Ένα από τα βιβλία του μήνα, «Χάρτινες Πόλεις»- John Green

XartinesPoleisEx_Layout 1Το ‘’Χάρτινες Πόλεις’’ είναι ένα βιβλίο καθαρά νεανικό. Απευθύνεται δηλαδή σε εφήβους και σε νέους. Αλλά είναι εξίσου, ένα μυθιστόρημα και για όσους θέλουν να αναπολήσουν την δική τους περασμένη νεότητα. Είναι επίσης μια ιστορία για όσους επιθυμούν να καταλάβουν κάτι παραπάνω γι’ αυτό το φλεγόμενο στάδιο της ανθρώπινης ζωής, που είναι επίπονο όχι μόνο εξαιτίας των σωματικών αλλαγών, αλλά κι επειδή κατά τη διάρκεια αυτού, η αναζήτηση του εαυτού κατέχει σημαντική θέση στην καθημερινότητα του εφήβου-νέου. Είναι μία διαδικασία που άλλοτε γίνεται συνειδητά κι άλλοτε ασυνείδητα.

Μου αρέσει αυτό το βιβλίο γιατί έχει χιούμορ (όπως άλλωστε συνηθίζεται απ’ ότι φαίνεται στα βιβλία του John Green, ακόμα και μέσα στις πιο δύσκολες καταστάσεις!), έχει πλοκή, περιπέτεια, αναζήτηση και νύξεις πάνω σε σοβαρά φιλοσοφικά ερωτήματα χωρίς να φθάνει στα βαθύτερα «σκοτάδια» τους, αλλά δίνοντας την κατάλληλη ώθηση-μία λεπτή γεύση, όπως όταν στέκεται κανείς στην ακτή κι αφήνει τα πόδια του να βραχούν από το κύμα προτού παραδοθεί στα σκούρα και νωχελικά νεφελώδη βάθη του ωκεανού. Κι όλα αυτά απλά και λιτά δοσμένα μέσα από ένα ιδιαίτερα προσιτό ύφος και λεξιλόγιο (πιστεύω ότι ο Green γράφει πάντα σκεπτόμενος τον μέσο σύγχρονο Αμερικανό έφηβο αναγνώστη, ό,τι κι αν μπορεί να περιλαμβάνει αυτό το γενικό πρότυπο). Μου αρέσει που είναι απλό (κι ας γίνεται και υπερβολικό σε κάποια σημεία) και μέσα στην απλότητά του αναδύεται η γλυκιά νεανική ομορφιά-και δεν αναφέρομαι στην εξωτερική 😉 !

1-PaperTowns2Οι ήρωές του είναι τοποθετημένοι κοντά (ή και μέσα) στα κυρίαρχα πρότυπα του μανιώδους καταναλωτικού υλιστή(;) νέου, εκείνου που ενδιαφέρεται μόνο για το πόσους αριθμούς έχει συγκεντρώσει στην λίστα επαφών, εκείνου που διασκεδάζει αλλά πάντα στο τέλος βρίσκεται να έχει χάσει συναισθηματικά ένα ακόμη κομμάτι του εαυτού του. Αυτός που έχει αποξενωθεί από τους συνομηλίκους-από τον κόσμο γενικά-από τον εαυτό του ειδικά. Είναι οι «χάρτινοι» άνθρωποι, οι άνθρωποι με τις δυο μονάχα διαστάσεις, που ζουν μέσα σε «χάρτινες» πόλεις, όπου τα πάντα θα μπορούσαν να καταρρεύσουν από στιγμή σε στιγμή…

Να, αυτή ακριβώς η μεταφορά είναι που με άγγιξε περισσότερο από κάθε τί άλλο στο βιβλίο αυτό. Η συνειδητοποίηση μιας έφηβης ότι πολλοί από εμάς είμαστε «χάρτινοι» και οικοδομούμε «χάρτινες πόλεις» με «χάρτινα σπίτια», «χάρτινες οικογένειες» και «χάρτινους φίλους». Τι ακριβώς σημαίνει να είναι κανείς χάρτινος; Πώς μπορεί να αλλάξει αυτή του την υπόσταση; Σε τι «υλικό» αναβαθμίζεται μετά; Εμείς κατά πόσο ανήκουμε σε αυτήν την κατηγορία; Κι άλλα παρόμοια θα μπορούσε ίσως να σκεφτείς μέσα από αυτήν την πολύ σύντομη παρατήρηση που κάνει η Μάργκο Ροθ Σπίγκελμαν κοιτώντας μαζί με τον Κουέντιν Τζέϊκομπσεν την πόλη του Ορλάντο το τελευταίο βράδυ μιας ολονύχτιας κοινής τους περιπέτειας λίγο προτού ξημερώσει το επόμενο πρωί και η Μάργκο εξαφανιστεί από προσώπου γης…

(Ο John Green είναι ένας σύχγρονος νέος συγγραφές που έχει πολύ ενδιαφέρον, καθώς-εκτός των άλλων- διατηρεί και ένα vlog στο youtube σε συνεργασία με τον αδερφό του. Μαζί αποτελούν τους vlogbrothers και μαζί με άλλα φτιάχνουν και βιντεάκια στο λεγόμενο CrashCourse όπου προσπαθούν να απλοποιήσουν για τους εφήβους διάφορα μαθήματα όπως η λογοτεχνία, η ψυχολογία, η ανατομία κι ένα σωρό άλλααα.. 🙂 Εδώ κάνει μία εισαγωγή για το μάθημα της λογοτεχνίας και παρουσιάζει ΅κάποιες σχετικές απόψεις του που είναι πολύ ωραίες, όπως:

«The book exists for the benefit of you.»

Να και το βίντεο:

Εσείς διαβάσατε τίποτα καλό αυτόν τον μήνα? 😉

Καλές αναγνώσεις, Σας φιλώ! 😀

Το Πέρασμα

(Coming Back To Life)

1_Magikifonistardust3Σαν τα κύματα του ωκεανού απρόσμενα απροσμέτρητες έρχονται οι αλλαγές και τυλίγουν τα πόδια μας, αλλάζουν τις πορείες μας αναδιαμορφώνοντας τον χάρτη της ζωής. Τίποτα δεν έρχεται όπως το περιμέναμε, όπως το πλάθαμε στα καζάνια της νόησης και της συνείδησης. Έτσι που τρέχαμε πανέτοιμοι μα απότομα σταματήσαμε μπροστά από ένα τρομακτικό θέαμα.

Βαθύ αντικρίζουμε το χρώμα του κενού στο χείλος του αγνώστου. Ένα συναίσθημα πνίγει σαν μέγγενη όλους όσους στέκονται στον γκρεμό με το βλέμμα προς τα κάτω να καρφώνεται σε ένα έρεβος αβεβαιότητας. Μικροπρέπεια κι αυτολύπηση. Παγωνιά καταρρέει στη μέση του χειμώνα και περιδιαβαίνει από κύτταρο σε κύτταρο σέρνοντας την απογοήτευση που διέρρευσε απρόσμενα μέσα από τους ραγισμένους μας καθρέφτες. Επειδή μικρόψυχα σχεδιάσαμε και στήσαμε τελικά τις φιλοδοξίες μας σαν τείχη που μας απομάκρυναν από την ουσία. Οι προσδοκίες μας δεν ήταν φάροι εν μέσω ανακατωμένων ωκεανών κι αστρικών λαβυρίνθων, αλλά φράχτες που ζωγράφιζαν περιμετρικά το μυαλό.

1_MagikifoniStarDust2Όμως, ήρθε η απρόσμενη στιγμή που κοιτάξαμε για μια ακόμη φορά το τοπίο γύρω μας –ένα νεκροταφείο ονείρων- κι έτσι λυτρωμένοι πια από την επιθυμία και τους ασίγαστους πόθους πίσω από τα οποία τρέχαμε με όλη μας την ψυχή, τα αφήσαμε όλα εκεί πέρα καίγοντάς τα για να φωτίσουμε το κενό μπροστά μας. Έτσι που περπατώντας σιγά-σιγά και με φρεσκοβαμμένη την πίστη φτάσαμε ως εδώ. Σήμερα. Κι αφουγκραζόμαστε τον Ουρανό και το Φως και τις λέξεις που προφέρει η Γη παλλόμενη ψιθυρίζοντας στον πυρήνα. Σήμερα είναι η λέξη.

1-Magikifonistardusttumblr_o09y37e2U11tl7h9yo1_500

Σήμερα-Τώρα. Με γόνατα και πέλματα γρατζουνισμένα, μάτια φουσκωμένα από τις συγκινήσεις και τις περιπέτειες που βρήκαμε στην πορεία μας. Τώρα κουβαλάμε αυτήν την ιστορία για μια ζωή γραμμένη σε χαρακιές στις παλάμες μας, ώστε να μην ξεχάσουμε ποτέ το πέρασμα και τη διαδικασία που μας έσπρωξε στην κρίσιμη γραμμή του. Ποτέ ξανά δεν θα περπατήσουμε με τον ίδιο τρόπο, ούτε θα κοιτάξουμε με την ίδια συστολή το Σύμπαν.

Κοίτα πώς αλλάξαμε, τόσο που ποτέ δεν το είχαμε φανταστεί. Τώρα μας αρέσουν τα κύματα. Τώρα μας αρέσει ο άνεμος και το απρόσμενο ταξίδι του, στη δίνη του οποίου μας παρασέρνει. Αλλαγές, αλλαγές φουσκώνουν σαν σύννεφα στον ουρανό-στα πνευμόνια μας και σαν αιωρούμενα καράβια έρχονται μαζί με το νέο φως προς το μέρος μας, μας βρίσκουν στην ακτή και τότε όταν τολμάμε, μέσα από το νερό του παγωμένου πλάτους βγαίνει ένας Ήλιος ολόφρεσκος κι εμείς -αφήνοντας στην άμμο όσα μας βάραιναν- πιανόμαστε από τις αχτίδες του κι ανεβαίνουμε.

1-MagikifoniStarDust

1-Magikifonistardust4(There’s A Big-A Big Hard Sun Beating!)

Ε.

Στον μεγάλο Μυστικό Κήπο

 (Γράμμα σε ένα λουλούδι που δεν πρόλαβε να ανθίσει.)1-secretgarden2Λουλουδάκι τόσο δα μικρό μέσα από το ζεστό χώμα της μητέρας πάει να βγει. Και πώς το περιμένει ο ουρανός και η πλάση. Τα άστρα τρέμουν από χαρά κεντώντας τις μυριάδες πιθανότητες σαν πάπλωμα τρυφερό πάνω από το λεπτό κορμάκι του. Καινούργια χρώματα αναβλύζουν ζωηρά μέσα από τις ψυχές των ανθρώπων. Όλοι τρέχουν να ποτίσουν το μικρό λουλούδι, να το στεγάσουν κάτω από τις φτερούγες της λιγοστής σοφίας τους. Του τραγουδάνε από το κακό και το σκοτάδι να το σώσουν, διότι είναι ευαίσθητο πολύ απέναντι στον φόβο. Από μια στιγμή γεννήθηκε-σε μια στιγμή μαράθηκε. Τους ανθρώπους που έτρεξαν, τους πρόφτασε ο Χρόνος. Το φως ξεθώριασε μεμιάς κι έπεσε η νύχτα απότομη, βαριά. Τα κοράκια ζήλεψαν την ομορφιά του και βίαια έτρεξαν να το πάρουν μαζί τους σε μία χώρα ακατάληπτης δικαιοσύνης. Εκεί που πηγαίνουν όλα τα ομορφότερα Όνειρα, άλλωστε.

Συγχώρα με λουλουδάκι που άκουσα τον απόηχο του τελευταίου χτύπου από το Όνειρό σου, που έπεφτε μαζί με τον λεπτό σου μίσχο. Δεν έκλαψα. Μου τα πήρε τα δάκρυα το κρύο και τα έδωσε στην ομίχλη. Τώρα, που έχεις φύγει για τον μεγάλο Μυστικό Κήπο, σου υπόσχομαι μόνο ότι θα κάνω ό,τι μπορώ για να προστατεύω όλα τα άλλα λουλουδάκια του Κόσμου κι εσένα μη σε νοιάζει, θα ανθίζεις πάντα στα όνειρά μας και η Αγάπη η αληθινή δεν θα προλάβει να στερέψει ποτέ από μέσα σου.

1-secretgarden~~…*..*…~~

(κρυμμένο τραγούδι)

-και μία ακόμη εκδοχή του ίδιου τραγουδιού, γιατί η μουσική πάντα βοηθάει σαν την καλύτερη φίλη:

The lion and the lamb*

1-lion and lamb 2

Στους ανθρώπους,

Μπορεί όντως να έρθει κι εκείνη η μέρα που θα ξαναχτίσουμε πάλι το ειρηνικό βασίλειο. Που θα ανοίξουμε διάπλατα σαν ολόλευκες φτερούγες τα παράθυρα των αντικριστών μπαλκονιών μας(!) και –πίσω από τις ξεπλυμένες μας ψυχές που κρέμονται όπως οι μπουγάδες- θα κοιταχτούμε βαθιά στα μάτια χωρίς να γελάσουμε μικρόψυχα σφαλίζοντας τα σκαλιστά μας βλέφαρα. «Βουτιά θέλει η ζωή παιδιά μου!», θα ακουστεί μέσα από τα μεγάφωνα της καρδιάς το τραγούδι της συλλογικής εμπειρίας . Γιατί σας έχω κοιτάξει. Στα μάτια σας τα κυρτά –πίσω από μαρμάρινες αναμνήσεις- οι πυρήνες έχουν τέτοιο απύθμενο βάθος που τους ακούω να πάλλονται λίγες ανάσες μακριά με πάθος. Γιατί δεν μου μιλάτε; Γιατί δεν μιλάμε πιά; Τις ψυχές σας βλέπω από το σπίτι μου που κλείστηκαν σαν καφκικά σκαθάρια στο δωμάτιο της ατέρμονης μοναξιάς. Πάνω-κάτω πηγαίνουν στο πάτωμα και στο ταβάνι και συγκρούονται ξύνοντας την ταπετσαρία της ολικής αποξένωσης-ξηλώνοντας φωτογραφίες. Κι έχετε τα φώτα σβηστά. Ανάψτε έστω ένα κερί! Βγείτε στο μπαλκόνι του απέναντι πλοίου-στη νύχτα να ταξιδέψουμε μαζί και να ξανοιχτούμε. Το ξέρω, το ταξίδι αυτό θέλει χρόνο. Μα έφτασε ο καιρός να ενώσουμε τις πορείες μας σε μία. Να, ήδη φαίνεται το αδύναμο νεογέννητο φως, που ανεβαίνει μέσα από την θάλασσα να ανταμώσει τον απρόσιτο ορίζοντα. Δεν υπάρχει μόνο ένας δρόμος προς την Ιθάκη. Έφτασε του Xρόνου το μονοπάτι να φιλιώσει το λιοντάρι με τον μικρό αμνό*…:

**

**Αυτό το κομμάτι, είναι από μόνο του ένα τέλειο ποίημα και τις τελευταίες μέρες-απογεύματα-βράδυα μέσα στο »νεογέννητο» κρύο, έχει αγκαλιάσει την καρδιά και την σκέψη μου:

«Peaceable Kingdom»

Yesterday I saw you standing there With your hand against the pane
Looking out the window At the rain

And I wanted to tell you That your tears were not in vain
But I guess we both knew We’d never be the same
Never be the same

Why must we hide all these feelings inside?
Lions and lambs shall abide

Maybe one day we’ll be strong enough To build it back again
Build the peaceable kingdom Back again
Build it back again

Why must we hide all these feelings inside? Lions and lambs shall abide

Maybe one day we’ll be strong enough To build it back again
Build the peaceable kingdom Back again
Maybe one day we’ll be strong enough To build it back again
Build the peaceable kingdom Build it back again

Build the peaceable kingdom Build it back again

Επιστρέφω…., αγάπη μόνο.

Αιχμηρές στιγμές

1-awish12Είμαι αφηρημένη. Κλειδωμένη μέσα στις περισσότερες λέξεις, ουσιαστικά -εμμονικά σχεδόν-περιστρέφομαι πάντα κοντά στα ίδια θέματα σαν να ξετυλίγω ένα κουβάρι γύρω από τον εαυτό μου κι αφήνω το νήμα να ζωγραφίζει τον λαβύρινθο. Τσαλαβουτώ στις σελίδες και στο μελανό απροσμέτρητο κενό, χωρίς να κρατώ τίποτα, άδεια. Με ένα ζευγάρι μαύρα γυαλιά ακόμα και όταν έχει συννεφιές προχωρώ. Προσπερνώ σαν ζαλισμένο καφκικό σκαθάρι χωρίς κατεύθυνση μέσα από έναν μεγάλο αχανή σταθμό. Όταν χιλιετίες πριν ξέχασα να πετώ, έμαθα να πληγώνω τους άλλους και τον εαυτό μου, λόγω περηφάνιας και φανταχτερής ιδεολογίας καθημερινά να ζω. Κι όλη μέρα ένα μεγάλο προβολέα αδελφικό ένιωθα να με παρακολουθεί από το ταβάνι της γης κι εγώ να πνίγομαι στην αυλαία μου μέσα στις σκέψεις και οι Σάτυροι να χειροκροτούν πίνοντας και ψαρεύοντας τον μικροπρεπή μου πόνο, για να τον φάνε. Όπως και τότε, μέχρι και τώρα, όταν νυχτώνει, κρυώνω κάτω από κάθε λυπημένο φανοστάτη. Οι συλλογισμοί μου με αποπροσανατολίζουν μέσα στη μέρα και ξεχνάω να βρω το μονοπάτι που μου στρώσανε. Ξεμένω στα καπηλειά των κυνικών χωρίς χάρτη. Και τότε –κρακ– ακούγεται ξανά ο τροχός της Μεγάλης Ειρωνείας. Ήρθε ο καιρός που η μοιραία μοναξιά σφαλίζει τα παντζούρια και πέφτει ασταμάτητα για ύπνο καταπίνοντας την λήθη, κρατώντας με ταμπουρωμένη. Αυτός που με κυνηγάει γυρίζοντας τα λιγδερά σοκάκια του κοσμικού ρολογιού προφτάνει και στέκεται αυτήν την αιχμηρή στιγμή πίσω μου χτενίζοντάς με- με την ανάσα του. Σαν χθες, σαν αύριο-δεν θα βρέξει αισιοδοξία σήμερα, να ξέρεις.

1-aημοναξιάασταμάτητακοιμάται

Φυγόκεντρο συναίσθημα

 1-summergone2

.

Τα βράδια, όταν δεν με βλέπεις, μου αρέσει καμιά φορά να σε ρωτάω. Ποια είναι τα ποτάμια και οι σταθμοί που μας ενώνουν στα τόσα σταυροδρόμια που ξεβράζουν μανιασμένες οι συμπτώσεις και ποιοι οι φυγόκεντροι θεοί που σε διαφορετικά αστέρια μας ξερνούν. Και πάλι, πόσο δυνατά πάλλεται αυτή η μεγάλη ενέργεια που μας σέρνει από δύο άκρες απόμακρες στο ίδιο σημείο να ακροβατούμε πάνω από το έρεβος κρατώντας σφιχτά στις χούφτες μας τα φώτα της πόλης. Τόσο κοντά-τόσο μακριά στις εκπνοές του ονείρου νιώθω την ανάσα σου σαν κύμα να σκάει στο κατώφλι του κρεβατιού μου. Κι έπειτα πάλι ξυπνώντας προσπερνούμε το διφορούμενο σαν ναυαγοί σε μια έρημη χώρα. Παρόλα αυτά, σαν φεγγάρια που αναβοσβήνουν τα παράθυρά σου με πνίγουν τις νύχτες για μια στιγμή τόσο βαθιά που με αγκαλιάζουνε γενναία αφήνοντάς με να μπω στο απόκρυφο σκοτάδι τους. Μια ζωή αν μπορούσα θα ξοδευόμουν στην λησμονιά τους. Να έτσι, τώρα, όπως σε κοιτώ ξέρω ότι θα άφηνα το πρόσωπο της ψυχής μου να μουλιάσει στο ξημέρωμα και στη δύση του πυρήνα σου. Με λίγα λόγια, νομίζω θα μπορούσα να σε αφήσω να με αγαπήσεις όσο αντέχεις, όσο μπορώ. Δεν σου αρκεί;

Όνειρο φτερωτό

1-aseadream

 “ What does your conscience say? — ‘You should become the person you are’.”
***

(kanatlar*)

Οι γλάροι φτεροκοπούσαν τα όνειρά τους χορεύοντας την σιωπή πάνω από τα κύματα. Όλοι και όλα έρχονταν κατηφορίζοντας τα υδάτινα καλντερίμια, για λίγο στέκονταν κι έπειτα οπισθοχωρούσαν. Αυτό το γαλάζιο όνειρο είχε ένα μεγάλο παράθυρο που έβλεπε σε θάλασσα και ουρανό κι άφηνε το φως να γέρνει επάνω στα παντζούρια στοχεύοντας το τεντωμένο σκοινί της ανεξήγητης νοσταλγίας.

Μπορεί να ήτανε μεσημέρι. Μπορεί και απόγευμα. Σεντόνια φούσκωναν όλο υποσχέσεις στις αυλές σαν πανιά μικρών καραβιών αντιφεγγίζοντας τον ήλιο. Μέσα στα κρυφά χρώματα μιας βαθιάς σκιάς, σε ένα πέτρινο πεζούλι χουζούρευαν δυο γάτες με ησυχία, όπως όταν στο τέλος αποδέχεται κανείς την μοίρα του.

Δεν θέλεις να τα αλλάξουμε όλα;, είπε. Να φύγουμε από εδώ.

Νομίζεις, ότι άμα αλλάξουμε γεωγραφικό μέρος και κινηθούμε λίγο θα αλλάξουν τα πάντα, αλλά η αλήθεια είναι ότι αργά ή και γρήγορα θα βρεθούμε πάλι στο ίδιο σημείο, απάντησε. Η αλλαγή δεν προϋποθέτει απαραίτητα την κίνηση στον χώρο. Δεν είναι αυτή που την γεννά. Η μετατόπιση είναι το αιτιατό ή απλώς μία επιφανειακή αλλαγή, μία αλλαγή σκηνικού ή περιτυλίγματος. Θεωρώ πως αν δεν είναι έτοιμος κάποιος να δεχθεί την αλλαγή, όσο μακριά και να τρέξει, δεν πρόκειται να την πετύχει.

Ένα ζευγάρι πράσινα μάτια μικρά χαιρέτισαν μερικές ακτίνες φωτός κοιτάζοντας κάπου μακριά και λαμπυρίζοντας. Μία κουρτίνα φύσηξε τα πνευμόνια της προς τα έξω. Πικροί καρποί στόλιζαν τις πέτρες.

Δηλαδή πότε και πώς συμβαίνει μία πραγματική αλλαγή;

Δεν έχω μια συγκεκριμένη απάντηση γι’ αυτό. Ξέρω –αισθάνομαι για την ακρίβεια- ότι η αλλαγή είναι κάτι βαθύ που διαπερνάει οποιονδήποτε πυρήνα προς τα μέσα και τι ακριβώς συντελείται τότε είναι για εμάς ένα μυστήριο.

Ένας θεός άπλωσε το χέρι, ίσως για να πάρει ή να αλλάξει κάτι στην κοσμική υδατογραφία του, κι ένας νωχελικός αγέρας φύσηξε στροβιλίζοντας τους γλάρους. Δύο μάτια θλιμμένα καρφώθηκαν στο συντροφικά μοναχικό πέταγμά τους.

Πέρασε λίγη ώρα, πέρασαν και λίγοι αιώνες στιγμιαίοι..:

Εκείνοι γιατί έχουν φτερά;

Ίσως αν ξέραμε, να είχαμε κι εμείς, απάντησε αφηρημένα.

Λες να μπορέσουμε να γίνουμε  σαν αυτούς κάποια μέρα;, ξεστόμισε δειλά κι αργόσυρτα λες και οι λέξεις αυτές στιβαγμένες σε τέτοια σειρά αποτελούσαν έγκλημα.

Το σκέφτηκε κάμποσο, σαν να μην είχε ακούσει. Άραγε, μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο; Να γίνεται κανείς κάτι άλλο πέρα από εκείνο που γεννήθηκε; Θα μπορούσε στην πορεία του Χρόνου να γίνει γλάρος; Τελικά, αποφάσισε και είπε:

Μπορεί όταν μάθουμε την απάντηση στην πρώτη μας ερώτηση να γίνουμε κι εμείς, ναι…

Κι έτσι απλά σαν να είχαν ειπωθεί τα πάντα, χαμογέλασε -έδωσε μια και πήδηξε έξω από το γαλάζιο όνειρο.

(φτερά*)

***