Μέσα στο Κωλοχανείο*

Είμαστε τα λησμονημένα άτομα, περιδιαβαίνουσες στραφταλιστές αμοιβάδες. Τσακισμένα μόρια που έγιναν νομάδες. Πλέκουμε στον ελεύθερα μικροπρεπή χρόνο μας συρματοπλέγματα που αρμέγουνε την αβάσταχτη ανθρωπιά. Αίμα τρέχει από την συλλογική άλαλη πληγή. Και τότε γδέρνει ύπουλη η λύπη την άπληστη ευτυχία μας. Βροχή ασίγαστη που πέφτουν τα λασπονέρια- στα χαντάκια έρπει ηττημένος ο ακάθεκτος εγωισμός. Με τόσο ευφάνταστα ψέματα άλλαξε τροχιά κι ο φτωχός θεός. Πάντα θεάνθρωπος και αριστερός πηδά χαλαρά σε δεξιόστροφους ρυθμούς ένας βρώμικος θνητός. Κι αχ τα βάσανα δεν έχουν τελειωμό: Σκέψεις, λέξεις, φράσεις βελόνες βουντού στο χέρι της κυκλοθυμικής μοίρας-με τσάι γνέθει πολύχρωμες ψευδαισθήσεις. Όλα πασπαλισμένα με άκαιρο θρησκευτικό παράπονο. Περπατά ο άνθρωπος μονάχος στη βροχή του φωτός πλάι στα δέντρα, στα ποτάμια και στα ζώα. Περνά υπογείως από τις απολαύσεις. Κανένας ανάμεσα στα απανωτά ποτά και τα άδολα ξενύχτια. Κάποιος απουσιάζει. Κάποιος παραπατά στα ξεροχώραφα της καταναλωτικής αδιαφορίας. Μπαινοβγαίνει στα χαμαιτυπεία και στα καφενεδάκια με τσιγάρο ή κιμωλία. Αδιαπέραστα ταξίδια του μυαλού σε εσοχές και τρύπες. Καρτέλες, ρόλοι και τιμές για να διευκολυνθεί το μάταιο να διαβεί-να διαπεράσει το ναρκωμένο ρολόι της αιώνιας ημέρας. Ποτέ σου άξεστε δεν θα το βρεις. Οι τσέπες όλες τρύπιες, τα κέρματα τα εξαργύρωσε αλλάζοντας ρούχα η απερισκεψία. Ποτέ σου άμοιρε δεν θα το γνωρίσεις. Η ηλιθιότητα σαν πρωτάρα μαζικά κάθε μέρα πιάνεται στην φάκα. Κι ας αγναντεύεις τις νύχτες τους αστερισμούς- τα μάτια των γέρικων αδέσποτων στη στάση πλημμυρισμένα θυμούνται παλιούς σκοπούς των λύκων. Αυτά έβγαλαν τον ψίθυρο από το πιθάρι των φιλοσόφων: τίποτα δεν μπορεί να υπάρξει. Εγώ. Εγώ που αφουγκράζομαι το ποίημα του πλάτανου, εγώ που αναδεύω μέσα στα κύματα, στην ανυπαρξία και στην ύπαρξη-στην ευδαιμονία και στη μελαγχολία. Πέρα εκεί στη θάλασσα-στου ποτηριού το κύμα- που διαισθάνεται αυτό που πρόκειται να ξυπνήσει μέσα από το σκοτάδι κι από τα σωθικά της. Το μωρό ενός θαυμαστού έτερου κόσμου. Οι πινακίδες που με οδηγούν μου στερούν τον προορισμό. Το ταξίδι μου δυσβάσταχτο-ζέχνει βλακεία. Γιατί τώρα κοιτώ κι εγώ τις τσέπες μου-με ξεγέλασε ο εαυτός-άφραγκη κι εγώ από Χρόνο και αξίες- λυπάμαι, χωρίς υπερβολές…

 

 

 

Το Soundtrack :

 

*Οι Λάργκο δεν έχουν κλείσει χρόνο από τότε που έσκασαν μύτη θαρρώ. Πρόσφατα τους απόλαυσα σε live εμφάνιση. Σας πληροφορώ ότι είναι τόσο μαγευτικοί (κι ακόμα πιο πολύ) όσο ακούγονται από εδώ. Είναι φανερό πως η μουσική τους αποτέλεσε στήριγμα κι έμπνευση για αυτό το ξεχαρβαλωμένο ποίημα.

Advertisements

»Φωνούλα» ενός έτους..!

Και βλέποντας τον Σεπτέμβριο με  το ένα του πόδι έξω από την πόρτα, θυμάμαι εσένα φωνούλα που δεν έβγαλες μιλιά, όταν έγινες ενός χρόνου στις 9 του! Έτσι, αποφάσισα να τηρήσω (έστω και τώρα στο τέλος) την υπόσχεση που σου είχα δώσει. Ότι δηλαδή δεν θα άφηνα τα πρώτα σου γενέθλια να περάσουν έτσι απαρατήρητα. Ότι θα σε τιμούσα με κάποιον τρόπο. Θα μιλήσω λοιπόν σε όλους τους φίλους που μας συντρόφευαν όλον αυτό τον καιρό με τις δικές τους σκέψεις και συμβουλές, τα δικά τους δημιουργήματα και τις σύντομες συζητήσεις μας. Αλλά και σε αυτούς που τώρα σε γνωρίζουν, που μπαίνουν τώρα στην παρέα μας! Continue reading «»Φωνούλα» ενός έτους..!»

Human

Γυρίζοντας από ένα υπέροχο τριήμερο στο βουνό και με γεμάτες τις μπαταρίες μου  με θετική ενέργεια και όρεξη για καλή αξιοποίηση του χρόνου, που μου απομένει, κάθομαι μόνη και συνειδητοποιώ το πόσο μπερδεμένη είμαι. Κάθομαι και ρίχνω μια ματιά σε μερικά από τα λάθη που έχω κάνει, σε κάποια που συνεχίζω να κάνω. Πόσο καιρό απέφευγα να κάνω αυτές τις απλές διαπιστώσεις. Πόσο καιρό γύριζα από την άλλη μεριά όταν συναντούσα το κουβάρι του είναι μου στον λαβύρινθο της ζωής μου; Πόσες φορές όταν περπατούσα κοιτούσα κάτω, στο χώμα, τα χαλίκια και τα σταράκια μου που έσπρωχναν την σκόνη και την ζάλιζαν. Continue reading «Human»

~ Παραλληλία ~

Καθένας μας με τα όνειρά του,
Με το δικό του μοναδικό μέλλον,
Με το άγνωστο θολό παρελθόν,
Και οι ζωές μας παράλληλες ευθείες,
Δεν συναντιούνται,
Δεν τέμνονται,
Δεν διασταυρώνονται ποτέ,
Παραμόνο συνυπάρχουν σε ένα επίπεδο,
Και τρέχουν δίπλα-δίπλα έτσι που θα έλεγες,
Πως είναι δεμμένες μεταξύ τους,
Μα και συγχρόνως ξένες,
Είναι οι ζωές μας δυο παράλληλες ευθείες,
Κι εγώ επιμένω και ρίχνω ξανά τα ζάρια
Και ποντάρω σε αυτό που τις κάνει,
Να έχουν στο μυαλό μου την ίδια κατεύθυνση
Κι ελπίζω,
Και πιστεύω,
Σε κάτι που μόνο με την πίστη επιβιώνει,
Σε ένα μονάχα κοινό σημείο που θα συναντηθούν,
Δυο μελλοντικά καλοκαιρινά χαμόγελα
Και συνεχίζω στην γραμμή μου δίπλα σου,
Όπως έκανα πάντα,
Όπως θα συνεχίσω να κάνω,
Μέχρι να γκρεμίσω τα τείχη,
Και να ενώσω δυο παράλληλες ευθείες
———————————————~~~~~~Σε αγαπάω

Σε μισώ~~~~~~—————————————————-

Παραισθήσεις στην Κατηφόρα…!

Τρέχαμε. Δηλαδή η κατηφόρα μας πήγαινε θέλαμε-δεν θέλαμε… Καταλαβαίνετε τι θέλω να πω. Και ήταν μεγάλη και δεν είχε τέλος η άτιμη… Εμείς ήμασταν αμίλητοι λες και είχαμε μαλώσει την προηγούμενη μέρα. Τα συνηθισμένα δηλαδή… Συνεχίσαμε να παίρνουμε  τον κατήφορο.

<< Πες κάτι…>>, είπε ξέπνοα εκείνος, <<Τι γίνεται με την ζωή σου;>> Continue reading «Παραισθήσεις στην Κατηφόρα…!»

Έλα ξανά…(γράμματα ερασιτεχνικού έρωτα)

Έλα ξανά στη γειτονιά του Κόσμου να σε δω λίγο. Έλα ξανά στην κάθε μέρα που περνά και φεύγει μέσα από τα χέρια μου. Πέρασε, μείνε και γίνε συνήθεια. Κύλα μέσα στο αίμα και στον αέρα σαν οξυγόνο και μικρόβιο. Γίνε αρρώστια και αντίδοτο και περπάτα μέσα στο σώμα μου για μια φορά μαζί μου. Είμαι άρρωστη και δεν το ξέρεις. Το ένστικτο δεν στο ψιθύρισε στ’ αυτί δεν το άφησες δεν το θέλεις. Έλα, έλα ξανά μέσα στην παρανοϊκή φούσκα της ζωής μου. Λύσε το λευκό σεντόνι από πάνω μου και δώσε πίσω τα φτερά που άθελα σου πήρες μαζί σου. Δώσε πίσω όσα με αφέλεια έκλεψες. Γύρνα πίσω να παλέψεις. Continue reading «Έλα ξανά…(γράμματα ερασιτεχνικού έρωτα)»

Foster The People – Call it what you want! (για καλό μήνα!!!)

Μύγα τσε-τσε τσίμπησε τον αγαπημένο μου  Foster και την παρέα του και μου έφτιαξαν ένα βίντεο κλιπ … πώς να το πω; Τρελιάρικο; Περίεργο; Μάλλον σουρεαλιστικό θα το χαρακτήριζα. Και, ναι η αλήθεια είναι πως μόλις το είδα… απογοητεύτηκα λίγο, γιατί ρε παιδί μου λέω: << Αγαπητέ μου Μαρκ, ξέρεις πόσο σε εκτιμώ αγόρι μου… Δεν έπρεπε να κάνεις τόσα πολλά για να μ’ ενθουσιάσεις! Τόσες φωτιές , τόσο μουσκίδι, τόση χλιδή, τόση υπερβολή… Να κάτι τέτοια μου κάνεις βρε ψυχή μου και με αφήνεις κάγκελο…!>>

Ε…, τελικά…, Μαρκ μου, σε παραδέχομαι αγόρι μου! Υπέκυψα στο ταλέντο σου. Αφού, πάτησα πεντακόσιες είκοσι εφτά (527) φορές το replay button και έσπασα τα νεύρα ολόκληρης της οικογενείας και γενικά της… πολυκατοικίας, μπόρεσα και σε συγχώρησα καλέ μου, γιατί το αξίζεις!

Και, όχι, όχι… όχι αγαπητοί μου αναγνώστες, εσείς που ίσως με πείτε θύμα της μαζικοποίησης (ίσως και να μην) … Αυτό το συγκρότημα (Foster The People) δεν μου είπε κανείς να το ακούσω… Ω, ναι! Κατά τύχη το ανακάλυψα (εγώ η μικρή ξερόλα!) το καλοκαιράκι κι εγώ το επέλεξα για  παρεούλα, γιατί με γεμίζει θετική ενέργεια…

Για να ξεκινήσουμε αυτόν τον Δεκέμβριο λοιπόν (καλέ, έρχονται Χριστούγεννα… Γιούχουουου!)  στέλνω αυτό το γεμάτο αισιοδοξία τραγουδάκι στα ηχεία σας και το διοχετεύω μέσα από αυτά στην ζεστή καρδούλα σας μαζί με τις ευχές μου για έναν υπέροχο-φανταστικό-χουχουλιάρικο-αγαπησιάρικο-δημιουργικό (ουφ!) μήνα…!: