119

  1-agreenhapinesshere

Η ευτυχία συγκροτείται από στιγμές. Δευτερόλεπτα, αραχνούφαντα και λεπτά, μέσα στο σκοτάδι των παρασκηνίων -στην κοιλιά της μάνας-, με το σώμα ολάκερο και την ψυχή στρατευμένη στην αιώνια κι αχανή Σκηνή του Παρόντος. Αρχικά ασκείται στο να αφουγκράζεται το σκοτάδι, στο να κάνει βουτιές στο μαύρο. Κι έπειτα στέκεται με το φως ενός μικρού προβολέα στραμμένο στις αισθήσεις του νου και της ύλης. Έτσι, αναδύεται από το καθάριο νερό μιας νιογέννητης σκέψης. Αναπτύσσεται και μεγαλώνει σε αστραπιαίο χρόνο στην διαγραφή μιας κυματιστής κίνησης στον αέρα. Η ευτυχία είναι μια κατασκευή του αισιόδοξου μυαλού. Ένα κοκτέιλ μοριακής χημείας που ενσαρκώνεται σε δεκάδες φυσαλίδες που ανεβαίνουν από τον πάτο της ύπαρξης και ταξιδεύουν στην ουσία των εμπειριών, ώστε να πετάξουν έξω από το παράθυρο κι απάνω από τις μπουγάδες, απάνω από τα απόνερα κάθε χθεσινής βροχής αγγίζοντας με τα ακροδάχτυλα της ψυχής τα σύννεφα. Φυτρώνει απάνω σε ένα χαμόγελο και ορθώνεται στα χωράφια δυο πράσινων ματιών. Η ευτυχία δύναται να εισπνεύσει και να εκπνεύσει σε μία μονάχα στιγμή, αλλά ταυτόχρονα υπάρχει η περίπτωση να ταυτιστεί με τον Άπειρο Χρόνο. Έχει τη δύναμη να κατακτήσει το παρόν σου, να θυμάσαι!

Η επιλογή του πώς θα την βιώσεις είναι ολοδική σου.

~~*~~*~~*~~*~~*≈*~~*~~*~~*~~*~~

Γράμμα σε έναν άγνωστο.

handsome

.℘.

Αγαπημένε άγνωστε,

Πού είσαι; Είναι φορές που βλέπω την φιγούρα σου να προβάλλεται στην άσφαλτο μπροστά, μα πριν προλάβω να γυρίσω, εφάπτεται με την σκιά μου… Σε τσακώνω κάποιες στιγμές σε μια ταινία τυχαία, στην τηλεόραση. Ακούω μία σου κουβέντα από έναν κομπάρσο, που εξαφανίζεται δια παντός μετά την σκηνή. Σου ορκίζομαι, σε βλέπω. Είσαι αυτός που κρύβεται πίσω από ένα δέντρο, που κάθεται τυλιγμένος στο παλτό του και διαβάζει ένα βιβλίο, στο οποίο πρωταγωνιστεί. Κι εκεί σε αυτές ακριβώς τις σελίδες είσαι ένα από τα χιλιάδες γράμματα, στιβαγμένος σε μία φανερή αφάνεια. Είσαι ένα πρόσωπο ανάμεσα σε δεκάδες που προσπερνούν στο πεζοδρόμιο μια μέρα με βροχή. Ένας χάρτινος ήρωας που κλειδώθηκε στα ακουστικά μου. Ο άγνωστος γείτονας κόντρα στο φως του δωματίου του, που το μόνο που φωτίζει επάνω του είναι η κάφτρα του τσιγάρου. Μία φάλτσα νότα ξέμπαρκη που ξέφυγε από το χέρι του μαέστρου, κάτι παράταιρο που αποσιωπήθηκε. Μα ακόμα, μπορώ να σε ακούσω τα απογεύματα δίπλα από την θάλασσα που πετάς χαμηλά μαζί με τα υπόλοιπα πουλιά, όταν τα φτερά σου γδέρνουν την από μέσα νοσταλγία μου. Είσαι το ποδήλατο ενός περαστικού και το κασκέτο του. Ο γέρος ψαράς που έχει πάντα γυρισμένη την πλάτη του και σκυφτός περιμένει, ψαρεύοντας την ειρωνεία της ζωής. Ο επιπόλαιος επαναστάτης με τα μακριά μαλλιά που κολλάει αφίσες σε έναν γκρεμισμένο τοίχο. Ο φακός που σκανάρει την ομορφιά. Σε γεύομαι από το ποτήρι στην τελευταία γουλιά τριγυρισμένη από την πιο χαρούμενη μελαγχολικά παρέα. Σου λέω αλήθεια. Σε νιώθω συχνά να τρέχεις δίπλα μου, πάνω στο όχημα ενός κινούμενου ονείρου. Πίστεψέ με σε παρακαλώ, γιατί είσαι ο μόνος που μπορεί. Επειδή είσαι ο μόνος που φιλώ αυτό το φθινόπωρο σε κάθε δρόμο της σκέψης μου, καθώς παραμερίζω με τα μποτάκια μου τα ξερά φύλλα. Ο μόνος είσαι με τον οποίο μαθαίνω γεωγραφία, καθώς κρατώ το πρόσωπό σου στις χούφτες μου, αποδιώχνοντας την ευτυχία. Όχι, μην κλαις που ζούμε έτσι! Χωριστά. Απλώς πες μου ότι με πιστεύεις κι ότι κάποτε σου λείπω κι εγώ… Και τότε ίσως, μία μέρα, κάπως-κάπου, βρεθούμε.

Σε φιλώ,

προκαταβολικά μα με αγάπη.

.℘.

κούραση.

Οι παρατεταμένες σκέψεις κουράζουν τόσο πολύ τους ανθρώπους. Και μερικές φορές δεν βοηθούν. Γιατί τους δίνουμε ζωή κι εξακολουθούμε να τις ακούμε, όταν βλέπουμε ότι δεν οδηγούν πουθενά και ότι μας κάνουν περισσότερο κακό; Δεν μπορούμε, δεν θέλουμε να τις σταματήσουμε; Κατά πόσο ελέγχουμε τις σκέψεις μας; Είναι τελικά καλό ή κακό για έναν άνθρωπο να σκέφτεται τόσο πολύ, τόσο περίπλοκα και ασταμάτητα;

Έχω έναν φίλο δίπλα μου..

Απέναντι από τη θάλασσα κάθομαι σε μια τεράστια πεζούλα και χαζεύω και αφουγκράζομαι τους χτύπους της καρδιάς της που στάζουν περιστασιακά μικρές αλμυρές σταγόνες πάνω στα χείλη μου. Είναι τόσο ήρεμη σήμερα, τόσο όμορφη. Με κάνει να νιώθω λες και όλο αυτό το γκριζογάλανο νερό είναι η ψυχή μου που έχει χυθεί όλη έξω και κοιτάει τον κόσμο με πιο μεγάλα μάτια. Έτσι είναι η ψυχή μου σήμερα. Έτοιμη να φύγει, έτοιμη να μείνει. Αν πεθάνει δεν την νοιάζει. Θα δει την αλήθεια. Ίσως γίνει σκόνη και με τον αέρα να ταξιδεύει παντού και οι αποστάσεις να μην την νοιάζουν. Να αγγίζει όλο τον κόσμο. Αν ζήσει, καλώς. Θα ταξιδέψει, θα αγαπήσει, θα ανασάνει περισσότερο. Ίσως καταφέρει να γίνει αυτό που θέλει κάποτε και συναντήσει την κύρα Ευτυχία. Συνέχεια ανάγνωσης «Έχω έναν φίλο δίπλα μου..»

» Ένα χαρτάκι… » ♦ [απόσπασμα]

Χάθηκα λες και με κατάπιε η γη. Ούτε μια πρόταση, ούτε ένα σχόλιο από μέρους μου αγαπητοί γείτονες της μπλογκογειτονιάς. Περιττό να πω πως όλο αυτό το χρονικό διάστημα δεν διάβαζα τις σκέψεις και τις ιστορίες σας. Στην πραγματικότητα μπλέχτηκα ανάμεσα στα μαθήματα του σχολείου, σε κάτι πρόβες και κυρίως στην έλλειψη έμπνευσης.

Γι’ αυτό νομίζω ότι είναι καιρός να σας εμπιστευτώ κάτι πολύ σημαντικό. Είναι ένα μικρό απόσπασμα. Μερικές παράγραφοι από μια ατέλειωτη ιστορία που ξεκίνησα να γράφω πρόπερσι, την παράτησα, την ξαναέπιασα πέρυσι το καλοκαίρι για να την ξανά-αφήσω στα αρχεία και να μείνω έτσι να αναρωτιέμαι τελικά. Θα την τελειώσω ποτέ;

Λοιπόν, για να μην τα πολυλογώ, η κεντρική ηρωίδα του βιβλίου μου (γελάστε εδώ!) είναι μια έφηβη που πηγαίνει στο γυμνάσιο κι αρχίζει τυχαία να ανακαλύπτει την φιλοσοφία.. Το όνομά της είναι Ζωή και είναι αυτή που αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο, καθώς παράλληλα περιγράφονται διάφορα περιστατικά, σκέψεις και συναισθηματα που βιώνουν οι τρεις καλύτεροί της φίλοι..

Δεν είναι τίποτα σημαντικό. Υπάρχουν πολλά κενά στην αφήγηση και την πλοκή. Τεράστιες ελλείψεις και λάθη. Κάποιες φορές ίσως και να μην οδηγούν πουθενά όλα αυτά.

Αλλά,θέλησα να σας εμπιστευτώ ένα από τα αγαπημένα μου αποσπάσματα. Μιας κι έλειψα τόσο καιρό από την παρέα και δεν σας έχω χαρίσει κάτι…

Σας το παραδίδω. Δειλά και με αγάπη.

(Μιλάει η Ζωή)

Τα πρωινά του Σαββάτου είναι τα  καλύτερα, γιατί δεν είμαι υποχρεωμένη να σηκωθώ με το ζόρι κι έχοντας μία διάθεση για αυτοκτονία. Είναι τα καλύτερα, γιατί, επιπλέον, δεν είναι τα τελευταία πρωινά με ελευθερία. Ακολουθεί πάντα η Κυριακή (που είναι φυσικά η χειρότερη μέρα της εβδομάδας ).

Είχα τέτοια καλή διάθεση εκείνο το Σάββατο, που δεν σηκωνόμουνα από ο κρεβάτι ίσα- ίσα για να φτύσω τον ήλιο που τρύπωνε σαν ενοχλητικός εισβολέας από την τζαμόπορτα. Τι ήθελε ο ήλιος ένα πρωί του φθινοπώρου από τη ζωή μου;

Έμεινα εκεί ναρκωμένη από τη ζεστασιά του παπλώματός μου. Την φασαρία του ξύπνιου σπιτιού την αγκάλιαζαν τα αυτιά μου και την δέχονταν κι εγώ δεν έκρυβα το πρόσωπό μου με αγανάκτηση κάτω από το μαξιλάρι.

Μία ωραία μέρα που δεν είχε καμία σχέση με όλες τις άλλες στη ζωή μου, ώσπου το κουδούνι τάραξε την κίνηση του σπιτιού και το πέτρωσε λες και ξαφνικά το ψέκασε με εντομοκτόνο. Συνέχεια ανάγνωσης «» Ένα χαρτάκι… » ♦ [απόσπασμα]»

Καλώς ήρθατε στη μαγική φωνή!

ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΚΟΣΜΕ!

Χαιρετώ όλους εσάς, του φίλους και τις φίλες, που επισκέπτεστε  αυτό το blog, το οποίο σκέφτηκα να δημιουργήσω, για να επικοινωνούμε μαζί μέσα από κείμενα που θα μιλούν για πράγματα που μας ενδιαφέρουν και μας κάνουν ακόμα πιο ενημερωμένους και ακόμα πιο πλούσιους.

Στόχος μου, να ενώσω όσες περισσότερες δυνάμεις της τέχνης είναι δυνατό με τα θέματα που ενδιαφέρουν εμάς τους νέους, να μιλήσω μαζί σας μέσα από τις λέξεις μου και να σας δώσω πράγματα που θεωρείτε χρήσιμα…

Να σας χαρίσω συναισθήματα… Να σας δώσω την ομορφιά που προσπαθώ κάθε μέρα να ξετρυπώσω από κάθε γωνιά της ζωής… Να σας μιλήσω για αλήθεια, για το πώς βλέπω με τα δικά μου μάτια…

Φτιάχνω αυτό το blog λοιπόν, για να μπορέσω να πλάσω με τις λέξεις μου βαγόνια, να τις ενώσω για να φτιάξω τρένα και να σας απλώσω το χέρι μου και να σας κάνω επιβάτες…

Η πρόσβαση στα τρένα μου δεν χρειάζεται εισιτήριο… Είναι ελεύθερη για όσους από εσάς την επιθυμείτε! Επιβιβαστείτε λοιπόν αγαπητοί αναγνώστες κι αφήστε εμένα για οδηγό… Η στιγμή έφτασε!

Ένα καμπανάκι χτυπάει ξέφρενο και ταράζει τον κόσμο. Είναι η στιγμή της επιβίβασης!

Καλό μας ταξίδι!

Αλεξάνδρα