119

  1-agreenhapinesshere

Η ευτυχία συγκροτείται από στιγμές. Δευτερόλεπτα, αραχνούφαντα και λεπτά, μέσα στο σκοτάδι των παρασκηνίων -στην κοιλιά της μάνας-, με το σώμα ολάκερο και την ψυχή στρατευμένη στην αιώνια κι αχανή Σκηνή του Παρόντος. Αρχικά ασκείται στο να αφουγκράζεται το σκοτάδι, στο να κάνει βουτιές στο μαύρο. Κι έπειτα στέκεται με το φως ενός μικρού προβολέα στραμμένο στις αισθήσεις του νου και της ύλης. Έτσι, αναδύεται από το καθάριο νερό μιας νιογέννητης σκέψης. Αναπτύσσεται και μεγαλώνει σε αστραπιαίο χρόνο στην διαγραφή μιας κυματιστής κίνησης στον αέρα. Η ευτυχία είναι μια κατασκευή του αισιόδοξου μυαλού. Ένα κοκτέιλ μοριακής χημείας που ενσαρκώνεται σε δεκάδες φυσαλίδες που ανεβαίνουν από τον πάτο της ύπαρξης και ταξιδεύουν στην ουσία των εμπειριών, ώστε να πετάξουν έξω από το παράθυρο κι απάνω από τις μπουγάδες, απάνω από τα απόνερα κάθε χθεσινής βροχής αγγίζοντας με τα ακροδάχτυλα της ψυχής τα σύννεφα. Φυτρώνει απάνω σε ένα χαμόγελο και ορθώνεται στα χωράφια δυο πράσινων ματιών. Η ευτυχία δύναται να εισπνεύσει και να εκπνεύσει σε μία μονάχα στιγμή, αλλά ταυτόχρονα υπάρχει η περίπτωση να ταυτιστεί με τον Άπειρο Χρόνο. Έχει τη δύναμη να κατακτήσει το παρόν σου, να θυμάσαι!

Η επιλογή του πώς θα την βιώσεις είναι ολοδική σου.

~~*~~*~~*~~*~~*≈*~~*~~*~~*~~*~~

Advertisements

Το Πέρασμα

(Coming Back To Life)

1_Magikifonistardust3Σαν τα κύματα του ωκεανού απρόσμενα απροσμέτρητες έρχονται οι αλλαγές και τυλίγουν τα πόδια μας, αλλάζουν τις πορείες μας αναδιαμορφώνοντας τον χάρτη της ζωής. Τίποτα δεν έρχεται όπως το περιμέναμε, όπως το πλάθαμε στα καζάνια της νόησης και της συνείδησης. Έτσι που τρέχαμε πανέτοιμοι μα απότομα σταματήσαμε μπροστά από ένα τρομακτικό θέαμα.

Βαθύ αντικρίζουμε το χρώμα του κενού στο χείλος του αγνώστου. Ένα συναίσθημα πνίγει σαν μέγγενη όλους όσους στέκονται στον γκρεμό με το βλέμμα προς τα κάτω να καρφώνεται σε ένα έρεβος αβεβαιότητας. Μικροπρέπεια κι αυτολύπηση. Παγωνιά καταρρέει στη μέση του χειμώνα και περιδιαβαίνει από κύτταρο σε κύτταρο σέρνοντας την απογοήτευση που διέρρευσε απρόσμενα μέσα από τους ραγισμένους μας καθρέφτες. Επειδή μικρόψυχα σχεδιάσαμε και στήσαμε τελικά τις φιλοδοξίες μας σαν τείχη που μας απομάκρυναν από την ουσία. Οι προσδοκίες μας δεν ήταν φάροι εν μέσω ανακατωμένων ωκεανών κι αστρικών λαβυρίνθων, αλλά φράχτες που ζωγράφιζαν περιμετρικά το μυαλό.

1_MagikifoniStarDust2Όμως, ήρθε η απρόσμενη στιγμή που κοιτάξαμε για μια ακόμη φορά το τοπίο γύρω μας –ένα νεκροταφείο ονείρων- κι έτσι λυτρωμένοι πια από την επιθυμία και τους ασίγαστους πόθους πίσω από τα οποία τρέχαμε με όλη μας την ψυχή, τα αφήσαμε όλα εκεί πέρα καίγοντάς τα για να φωτίσουμε το κενό μπροστά μας. Έτσι που περπατώντας σιγά-σιγά και με φρεσκοβαμμένη την πίστη φτάσαμε ως εδώ. Σήμερα. Κι αφουγκραζόμαστε τον Ουρανό και το Φως και τις λέξεις που προφέρει η Γη παλλόμενη ψιθυρίζοντας στον πυρήνα. Σήμερα είναι η λέξη.

1-Magikifonistardusttumblr_o09y37e2U11tl7h9yo1_500

Σήμερα-Τώρα. Με γόνατα και πέλματα γρατζουνισμένα, μάτια φουσκωμένα από τις συγκινήσεις και τις περιπέτειες που βρήκαμε στην πορεία μας. Τώρα κουβαλάμε αυτήν την ιστορία για μια ζωή γραμμένη σε χαρακιές στις παλάμες μας, ώστε να μην ξεχάσουμε ποτέ το πέρασμα και τη διαδικασία που μας έσπρωξε στην κρίσιμη γραμμή του. Ποτέ ξανά δεν θα περπατήσουμε με τον ίδιο τρόπο, ούτε θα κοιτάξουμε με την ίδια συστολή το Σύμπαν.

Κοίτα πώς αλλάξαμε, τόσο που ποτέ δεν το είχαμε φανταστεί. Τώρα μας αρέσουν τα κύματα. Τώρα μας αρέσει ο άνεμος και το απρόσμενο ταξίδι του, στη δίνη του οποίου μας παρασέρνει. Αλλαγές, αλλαγές φουσκώνουν σαν σύννεφα στον ουρανό-στα πνευμόνια μας και σαν αιωρούμενα καράβια έρχονται μαζί με το νέο φως προς το μέρος μας, μας βρίσκουν στην ακτή και τότε όταν τολμάμε, μέσα από το νερό του παγωμένου πλάτους βγαίνει ένας Ήλιος ολόφρεσκος κι εμείς -αφήνοντας στην άμμο όσα μας βάραιναν- πιανόμαστε από τις αχτίδες του κι ανεβαίνουμε.

1-MagikifoniStarDust

1-Magikifonistardust4(There’s A Big-A Big Hard Sun Beating!)

Ε.

20 δώρα που δεν έχουν ανάγκη τα χρήματα!

 ΤΑ δώΡα Που μπΟΡείς Να κάνεις χωρίς να ξοΔέΨεις ποΛΛά:

Continue reading «20 δώρα που δεν έχουν ανάγκη τα χρήματα!»

Human

Γυρίζοντας από ένα υπέροχο τριήμερο στο βουνό και με γεμάτες τις μπαταρίες μου  με θετική ενέργεια και όρεξη για καλή αξιοποίηση του χρόνου, που μου απομένει, κάθομαι μόνη και συνειδητοποιώ το πόσο μπερδεμένη είμαι. Κάθομαι και ρίχνω μια ματιά σε μερικά από τα λάθη που έχω κάνει, σε κάποια που συνεχίζω να κάνω. Πόσο καιρό απέφευγα να κάνω αυτές τις απλές διαπιστώσεις. Πόσο καιρό γύριζα από την άλλη μεριά όταν συναντούσα το κουβάρι του είναι μου στον λαβύρινθο της ζωής μου; Πόσες φορές όταν περπατούσα κοιτούσα κάτω, στο χώμα, τα χαλίκια και τα σταράκια μου που έσπρωχναν την σκόνη και την ζάλιζαν. Continue reading «Human»

» Αύριο θα σε ονειρευτώ ξανά… «

Ήτανε λίγο πριν χαθεί ο ήλιος πίσω από τις μαβιές βουνοκορφές και όλα τα φύλλα της μανταρινιάς βουτήξουν στον γλυκό ίσκιο. Τη στιγμή που τα κομμάτια ουρανού ανάμεσα στα παλιά και καινούργια σπίτια της γειτονιάς, βάφονταν με τα ροζ και τα πορτοκαλιά ένδοξα χρώματα της δύσης. Τις χρονικές στιγμές που η στοργή σκέπαζε τη φύση και χόρευε έξω στον δρόμο. Έστριβε στις γωνιές, σκαρφάλωνε και καθόταν στις πορτοκαλιές. Ήταν το χρονικό διάστημα της αισιοδοξίας και της ευγνωμοσύνης που γυάλιζαν σαν διαμαντένιες σταγόνες, λίγο πριν εξατμιστούν κι εμφανιστούν πάλι ξανά, μετά από καιρό με μία άλλη καινούργια μορφή. Continue reading «» Αύριο θα σε ονειρευτώ ξανά… «»

Foster The People – Call it what you want! (για καλό μήνα!!!)

Μύγα τσε-τσε τσίμπησε τον αγαπημένο μου  Foster και την παρέα του και μου έφτιαξαν ένα βίντεο κλιπ … πώς να το πω; Τρελιάρικο; Περίεργο; Μάλλον σουρεαλιστικό θα το χαρακτήριζα. Και, ναι η αλήθεια είναι πως μόλις το είδα… απογοητεύτηκα λίγο, γιατί ρε παιδί μου λέω: << Αγαπητέ μου Μαρκ, ξέρεις πόσο σε εκτιμώ αγόρι μου… Δεν έπρεπε να κάνεις τόσα πολλά για να μ’ ενθουσιάσεις! Τόσες φωτιές , τόσο μουσκίδι, τόση χλιδή, τόση υπερβολή… Να κάτι τέτοια μου κάνεις βρε ψυχή μου και με αφήνεις κάγκελο…!>>

Ε…, τελικά…, Μαρκ μου, σε παραδέχομαι αγόρι μου! Υπέκυψα στο ταλέντο σου. Αφού, πάτησα πεντακόσιες είκοσι εφτά (527) φορές το replay button και έσπασα τα νεύρα ολόκληρης της οικογενείας και γενικά της… πολυκατοικίας, μπόρεσα και σε συγχώρησα καλέ μου, γιατί το αξίζεις!

Και, όχι, όχι… όχι αγαπητοί μου αναγνώστες, εσείς που ίσως με πείτε θύμα της μαζικοποίησης (ίσως και να μην) … Αυτό το συγκρότημα (Foster The People) δεν μου είπε κανείς να το ακούσω… Ω, ναι! Κατά τύχη το ανακάλυψα (εγώ η μικρή ξερόλα!) το καλοκαιράκι κι εγώ το επέλεξα για  παρεούλα, γιατί με γεμίζει θετική ενέργεια…

Για να ξεκινήσουμε αυτόν τον Δεκέμβριο λοιπόν (καλέ, έρχονται Χριστούγεννα… Γιούχουουου!)  στέλνω αυτό το γεμάτο αισιοδοξία τραγουδάκι στα ηχεία σας και το διοχετεύω μέσα από αυτά στην ζεστή καρδούλα σας μαζί με τις ευχές μου για έναν υπέροχο-φανταστικό-χουχουλιάρικο-αγαπησιάρικο-δημιουργικό (ουφ!) μήνα…!:

Μια ζωή μέσα στην πράσινη αυλή (για την γιαγιά στη ζωή μας)

Κοίταξε από την τζαμόπορτα την αγκαλιά της αυλής της. Ήταν πράσινη και άγγιζε ολόκληρη την περίμετρο του χώρου. Θυμόταν παλιά, όταν τα παιδιά της έτρεχαν ανάμεσα από τις μαργαρίτες και της σαρδέλες, για να φτάσουν κοντά της και να κρυφτούν πίσω από τη φούστα της. Αυτά με τον καιρό μεγάλωσαν και άνθισαν σε αντίθεση με της μαργαρίτες, που ηττημένες από την αστικοποίηση και το καυσαέριο μαράθηκαν και δεν της ξαναχαμογέλασαν.

Άνοιξε την πόρτα και βγήκε έξω. Έσφιξε την ρόμπα πάνω στο σώμα της στην προσπάθειά της να αντισταθεί στο κρύο και στη μελαγχολία που την τρύπησαν και τα δυο μαζί σαν μία ενιαία  δύναμη. Πόσα είχαν συμβεί σ’ εκείνη την αυλή! Όλα τα σημαντικά πρόσωπα, οι πρωταγωνιστές του έργου της, είχαν μεγαλώσει μέσα στις μανταρινιές και τις λεμονιές, ανάμεσα στο γιασεμί και το τσιμέντο. Ολάκερη η ζωή κατοικούσε ανάμεσά τους. Η ίδια που περνούσε τώρα από την αυλόπορτα, εμφανιζόταν μπροστά της, σήκωνε το χέρι της και την χαιρετούσε.  Εκείνη της χαμογελούσε ανεπαίσθητα κι αφηρημένα. Continue reading «Μια ζωή μέσα στην πράσινη αυλή (για την γιαγιά στη ζωή μας)»