόλτες στην αμμουδιά κι εξομολογήσεις με κυματιστές μουσικές πινελιές να βαστάζουν τη γλώσσα και να της δίνουν θάρρος. Γιατί θέλει τσαγανό να βγαίνεις μπροστά χωρίς κεκεδισμούς και τρέμουλα, ώστε να φωνάζεις ψύχραιμα αυτό που ζητάς από τους άλλους και πρώτα από εσένα. Ο ορίζοντας και όλες οι δυνατότητες-όλα απλώνονται απάτητα μπροστά από τα μάτια μας. Τα φτερά μας μικραίνουν όσο μεγαλώνουμε. Αλλιώς ξεκινάμε και διαφορετικά καταλήγουμε τα βράδια αναρωτώμενοι για το χθες, το αύριο και το σήμερα. Ο Χρόνος, το σύμβολο που πάντα επιστρέφει κουστουμαρισμένο, βαμμένο, φορώντας προσωπεία κάθε λεπτό στα όνειρά μου, κρύβεται τώρα πάλι στριμωγμένο πίσω από τα γράμματα.

Ανεβαίνω στη σκηνή με έναν κοντυλογράφο, τη γλώσσα μου. Οι τελείες, τα αποσιωπητικά, τα θαυμαστικά είναι οι εκφράσεις στο πρόσωπό μου. Ο προβολέας της ζωής πέφτει επάνω μου. Νιώθω ότι είμαι μόνη μου, έτσι όπως στέκω στο ολοφώτιστο πέτρινο δάπεδο, νιώθοντας τη ζέστη του τεχνητού φωτός στα μπράτσα και το μέτωπό μου. Η αγωνία και η ευχαρίστησή μου τρέχουν ποτάμι. Γιατί ξέρω ότι το βλέπετε. Το πόσο άλλαξα, σοβάρεψα, έγινα ατάραχη και στέκω εδώ μέσα στο καλοκαίρι σε παγωμένο λήθαργο. Γιατί σκέφτομαι όλες τις παραγράφους, όλες τις σελίδες που θα μπορούσα κάποτε να γράψω για ιστορίες και περιπέτειες, αλλά δεν θα το κάνω και γιατί βλέπω τους δρόμους, τα δάση, τα ποτάμια, τα κάστρα και τους ναούς που ποτέ δεν θα αντιμετωπίσω. Νιώθω την παρουσία του κοινού πίσω από το παχύρευστο πλέγμα του φωτός καψαλισμένο να ανασαίνει. Αγαπώ αυτόν τον ελάχιστο χώρο που πατώ κι απλώς ήθελα να το πω. Αγαπώ αυτήν ακριβώς τη στιγμή εδώ επάνω, αν και γνωρίζω πως αμέσως θα εξαυλωθεί.

Δεν πρέπει να εστιάσω την προσοχή μου δεν πρέπει να στρέψω την όραση εκεί προς τα έξω, γιατί ξέρω τι θα αντικρίσω. Μέσα σε όλα αυτά τα πρόσωπα, στο καθένα ξεχωριστά θα διακρίνω τα δικά μου μάτια, πύρινα να καρφώνονται σαν φλεγόμενα κάρβουνα επάνω στα λάθη και στις τόσες παραλείψεις μου.

Το Πέρασμα

(Coming Back To Life)

1_Magikifonistardust3Σαν τα κύματα του ωκεανού απρόσμενα απροσμέτρητες έρχονται οι αλλαγές και τυλίγουν τα πόδια μας, αλλάζουν τις πορείες μας αναδιαμορφώνοντας τον χάρτη της ζωής. Τίποτα δεν έρχεται όπως το περιμέναμε, όπως το πλάθαμε στα καζάνια της νόησης και της συνείδησης. Έτσι που τρέχαμε πανέτοιμοι μα απότομα σταματήσαμε μπροστά από ένα τρομακτικό θέαμα.

Βαθύ αντικρίζουμε το χρώμα του κενού στο χείλος του αγνώστου. Ένα συναίσθημα πνίγει σαν μέγγενη όλους όσους στέκονται στον γκρεμό με το βλέμμα προς τα κάτω να καρφώνεται σε ένα έρεβος αβεβαιότητας. Μικροπρέπεια κι αυτολύπηση. Παγωνιά καταρρέει στη μέση του χειμώνα και περιδιαβαίνει από κύτταρο σε κύτταρο σέρνοντας την απογοήτευση που διέρρευσε απρόσμενα μέσα από τους ραγισμένους μας καθρέφτες. Επειδή μικρόψυχα σχεδιάσαμε και στήσαμε τελικά τις φιλοδοξίες μας σαν τείχη που μας απομάκρυναν από την ουσία. Οι προσδοκίες μας δεν ήταν φάροι εν μέσω ανακατωμένων ωκεανών κι αστρικών λαβυρίνθων, αλλά φράχτες που ζωγράφιζαν περιμετρικά το μυαλό.

1_MagikifoniStarDust2Όμως, ήρθε η απρόσμενη στιγμή που κοιτάξαμε για μια ακόμη φορά το τοπίο γύρω μας –ένα νεκροταφείο ονείρων- κι έτσι λυτρωμένοι πια από την επιθυμία και τους ασίγαστους πόθους πίσω από τα οποία τρέχαμε με όλη μας την ψυχή, τα αφήσαμε όλα εκεί πέρα καίγοντάς τα για να φωτίσουμε το κενό μπροστά μας. Έτσι που περπατώντας σιγά-σιγά και με φρεσκοβαμμένη την πίστη φτάσαμε ως εδώ. Σήμερα. Κι αφουγκραζόμαστε τον Ουρανό και το Φως και τις λέξεις που προφέρει η Γη παλλόμενη ψιθυρίζοντας στον πυρήνα. Σήμερα είναι η λέξη.

1-Magikifonistardusttumblr_o09y37e2U11tl7h9yo1_500

Σήμερα-Τώρα. Με γόνατα και πέλματα γρατζουνισμένα, μάτια φουσκωμένα από τις συγκινήσεις και τις περιπέτειες που βρήκαμε στην πορεία μας. Τώρα κουβαλάμε αυτήν την ιστορία για μια ζωή γραμμένη σε χαρακιές στις παλάμες μας, ώστε να μην ξεχάσουμε ποτέ το πέρασμα και τη διαδικασία που μας έσπρωξε στην κρίσιμη γραμμή του. Ποτέ ξανά δεν θα περπατήσουμε με τον ίδιο τρόπο, ούτε θα κοιτάξουμε με την ίδια συστολή το Σύμπαν.

Κοίτα πώς αλλάξαμε, τόσο που ποτέ δεν το είχαμε φανταστεί. Τώρα μας αρέσουν τα κύματα. Τώρα μας αρέσει ο άνεμος και το απρόσμενο ταξίδι του, στη δίνη του οποίου μας παρασέρνει. Αλλαγές, αλλαγές φουσκώνουν σαν σύννεφα στον ουρανό-στα πνευμόνια μας και σαν αιωρούμενα καράβια έρχονται μαζί με το νέο φως προς το μέρος μας, μας βρίσκουν στην ακτή και τότε όταν τολμάμε, μέσα από το νερό του παγωμένου πλάτους βγαίνει ένας Ήλιος ολόφρεσκος κι εμείς -αφήνοντας στην άμμο όσα μας βάραιναν- πιανόμαστε από τις αχτίδες του κι ανεβαίνουμε.

1-MagikifoniStarDust

1-Magikifonistardust4(There’s A Big-A Big Hard Sun Beating!)

Ε.

Ένα τραγούδι..

Ζω μακριά από τις εξελίξεις, στο σπιτάκι μου, με όλα τα γεύματα της ημέρας εξασφαλισμένα από τους γονείς μου. Δεν έχω ανοίξει τα φτερά μου ακόμα, δεν έχω παλέψει, δουλέψει ή ζήσει. ΔεΝ έχω μείνει άνεργη, ΔεΝ μου έχουν πετσοκόψει τον μισθό, ΔεΝ ψηφίζω, ΔεΝ μιλάω για πολιτικά, ΔεΝ έχω πάει σε πορεία, πρόσφατα άρχισα να βλέπω που και που ειδήσεις, να θυμώνω, να μπερδεύομαι ακόμα πιο πολύ, να συνειδητοποιώ. ΔεΝ ξέρω τίποτα από θηρία. ΔεΝ ξέρω τι λούκια περνάνε αυτοί οι άνθρωποι κάθε πρωί που ξυπνούν… ΔεΝ ξέρω τι δυσκολίες αντιμετωπίζετε εσείς. Πώς μπορώ να έχω άποψη εγώ τώρα, που σοκαρίζομαι και δεν ξέρω… δεν ξέρω… δεν ξέρω τίποτα γαμώτο! Δεν θα κάνω την έξυπνη… θα ακούσω μόνο… και θα προσπαθήσω να μην ξεχάσω… ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΩ!

Πόσοι ακόμα θα χαθούν έτσι, πόσοι χάνονται κάθε μέρα, πόσα γίνονται και δεν μας τα λένε. Τι χρωστούσε αυτός ο άνθρωπος και έδωσε την ζωή του;

Δάκρυα στόλισαν τις κόγχες των ματιών μου και πότισαν τα μάγουλά μου, όταν μου έδειξαν αυτό  το βίντεο… Αλλά τα λόγια είναι περιττά… τόσο μα τόσο… αδειανά..

Ένα τραγούδι του Χοακίν Καρμπονέλ για τον 77χρονο Δημήτρη Χριστούλα που αυτοκτόνησε στις 4 Απριλίου 2012 στην Πλατεία Συντάγματος με πιστόλι.

(Με το »cc» κάτω δεξιά διαλέγετε ελληνικούς ή και αγγλικούς υπότιτλους).

 Προσπάθησε κι εσύ να μην ξεχάσεις… Μην ξεχάσεις!

Island Blues

 Μείνε όπως είσαι. Μείνε άμυαλη και μελαγχολική. Μείνε ξένη, όπως κάνεις πάντα. Μείνε κλειστή σαν σάπιο μωρό τριαντάφυλλο, που δεν θα μεγαλώσει ποτέ, για να φανερώσει τα πέταλά του. Μην αλλάξεις. Να παραμείνεις εκείνο το κενό στην καρδιά σου. Μην αλλάξεις. Μείνε μηχανή και πέρνα από παντού, ελεύθερη, χωρίς να ανήκεις κάπου. Μην αλλάξεις. Μείνε έτσι. Να ανήκεις σε φαντάσματα και δαίμονες του μυαλού. Να μην κουράζεσαι να κάνεις πίσω και να αρνιέσαι να πας μπροστά. Να δίνεσαι στο λάθος σαν θυσία. Φυλακισμένη και κρυφά εσωστρεφής να χορεύεις μέσα στις λέξεις και ποτέ γύρω από τους ανθρώπους […].

Άφησε κάτω το στυλό και έσπρωξε την καρέκλα προς τα πίσω. σηκώθηκε όρθια και πήρε το τετράδιο στα χέρια της. Έσκισε το φύλλο πάνω στο οποίο είχε γράψει και το τύλιξε στα τέσσερα έτσι, ώστε να χωρέσει στην τσέπη της ζακέτας της. Κατευθύνθηκε στον ολόσωμο καθρέφτη, στην άκρη της μικρής κρεβατοκάμαρας. Ήταν ραγισμένος από πολύ καιρό. Δεν θυμάται πότε και πως είχε γίνει έτσι. Ίσως μία νύχτα που ήταν μεθυσμένη. Η ρωγμή του ξεκινούσε από την πάνω δεξιά άκρη  κι έτρεχε διαγώνια και προς τα κάτω σκίζοντας το γυαλί και διαπερνόντας το είδωλό της. Την φόβιζε αυτή η ρωγμή, γιατί ήταν σαν να έβλεπε την προσωποποίηση της ζωής της. Σαν να έβλεπε την σπασμένη ψυχή της. Τα παραμορφωμένο μυαλό της. Την ζαλισμένη σκέψη που γεννιόταν μέσα του. Συνέχεια ανάγνωσης «Island Blues»

Human

Γυρίζοντας από ένα υπέροχο τριήμερο στο βουνό και με γεμάτες τις μπαταρίες μου  με θετική ενέργεια και όρεξη για καλή αξιοποίηση του χρόνου, που μου απομένει, κάθομαι μόνη και συνειδητοποιώ το πόσο μπερδεμένη είμαι. Κάθομαι και ρίχνω μια ματιά σε μερικά από τα λάθη που έχω κάνει, σε κάποια που συνεχίζω να κάνω. Πόσο καιρό απέφευγα να κάνω αυτές τις απλές διαπιστώσεις. Πόσο καιρό γύριζα από την άλλη μεριά όταν συναντούσα το κουβάρι του είναι μου στον λαβύρινθο της ζωής μου; Πόσες φορές όταν περπατούσα κοιτούσα κάτω, στο χώμα, τα χαλίκια και τα σταράκια μου που έσπρωχναν την σκόνη και την ζάλιζαν. Συνέχεια ανάγνωσης «Human»

~ Παραλληλία ~

Καθένας μας με τα όνειρά του,
Με το δικό του μοναδικό μέλλον,
Με το άγνωστο θολό παρελθόν,
Και οι ζωές μας παράλληλες ευθείες,
Δεν συναντιούνται,
Δεν τέμνονται,
Δεν διασταυρώνονται ποτέ,
Παραμόνο συνυπάρχουν σε ένα επίπεδο,
Και τρέχουν δίπλα-δίπλα έτσι που θα έλεγες,
Πως είναι δεμμένες μεταξύ τους,
Μα και συγχρόνως ξένες,
Είναι οι ζωές μας δυο παράλληλες ευθείες,
Κι εγώ επιμένω και ρίχνω ξανά τα ζάρια
Και ποντάρω σε αυτό που τις κάνει,
Να έχουν στο μυαλό μου την ίδια κατεύθυνση
Κι ελπίζω,
Και πιστεύω,
Σε κάτι που μόνο με την πίστη επιβιώνει,
Σε ένα μονάχα κοινό σημείο που θα συναντηθούν,
Δυο μελλοντικά καλοκαιρινά χαμόγελα
Και συνεχίζω στην γραμμή μου δίπλα σου,
Όπως έκανα πάντα,
Όπως θα συνεχίσω να κάνω,
Μέχρι να γκρεμίσω τα τείχη,
Και να ενώσω δυο παράλληλες ευθείες
———————————————~~~~~~Σε αγαπάω

Σε μισώ~~~~~~—————————————————-

Γλυκό κεράσι

Τινάχτηκε πάνω τρομαγμένη και λαχανιάζοντας μέσα στο σκοτάδι. Έπιασε με τα δυο της χέρια το πρόσωπό της κι έκρυψε μέσα τους τα μάτια της φοβισμένη κάνοντας το μαύρο γύρω της ακόμη πιο πυκνό. Καθισμένη στο κρεβάτι με τις κουβέρτες ακόμα προστατευτικά τυλιγμένες πάνω από το σώμα της, έμεινε εκεί, σκυμμένη πάνω από τα πόδια της σαν φοβισμένο μικρό παιδί. Κράτησε την αναπνοή της και περίμενε υπομονετικά, μέχρι να σιγουρευτεί ότι ήταν απολύτως μόνη της στο κλειστό δωμάτιο. Μέχρι να σιγουρευτεί ότι ήταν ασφαλής.

Αφού ο ρυθμός της αναπνοής της έγινε και πάλι φυσιολογικός, άνοιξε αργά-αργά τα δάχτυλά της με τις παλάμες της ακόμη κολλημένες στα φλογισμένα της μάγουλα. Κοίταξε με την άκρη του ματιού της προς τα δεξιά της. Εκεί που βρισκόταν το μισόκλειστο δίφυλλο παντζούρι. Εκείνο που έβγαζε στο αγαπημένο της μπαλκονάκι. Με ανακούφιση πρόσεξε τα κομμάτια του λευκού σεληνόφωτος που έμπαιναν στο δωμάτιο μέσα από τις κενές λωρίδες στο ξύλο και ζωγράφιζαν το πάτωμα και φώτιζαν απαλά τον μικρό χώρο. Πάει πια… Το κακό πέρασε. Έφυγε. Σταμάτησε να σφίγγει τα μάγουλά της τραβώντας τις παλάμες της μακριά από το πρόσωπό της. Συνειδητοποίησε ότι τα έσφιγγε τόσην ώρα. Συνέχεια ανάγνωσης «Γλυκό κεράσι»