119

  1-agreenhapinesshere

Η ευτυχία συγκροτείται από στιγμές. Δευτερόλεπτα, αραχνούφαντα και λεπτά, μέσα στο σκοτάδι των παρασκηνίων -στην κοιλιά της μάνας-, με το σώμα ολάκερο και την ψυχή στρατευμένη στην αιώνια κι αχανή Σκηνή του Παρόντος. Αρχικά ασκείται στο να αφουγκράζεται το σκοτάδι, στο να κάνει βουτιές στο μαύρο. Κι έπειτα στέκεται με το φως ενός μικρού προβολέα στραμμένο στις αισθήσεις του νου και της ύλης. Έτσι, αναδύεται από το καθάριο νερό μιας νιογέννητης σκέψης. Αναπτύσσεται και μεγαλώνει σε αστραπιαίο χρόνο στην διαγραφή μιας κυματιστής κίνησης στον αέρα. Η ευτυχία είναι μια κατασκευή του αισιόδοξου μυαλού. Ένα κοκτέιλ μοριακής χημείας που ενσαρκώνεται σε δεκάδες φυσαλίδες που ανεβαίνουν από τον πάτο της ύπαρξης και ταξιδεύουν στην ουσία των εμπειριών, ώστε να πετάξουν έξω από το παράθυρο κι απάνω από τις μπουγάδες, απάνω από τα απόνερα κάθε χθεσινής βροχής αγγίζοντας με τα ακροδάχτυλα της ψυχής τα σύννεφα. Φυτρώνει απάνω σε ένα χαμόγελο και ορθώνεται στα χωράφια δυο πράσινων ματιών. Η ευτυχία δύναται να εισπνεύσει και να εκπνεύσει σε μία μονάχα στιγμή, αλλά ταυτόχρονα υπάρχει η περίπτωση να ταυτιστεί με τον Άπειρο Χρόνο. Έχει τη δύναμη να κατακτήσει το παρόν σου, να θυμάσαι!

Η επιλογή του πώς θα την βιώσεις είναι ολοδική σου.

~~*~~*~~*~~*~~*≈*~~*~~*~~*~~*~~

Το Πέρασμα

(Coming Back To Life)

1_Magikifonistardust3Σαν τα κύματα του ωκεανού απρόσμενα απροσμέτρητες έρχονται οι αλλαγές και τυλίγουν τα πόδια μας, αλλάζουν τις πορείες μας αναδιαμορφώνοντας τον χάρτη της ζωής. Τίποτα δεν έρχεται όπως το περιμέναμε, όπως το πλάθαμε στα καζάνια της νόησης και της συνείδησης. Έτσι που τρέχαμε πανέτοιμοι μα απότομα σταματήσαμε μπροστά από ένα τρομακτικό θέαμα.

Βαθύ αντικρίζουμε το χρώμα του κενού στο χείλος του αγνώστου. Ένα συναίσθημα πνίγει σαν μέγγενη όλους όσους στέκονται στον γκρεμό με το βλέμμα προς τα κάτω να καρφώνεται σε ένα έρεβος αβεβαιότητας. Μικροπρέπεια κι αυτολύπηση. Παγωνιά καταρρέει στη μέση του χειμώνα και περιδιαβαίνει από κύτταρο σε κύτταρο σέρνοντας την απογοήτευση που διέρρευσε απρόσμενα μέσα από τους ραγισμένους μας καθρέφτες. Επειδή μικρόψυχα σχεδιάσαμε και στήσαμε τελικά τις φιλοδοξίες μας σαν τείχη που μας απομάκρυναν από την ουσία. Οι προσδοκίες μας δεν ήταν φάροι εν μέσω ανακατωμένων ωκεανών κι αστρικών λαβυρίνθων, αλλά φράχτες που ζωγράφιζαν περιμετρικά το μυαλό.

1_MagikifoniStarDust2Όμως, ήρθε η απρόσμενη στιγμή που κοιτάξαμε για μια ακόμη φορά το τοπίο γύρω μας –ένα νεκροταφείο ονείρων- κι έτσι λυτρωμένοι πια από την επιθυμία και τους ασίγαστους πόθους πίσω από τα οποία τρέχαμε με όλη μας την ψυχή, τα αφήσαμε όλα εκεί πέρα καίγοντάς τα για να φωτίσουμε το κενό μπροστά μας. Έτσι που περπατώντας σιγά-σιγά και με φρεσκοβαμμένη την πίστη φτάσαμε ως εδώ. Σήμερα. Κι αφουγκραζόμαστε τον Ουρανό και το Φως και τις λέξεις που προφέρει η Γη παλλόμενη ψιθυρίζοντας στον πυρήνα. Σήμερα είναι η λέξη.

1-Magikifonistardusttumblr_o09y37e2U11tl7h9yo1_500

Σήμερα-Τώρα. Με γόνατα και πέλματα γρατζουνισμένα, μάτια φουσκωμένα από τις συγκινήσεις και τις περιπέτειες που βρήκαμε στην πορεία μας. Τώρα κουβαλάμε αυτήν την ιστορία για μια ζωή γραμμένη σε χαρακιές στις παλάμες μας, ώστε να μην ξεχάσουμε ποτέ το πέρασμα και τη διαδικασία που μας έσπρωξε στην κρίσιμη γραμμή του. Ποτέ ξανά δεν θα περπατήσουμε με τον ίδιο τρόπο, ούτε θα κοιτάξουμε με την ίδια συστολή το Σύμπαν.

Κοίτα πώς αλλάξαμε, τόσο που ποτέ δεν το είχαμε φανταστεί. Τώρα μας αρέσουν τα κύματα. Τώρα μας αρέσει ο άνεμος και το απρόσμενο ταξίδι του, στη δίνη του οποίου μας παρασέρνει. Αλλαγές, αλλαγές φουσκώνουν σαν σύννεφα στον ουρανό-στα πνευμόνια μας και σαν αιωρούμενα καράβια έρχονται μαζί με το νέο φως προς το μέρος μας, μας βρίσκουν στην ακτή και τότε όταν τολμάμε, μέσα από το νερό του παγωμένου πλάτους βγαίνει ένας Ήλιος ολόφρεσκος κι εμείς -αφήνοντας στην άμμο όσα μας βάραιναν- πιανόμαστε από τις αχτίδες του κι ανεβαίνουμε.

1-MagikifoniStarDust

1-Magikifonistardust4(There’s A Big-A Big Hard Sun Beating!)

Ε.

Island Blues

 Μείνε όπως είσαι. Μείνε άμυαλη και μελαγχολική. Μείνε ξένη, όπως κάνεις πάντα. Μείνε κλειστή σαν σάπιο μωρό τριαντάφυλλο, που δεν θα μεγαλώσει ποτέ, για να φανερώσει τα πέταλά του. Μην αλλάξεις. Να παραμείνεις εκείνο το κενό στην καρδιά σου. Μην αλλάξεις. Μείνε μηχανή και πέρνα από παντού, ελεύθερη, χωρίς να ανήκεις κάπου. Μην αλλάξεις. Μείνε έτσι. Να ανήκεις σε φαντάσματα και δαίμονες του μυαλού. Να μην κουράζεσαι να κάνεις πίσω και να αρνιέσαι να πας μπροστά. Να δίνεσαι στο λάθος σαν θυσία. Φυλακισμένη και κρυφά εσωστρεφής να χορεύεις μέσα στις λέξεις και ποτέ γύρω από τους ανθρώπους […].

Άφησε κάτω το στυλό και έσπρωξε την καρέκλα προς τα πίσω. σηκώθηκε όρθια και πήρε το τετράδιο στα χέρια της. Έσκισε το φύλλο πάνω στο οποίο είχε γράψει και το τύλιξε στα τέσσερα έτσι, ώστε να χωρέσει στην τσέπη της ζακέτας της. Κατευθύνθηκε στον ολόσωμο καθρέφτη, στην άκρη της μικρής κρεβατοκάμαρας. Ήταν ραγισμένος από πολύ καιρό. Δεν θυμάται πότε και πως είχε γίνει έτσι. Ίσως μία νύχτα που ήταν μεθυσμένη. Η ρωγμή του ξεκινούσε από την πάνω δεξιά άκρη  κι έτρεχε διαγώνια και προς τα κάτω σκίζοντας το γυαλί και διαπερνόντας το είδωλό της. Την φόβιζε αυτή η ρωγμή, γιατί ήταν σαν να έβλεπε την προσωποποίηση της ζωής της. Σαν να έβλεπε την σπασμένη ψυχή της. Τα παραμορφωμένο μυαλό της. Την ζαλισμένη σκέψη που γεννιόταν μέσα του. Συνέχεια ανάγνωσης «Island Blues»

Human

Γυρίζοντας από ένα υπέροχο τριήμερο στο βουνό και με γεμάτες τις μπαταρίες μου  με θετική ενέργεια και όρεξη για καλή αξιοποίηση του χρόνου, που μου απομένει, κάθομαι μόνη και συνειδητοποιώ το πόσο μπερδεμένη είμαι. Κάθομαι και ρίχνω μια ματιά σε μερικά από τα λάθη που έχω κάνει, σε κάποια που συνεχίζω να κάνω. Πόσο καιρό απέφευγα να κάνω αυτές τις απλές διαπιστώσεις. Πόσο καιρό γύριζα από την άλλη μεριά όταν συναντούσα το κουβάρι του είναι μου στον λαβύρινθο της ζωής μου; Πόσες φορές όταν περπατούσα κοιτούσα κάτω, στο χώμα, τα χαλίκια και τα σταράκια μου που έσπρωχναν την σκόνη και την ζάλιζαν. Συνέχεια ανάγνωσης «Human»

~ Παραλληλία ~

Καθένας μας με τα όνειρά του,
Με το δικό του μοναδικό μέλλον,
Με το άγνωστο θολό παρελθόν,
Και οι ζωές μας παράλληλες ευθείες,
Δεν συναντιούνται,
Δεν τέμνονται,
Δεν διασταυρώνονται ποτέ,
Παραμόνο συνυπάρχουν σε ένα επίπεδο,
Και τρέχουν δίπλα-δίπλα έτσι που θα έλεγες,
Πως είναι δεμμένες μεταξύ τους,
Μα και συγχρόνως ξένες,
Είναι οι ζωές μας δυο παράλληλες ευθείες,
Κι εγώ επιμένω και ρίχνω ξανά τα ζάρια
Και ποντάρω σε αυτό που τις κάνει,
Να έχουν στο μυαλό μου την ίδια κατεύθυνση
Κι ελπίζω,
Και πιστεύω,
Σε κάτι που μόνο με την πίστη επιβιώνει,
Σε ένα μονάχα κοινό σημείο που θα συναντηθούν,
Δυο μελλοντικά καλοκαιρινά χαμόγελα
Και συνεχίζω στην γραμμή μου δίπλα σου,
Όπως έκανα πάντα,
Όπως θα συνεχίσω να κάνω,
Μέχρι να γκρεμίσω τα τείχη,
Και να ενώσω δυο παράλληλες ευθείες
———————————————~~~~~~Σε αγαπάω

Σε μισώ~~~~~~—————————————————-

» Αύριο θα σε ονειρευτώ ξανά… «

Ήτανε λίγο πριν χαθεί ο ήλιος πίσω από τις μαβιές βουνοκορφές και όλα τα φύλλα της μανταρινιάς βουτήξουν στον γλυκό ίσκιο. Τη στιγμή που τα κομμάτια ουρανού ανάμεσα στα παλιά και καινούργια σπίτια της γειτονιάς, βάφονταν με τα ροζ και τα πορτοκαλιά ένδοξα χρώματα της δύσης. Τις χρονικές στιγμές που η στοργή σκέπαζε τη φύση και χόρευε έξω στον δρόμο. Έστριβε στις γωνιές, σκαρφάλωνε και καθόταν στις πορτοκαλιές. Ήταν το χρονικό διάστημα της αισιοδοξίας και της ευγνωμοσύνης που γυάλιζαν σαν διαμαντένιες σταγόνες, λίγο πριν εξατμιστούν κι εμφανιστούν πάλι ξανά, μετά από καιρό με μία άλλη καινούργια μορφή. Συνέχεια ανάγνωσης «» Αύριο θα σε ονειρευτώ ξανά… «»

La vita e bella…

Το τελευταίο απόγευμα στο σπίτι, άνοιξε την τζαμόπορτα και ξεχύθηκε έξω στο μπαλκόνι, με τέτοια φόρα που θα έλεγε κανείς πως δεν μπορούσε να ανασάνει μέσα στο σπίτι και ζητούσε οξυγόνο. Αλλά, κάπως έτσι δεν ήταν; Ποιος μπορεί να αναπνεύσει μέσα στη θλίψη και την αποπνιχτική μελαγχολία του τέλους; Ποιος μπορεί να αντέξει το αντίο χωρίς να λυγίσει; Ποιος; Συνέχεια ανάγνωσης «La vita e bella…»